Zum Besuch

Krüztik!

Even een kleine rectificatie. Men zegt dus geen kriste (al klinkt t bijna hetzelfde), zoals vermeld in mn vorige verhaal, maar krütztik, wat een verbasterd: Grüß dich is, oftewel, ik groet je. Mn vorige verklaring paste zo goed bij waar servus nou vandaan komt. Dat lijkt dus niet te kloppen.

Het heeft even geduurd voordat ik weer wat geschreven heb. Voornamelijk omdat ik vorige week een erg vervelend bericht uit Nederland heb gekregen, maar misschien is het niet gepast om daar hier op mn blog over uit te wijden. De mensen van LR weten waar ik het over heb.

Also, op donderdag de 11e kwam Bas bij me langs. Hij heeft een tijdje terug in München stage gelopen en had nu nog een soort conferentie waar hij nog wat moest presenteren. Het was een kort maar krachtig bezoek. Hopelijk hebben we later nog een keer meer tijd om samen München te verkennen. Dit was ook de dag dat we afscheid hebben moeten nemen van Johanna, die weer terug is naar Berlijn.

Vrijdag was een erg rare dag, want het was de dag van de verhuizing van onze afdeling. Een erg apparte sfeer hing er bij ons, aangezien aan de ene kant mensen van alles aan het inpakken waren, sommige dingen al weg waren, overal dozen stonden, en tussendoor mensen zo goed en zo kwaad als het gingen “as usual” aan het werk waren. In tegenstelling tot andere werkdagen was iedereen ook ontzettend casual gekleed. Vrijdag weer hard gebeund op mn project en zelfs een nieuw concept voorstel gedaan. Mijn begeleider was er helaas niet, maar de persoon die eigenlijk de regie over ons project voert was erg enthousiast en zei dat hij een meeting zou organiseren waar ik mn werk zou kunnen presenteren.

Vrijdagavond kwam dan Mirjam aan met de trein. Ik had de week erna vrij genomen zodat we samen veel konden zien en doen. We hadden veel geluk met het weer, aangezien het bijna de hele week zonnig was en op sommige dagen boven de 20 graden! We zijn op zaterdag eerst de stad ingelopen en hebben oa de kathedraal bezocht en één van de domtorens beklommen. Ze zijn in 1368 begonnen met bouwen en in slechts 20 jaar tijd hadden ze deze enorme kerk met 2 torens van elk 109 meter hoog voltooid! Echt ongelofelijk voor die tijd! De meeste andere grote kathedralen heeft men meer dan honderd jaar over gedaan. In die tijd waren ze schijnbaar ook nog in staat erg precies te bouwen. De torens verschillen slechts 12 cm in lengte! In deze kathedraal was ook de huidige paus Benediktus Bisschop van München. Even later troffen we Bas nog even en hebben we even een biertje gedaan op de Marienplatz.




Zondag zijn we in de Englische Garten gaan wandelen, waar ik eerder al over verteld heb. Het was weer gezellig druk en het weer zat zoals gezegd ook weer mee. Maandag zijn we naar Bavaria Filmstadt (Bavaria=Beieren, heeft dus niks met bier uit Lieshout te maken!!) gegaan waar mijn huisgenootje Kathi rondleidingen geeft. Dit zijn de grootste filmstudio’s van Duitsland en films zoals Das Boot en The Never Ending Story zijn hier opgenomen. Ik ben een grote fan van Das Boot en het was echt ontzettend vet om door de originele “U-boot” te lopen. Uiteraard hebben we toen we thuis waren, verdeeld over 2 dagen, de 6 uur lange “un-cut” versie van Das Boot gekeken. Tot onze grote schrik kwamen we ook nog even de grote broer van Bokito tegen. Check de foto’s!




De dag erna zijn we naar Schloß Nymphenburg gegaan. Dit is een mooi oud paleis met een enorm park erbij, wat al sinds 1792 voor het publiek werd opengesteld.





Eén van de grote voordelen van Műnchen is dat je vrij snel vanuit de stad in de natuur bent. Zo rijden er meerdere S-bahnen naar de bergen en naar verschillende meren. Op woensdag (eigenlijk de laatste mooie dag) zijn we naar de Starnberger See gegaan waar we een mooie wandeling gemaakt hebben.



