Het is op dit moment kwart voor acht 's ochtends en ik zit en een kwartier in de bus. Had nog weinig gescheeld of hij was (net zoals mij een keer is overkomen) te vroeg weg gereden. Dankzij mijn interventie konden 2 mensen nog mee, die anders niet meer op hun werk aankwamen. Tja, het is me wat de bedrijfsbus. Vele zeggen dat de gehele verhuizing van onze business unit bedoeld is om zoveel mogelijk mensen ontslag te laten nemen. Het gedrag van de busfirma's lijkt daar naadloos op aan te sluiten. Normaal gesproken zijn ze structureel te laat en soms dus ook te vroeg. Nu had ik al niet zo'n hoge pet op van buschauffeurs (al ken ik er 1 die L&R gestudeerd heeft),maar op een klok kijken moet toch niet zo moeilijk zijn. Maar dat is nog niet alles; een enkele keer hadden we zelfs een psychopaat aan het stuur die op de snelweg van baan naar baan wisselde al luid toeterend en die zich van rode stoplichten ook niets aantrok. Nadat ik dit mn collega's verteld had,waaronder m’’n begeleider, verzochten ze me dit te melden bij de mensen die de bussen coördineren.
Uiteraard zijn die extern ingehuurd, met het voordeel dat ze twee keer zo duur zijn en vier keer zo weinig doen. Ik heb dus een aardige mail getikt waarin ik schrijf dat ik best met een wat verlate bus leven kan, maar dat ik toch graag veilig aankom. Mijn collega's gingen er van uit dat aangezien de firma veel geld voor de bussen betaalt, meer dan 1000E per rit, (met EUROAVIA hebben we voor een hele dag een bus voor de helft) dat onze externe buscoördinator toch wel wat werk zou verzetten. Natuurlijk was dit een compleet verkeerde gedachte, ze heeft slechts mijn mail, inclusief persoonlijke gegevens doorgestuurd naar de busfirma, daarbij ik weet niet hoeveel veiligheidsprotocollen overschrijdend. Ik kreeg het advies om hier dan weer de persoon die de externe firma inhuurt, over in te lichten, maar ik heb besloten het maar hierbij te laten. Ik had namelijk wel meer te doen: het laten veranderen van mijn telefoonnummer in het firma telefoonboek.
Zoals gezegd, we zijn verhuisd (onze afdeling als eerste); Eerst hadden wij stagiaires niet eens een telefoon en moesten drie weken wachten (want ze hadden het druk vanwege de verhuizing!) Maar om dan m’n nieuwe nummer goed in het systeem te krijgen moest ik een enorm formulier invullen , wat de chef van de chef van mijn baas moest ondertekenen! Arme man, want ik geloof dat behalve ikzelf, nog niemand goed in het telefoonboek staat. Als je dacht dat dit het dan was, dan heb je je zojuist helemaal vergist in de kwaliteiten van onze `facility management` (wat een vies woord eigenlijk). Het duurde niet lang, of Robert (stagiaire waarmee ik in het kantoor zit) en ik kregen het ene na het andere telefoontje voor; laten we hem meneer van Puffelen noemen. Uiteraard kenden wij deze meneer van Puffelen niet en na de zoveelste keer ben ik toch maar op onderzoek uitgegaan. Wat denk je: hebben meneer Van Puffelen en wij hetzelfde telefoonnummer volgens het telefoonboek. Ik besluit dus maar de `servicedesk` te bellen. Van alle ondersteunende diensten zijn dit toch meestal de enige die echt wat kunnen, dacht ik. Nadat ik het hele verhaal had uitgelegd, vroeg de man van de helpdesk of ik dan niet de heer Van