Op donderdag zakte de temperatuur ineens naar een graad of 12 en zijn we naar het Olympiapark gegaan, waar in 1972 de Olympische spelen zijn georganiseerd. We hebben de Olympia toren beklommen (naja, beklommen ;) ) die 290 meter hoog is en het bezoekers gedeelte op 190 meter heeft. Er is ook een panorama terras buiten! Helaas moest Mirjam de volgende dag alweer naar huis. De week was dan ook veel te kort.





Op zaterdag was er “Die Lange Nacht der Műnchner Museen” waar je voor €15,- tussen 19:00 en 2:00 alle musea van Műnchen kon bezoeken. Met Moni heb ik het theatermuseum, Max Planck instituut, een museum over de Griekse oudheid, de oude Pinakotheek (vergelijkbaar met Rijksmuseum) en het geologisch en paleontologisch museum bezocht. Omdat in de Olympia toren officieel ook een museum is (het Rockmuseum met parafernalia van artiesten die in het olympisch stadion hebben opgetreden) was ook dat opengesteld.



Maandag was dan de eerste dag in Manching. Het nieuwe gebouw is echt super! Het oude gebouw was dan ook echt een oud versleten stinkhol, dus de overgang was erg goed. Heb nu een werkplek met 2 grote bureaus, in een enorm kantoor, met uitzicht op een naaldbos, waar nog een andere stagiaire Robert (uit de Neue Bundesländer=Oost-Duitsland) waar ik het erg goed mee kan vinden, en nog een wat oudere, ontzettend vriendelijke man van onze afdeling zitten. Ik kan hem het best omschrijven als een fitte vijftiger (hij sport veel) met immer een vriendelijke glimlach op zijn gezicht. Het enige nadeel van de nieuwe locatie is de kantine, die echt minder is dan in Ottobrunn (tenminste nog wel goedkoper). Omdat elke verdieping ook een complete keuken heeft met alles erop en eraan (waarom vraag je je af? Ze hebben namelijk wel de oude meubels verhuisd om zogenaamd geld te sparen!!) heb ik al gedacht een paar keer zelf te koken. Wat echt helemaal fantastisch is, is dat er zelfs voor ons raam de hele dag vliegtuigen en helikopters voorbij vliegen! Hieronder een greep uit wat ik zo op een dag allemaal voorbij zie blazen, uiteraard allemaal archiefbeelden. Hier is fotograferen echt totaal uit den boze! Aangezien hier ook de Eurofighters voor Duitsland en Oostenrijk geassembleerd worden en alle nieuwe dingen getest worden.






Afgelopen weekend waren dan mijn ouders, zus en peettante en –oom hier. We hebben uiteraard lekker gegeten en de hoogtepunten van Műnchen bekeken. Helaas moesten ze vanochtend weer naar huis. Het was in ieder geval erg leuk dat ze er waren!



Inmiddels is ook het weer helemaal omgeslagen. Waar het een paar dagen daarvoor nog 23 graden was ligt het nu onder de 5 en de eerste sneeuw is al gesignaleerd.



Servus!

Deutsche Einheit en deh

Kriste!

Aangezien ik ongeveer elke week een verhaaltje probeer te schrijven, hier de laatste ontwikkelingen. Naast Servus zegt men in Bayern dus ook heel vaak Kriste. Maakt alles een stuk logischer, want de oorspronkelijke begroeting is waarschijnlijk Servus Christi (dienaar van Christus). Zoals gezegd was woensdag een vrije dag en zijn we op dinsdagavond naar de stad gegaan om dat alvast te vieren. Het was oorspronkelijk het idee om met een hele meute stagiaires te gaan, onder aanvoering van Nikolay (Bulgaars uit Berlijn die ook stage loopt bij EADS), echter zoals te verwachtenwerd dit uitje gedomineerd door Delftenaren Lisero, Gijs, Joost van T en ik en waren verder mijn huisgenootje Johanna (had ook wel zin in een avondje uit) en nog een meisje met de leuke naam Franzi er bij. We zijn toen wat gaan drinken in het parkcafé (gelegen in het, hoe kan het ook anders, stadspark). Rond middernacht was ik toch eigenlijk al wel moe (door al het harde werken natuurlijk) en ben ik lafjes naar huis afgetaaid. Nikolay, Lisero, Gijs en Johanna hebben toen nog een of andere quatro stagioni disco gevonden en hebben tot half zes gedanst.

Aangezien het woensdag dus een vrije dag was en het ook nog eens ontzettend mooi weer was zijn Johanna en ik (Chrissie moest leren voor een toets en Kathi was naar haar ouders) naar de Englischen Garten gegaan. Dit is een enorm en mooi park vlakbij het centrum en aangelegd door de koningen Ludwig en Maximillian voor de inwoners van München begin 19e eeuw. Tot mijn enorme verbazing kwamen we ineens allemaal blote mensen tegen die rustig aan het pick-nicken waren of aan het badmintonnen. In Nederland zou je verwachten dat een naakt-gedeelte tenminste nog aangegeven zou staan. In München komen mensen gewoon aanfietsen, trekken hun kleren uit en gaan in blootje een boek lezen in het gras. Hoezo conservatieve stad. Even laten voegde Lisero zich nog bij ons en hebben een zak popcorn gehaald en heerlijk pootje gebaad in het stroompje wat door het park loopt. Iets wat echt uniek is volgens mij is dat in de Englischen Garten gesurfed kan worden! Midden in het centrum! Tjek de foto’s en video.




Donderdag moest er dan weer gewerkt worden en gelukkig had ik weer vanalles te doen. De software die ik aan het schrijven ben schiet aardig op (het gaat in ieder geval sneller dan ze verwacht hadden). Donderdag was ook de laatste dag dat we naar het Oktoberfest gegaan zijn. Deze keer was Lisero er ook bij (al moest hij kort nadat we aangekomen waren al naar Duitse les) evenals Gijs (zonder Lederhosen, wat een Knor), Chrissie en nog collega’s van Chrissie. Eerst zijn we in de grote zweefmolen (der XXL Ketten Carousel!) gegaan en daarna hebben we weer een tent opgezocht. Zonder König Michi was het een stuk lastiger om een tafel te vinden. Uiteindelijk zijn we bij al wat beschonken types langzaam aangeschoven en na een tijdje hadden we eigenlijk die tafel weggekaapt. Nah Gut, het was in ieder geval weer erg gezellig!


Op zaterdag ben ik weer lekker gaan vliegen. Helaas had ik mn camera niet bij me wat echt jammer was, aangezien er een oude Junkers-52 uit de jaren ’30 op het vliegveld was om rondvluchten te maken. Daarnaast kreeg ik ook nog de kans om die dag mee te vliegen met een oude Kranich III uit 1952. Dit was echt een onvergetelijke vlucht. We hebben namelijk anderhalf uur boven de stad gehangen. Op een gegeven moment hingen we wat laag naar mijn mening (350 m boven een grote stad is toch best appart) en zijn we gelukkig ook langzaam terug gevlogen. We hebben toen nog een thermiekbel gevonden en hebben toen recht boven de Olympia toren (vergelijkbaar met de TV-toren in Berlijn) rondjes gedraaid. Echt heel bijzonder, maar helaas dus geen foto’s. Zaterdag avond hadden we bezoek van mensen die we (lees Chrissie) op het Oktoberfest hebben ontmoet en zijn we thuis gebleven. De volgende dag lekker uitgerust en mijn huisgenootje Moni ontmoet die voor het eerst dat ik hier woon weer thuiskwam. Gelukkig is zij ook supertof!

Maandag weer aan de slag. Aangezien ik voor mn hoofdproject iets in een vliegtuig moet integreren, moest ik naar de afdeling waar ze het vliegtuig (ik zeg lekker niet welke :P ) aan het tekenen zijn. Uiteraard was er een hoop gedoe met versies van het tekenprogramma, maar uiteindelijk heb ik alles gekregen wat ik nodig had en kon ik aan de slag. Ware het niet dat we op onze afdeling maar 1 UNIX Workstation hebben en ik niet de enige ben die ermee wilde werken (en als stagiaire heb je nou eenmaal niks te zeggen). Op maandagavond had ik afgesproken met de vrienden van EUROAVIA München. Ze hadden afgelopen week een workshop en hadden een paar avonden wat georganiseerd in wat café’s. Ik werd ontzettend hartelijk ontvangen door Andreas en we zijn toen naar een tentje gegaan waar ze die avond all-you-can-eat Tex-Mex hadden voor €8,90. Niet alle deelnemers van de workshop waren lid, dus zoals het een waar oud-EUROAVIA Delft bestuurslid betaamt heb ik meteen gelubt voor nieuwe leden voor München. Andreas vroeg me dan ook of ik de week erop ook tijd had, wanneer het academisch jaar van start gaat en ze beginnen met de werving van sjaars.





Dinsdag had ik wederom een eetafspraak met mensen van EADS (Lisero en ik waren de enige stagiaires) in een running Sushi restaurant! In een running Sushi is er in het midden een lopende band waaraan de tafels geplaatst zijn. Je betaalt dan voor bijvoorbeeld een uur en dan kun je een uur lang allerlei bordjes die voorbij komen van de band pakken!


Woensdag (gisteren) was het dan tijd voor Kultur! We zijn met zn vijven (Johanna, Kathi, Chrissi, Moni en ik) naar de “Muffathalle” gegaan om de zoon van Klaus Kinski gedichten van wijlen zijn vader te horen voordragen. Dit alles duurde slechts een uurtje en dat was dan toch makkelijk verdiend geld (de toegang was €20,=). Dan kwam er nog bij dat het werk van Klaus Kinksi op zn minst appart te noemen is. Alhoewel zijn zoon een getalenteerd voordrager is, vond ik de gedichten niet al te prijzenswaardig. Ze gingen allemaal over hetzelfde en dezelfde woorden kwamen ook steeds terug. Ik zou de gedichten beschrijven als zwartgallig, miserabel en choquerend. Sommige mensen stonden dan ook halverwege op en verlieten de zaal.

Also, het oktoberfest is dus helemaal voorbij nu. Wel jammer, want het was best leuk om de hele dag mensen in klederdracht te zien in de metro enzo. Terwijl ik deze laatste woorden tik staat Bas op het punt om hier een nachtje te logeren en morgen komt Mirjam! De volgende week heb ik vrij genomen wat extra goed uit komt, omdat volgende week onze afdeling verhuist en ik toch niet zo’n zin heb in dozen uitpakken.

Tschüß!

Wiesngeschichten

Also,

In de afgelopen 11 dagen heb ik weer veel beleefd, dus ga er maar even voor zitten. Op zaterdag ben ik weer gaan zweefvliegen. Deze keer gingen Gijs, Kathi en Chrissie ook mee. Op de startplaats werd ik als oude bekende begroet en de mensen van de club vonden het erg leuk dat er nog een Nederlandse zwever en 2 huisgenootjes bij waren. Iemand grapte zelfs over een invasie van de “Holländer”, dus ik grapte terug of ie misschien een invasie terug bedoelde. De eerste geslaagde tweede wereldoorlog grap. Enfin, Gijs heeft ook zijn eerste schreden in het Münchner luchtruim gezet en Kathi en Chrissie hebben ook elk een paar vluchtjes kunnen maken. Uiteraard waren ze helemaal lyrisch en ze zullen dan ook nog wel een keer vaker meegaan vermoed ik. Zelf heb ik voor de eerste keer in een Ka-13 mogen vliegen, wat natuurlijk ook erg leuk was. Dit was weer een fantastische vliegdag, temeer omdat het er zo weinig stress op de startplaats is bij deze club en omdat het weer ook nog meezat.


Op de vrijdag ervoor zijn Chrissie, Johanna en ik gaan shoppen voor een Wiesn outfit. Hier in München gebruikt men het woord Oktoberfest eigenlijk nauwelijks. Men heeft het altijd over de “Wiesn”, want het Oktoberfest vindt plaats op de Theresienwiese. Natuurlijk zijn we naar de C und A gegaan en ik heb daar voor €69,- een echte varkenslederen Lederhosen gekocht. Johanna en Chrissie hebben elk een Dirndl gekocht dus we waren er helemaal klaar voor.
Het oktoberfest is ontstaan in 1810, toen kroonprins Ludwig van het kersverse koninkrijk Beieren zijn bruiloft had met Therese von Sachsen-Hildburghausen. Natuurlijk was dit een groot feest, en het terrein werd omgedoopt tot de Theresienwiese ter ere van de bruid. Sinds 1818 werd er voor het eerst bier geschonken tijdens dit nieuwe herfstfeest. Tegenwoordig komen er in de 16 (zestien!!!) dagen dat het feest duurt meer dan 6 miljoen mensen naar München (er wonen er 1,4 miljoen) en in deze 16 dagen gaat meer dan 1 miljard euro om. Het Oktoberfest vindt dus plaats op de Wiesn, waar op een enorm terrein de grote biertenten van de verschillende brouwerijen staan (in de grootste kunnen meer dan 10.000 mensen) en daaromheen een enorm kermis terrein, met zweefmolens, achtbanen, eettentjes etc. Het is dus een feest voor de gehele familie, al blijven de mensen met kleinere kinderen meestal weg uit de biertenten. Zestien dagen lang wordt er van 9:00 ’s ochtends tot zo ongeveer middernacht bier geschonken en elke tafel in elke tent is voor de gehele periode allang uitverkocht. Er komen veel buitenlanders op het feest af, voornamelijk Italianen en Engelsen. Het Oktoberfest is dus echt een enorme happening. Er komen veel mensen in klederdracht naar het werk, op maandag werd bij ons in de kantine walsmuziek gespeeld (de kantine is ook versierd) en heel toevallig zijn alle internationale vergaderingen deze 2 weken bij ons in München (het stikt in het restaurant van de EADS werknemers uit andere landen).

Zondag was het voor ons dan zover. Om half vier `s middags waren we op de Wiesn (natuurlijk is hier een U-bahn station) en hebben we eerst een rondje gelopen. Zo met mn lederhosen aan vond ik het wel tijd voor een echte Weißwurst. Nadat we dan een bodem gelegd hadden zijn we de Löwenbräuer Festzelt binnengelopen waar 't een dolle boel was. Uiteindelijk hebben we zelfs een tafel gevonden waar we op de banken konden staan met uitzicht op zich misdragende Britten. Op een gegeven moment werd 't zelfs de Sicherheitsdienst teveel en kwamen ze even tegen de Britten zeggen dat ze wat kalmer aan moesten doen. Omdat 't de eerste dag was hebben we 't bij 1 Maß (zo heet een bierkroes van een liter) gehouden. Daarna zijn we nog in de zweefmolen en het reuzenrad gegaan, waarna Johanna haar zuster trof en Chrissie met een niet nader te specificeren typ had afgesproken.


De volgende ochtend natuurlijk weer lekker werken. Zoals eerder al vermeld was ik met m’n hoofdproject dusdanig goed op weg, dat we nu wachten op nieuwe gegevens van een andere afdeling. Ik help dus nu 1 van de experts van de afdeling met wat anders. Bij EADS kun je op 2 manieren carrière maken. Op de standaard manier, door je werk als ingenieur goed te doen, om dan vervolgens afdelingshoofd, sectiehoofd enz. te worden en uiteindelijk niks meer met techniek te maken te hebben. Om te voorkomen dat kennis zo verloren gaat aan de ene kant en al het echte werk door stagaires en gefrusteerde ervaren krachten (zij die goed in hun vak zijn maar geen management functie ambiëren en dus minder geld verdienen en niks te zeggen hebben) gedaan wordt aan de andere kant, is er nog een hiërarchie. Je kunt dus ook hogerop komen door te excelleren in je technische werk en dan expert, of senior expert worden zonder dat je je bezig hoeft te houden met bestuurswerk. Echter moet daarbij gezegd worden dat de echte macht dan nog steeds bij de linie managers ligt die de budgetten beheren. Een pluspuntje is dat dan hier de linie managers nog tenminste ingenieurs zijn en dus nog wel weten wat ze besturen.

Wat ik over deze extra taken zeggen kan is dat ik een stukje software aan 't programmeren ben, maar waar het voorlopig over gaat moet ik voor me houden. Wat wel grappig te vermelden is waarom nou juist ik dat doe. Binnen EADS hebben ze deze software al bij andere afdelingen. Echter als ze bij ons iets willen doorrekenen met die software zijn ze van iemand anders afhankelijk en moet er ook nog hoogstwaarschijnlijk met geld geschoven van de ene naar de afdeling. Ze hebben zelf geen tijd en geld om de software te schrijven, dus nu begrijp ik waarom stagiaires zo onmisbaar zijn bij grote bedrijven. Die kosten niks en die kun je alles laten doen wat je eigenlijk gedaan zou willen hebben, maar wat bij de normale gang van zaken stuk zou lopen op bureaucratie en superstrakke budgetten.

Woensdag zijn we dan weer naar de Wiesn gegaan en deze keer waren Kathi, der Michi en Gijs er ook bij. Der Michi, een vriend van Kathi, (door ons vanaf nu König Michi genoemd) heeft 3 jaar lang in de Paulaner Festzelt gewerkt en kent dus iedereen die daar werkt. Zo kreeg hij het dus voor elkaar dat we een tafel kregen (wat anders echt onmogelijk was) waar we de rest van de avond gezellig op de banken hebben gedanst. Deze avond dan toch 2 Maß gedronken, maar ik moet toegeven dat de volgende ochtend om 7:00 opstaan niet helemaal van een leie dakje ging. Volgende keer dus maar weer 1 drinken doordeweeks. Gijs had er zelfs 3 op en die kwam dan ook pas om 14:00 op z’n werk aan. Check de foto’s voor de sfeerimpressie!





Op vrijdag avond ben ik met Chrissie naar de “Bar am Tonstudio” gegaan waar we Anne (bekend van de vorige keer stappen) en Birte (andere vriendin van Chrissie) troffen. Ook was er nog een andere ‘vriend’ van Chrissie, maar dat bleek later ineens een zeer vage kennis te zijn die ze om onverklaarbare redenen had meegevraagd. Ik was dus ook zeer verbaasd toen ze ineens zei dat ze t maar een saaie vent vond (want ik dacht, dat is een goede vriend). Na even gezellig wat gepraat te hebben in deze bar met aansluitende muziekstudio zijn we naar de “Registratur” gegaan. Dit is een disco in het gebouw van het oude kadaster (je raadt het al, Registratur betekent kadaster). Dit was een typisch Duitse disco (niet strak en nieuw, maar met opzet oud en vies en zoveel mogelijk precies zo gelaten als in de tijd van het kadaster) waar ze die avond echt goeie muziek draaiden. Voor de geïnteresseerden: het was een soort mix van electro-drum&bass-dance-hop wat in ieder geval erg goed dansbaar was. Na een uur of 5 gedanst te hebben zijn we weer naar huis gegaan, en aangezien vanaf 4:00 in de ochtend de metro weer rijdt waren we snel thuis, ware het niet dat de dames nog even een vet broodje kebab moesten eten (het leken wel een stel Delftsche studenten) .

Zaterdag natuurlijk lekker uitgeslapen en in de middag in m’n eentje een stukje gaan wandelen door München. Het was namelijk weer een erg mooie dag (de nazomer is hier echt perfect, op een paar dagen heftige regen na nu en dan). Het viel me weer op hoe ruim opgezet München is en wat een fijne, mooie stad het is. Ik genoot echt van het wandeltochtje door het centrum. Toevallig kwam ik voorbij een festivalletje in het centrum, waar een fantastische Turks-Duitse band aan het spelen was. Blijkbaar was er op zaterdag een Multi-Kulti festival waar je gewoon lekker in de zon kon gaan zitten en luisteren naar de muziek. Toen de band klaar was liep ik weer langzaam richting U-Bahn, waar ik een strijk kwartet tegenkwam die midden op de straat een tango aan het spelen waren. Ik heb echt het idee dat je dit soort dingen niet snel in Nederland tegenkomt.


Op zondag de was gedaan, evenals Chrissie en Johanna en we hebben toen van ellende overal draden moeten spannen om de was te kunnen laten drogen. Ik heb toen Chrissie maar even een introductie college statica gegeven, aangezien ze het gepresteerd had tussen 2 kapstokken een waslijn te spannen en toen verbaasd opkeek toen alles omkukelde nadat ze er wat aan gehangen had. Jaja, je leert toch nog wat nuttigs op de TU ;)

Aangezien m’n begeleider nu 3 weken op vakantie is en de expert tot en met donderdag er ook niet is heb ik het nu wat rustiger op mn werk. Ben nu dus vooral rond aan het kijken wat er nog meer bij ons gedaan wordt. Dit is ook de laatste week van het Oktoberfest dus ik zal nog wel een paar keer gaan kijken. Komende woensdag is trouwens een vrije dag, namelijk de dag van Der Deutsche Einheit! Dinsdag avond is dus Feierabend!

Servus!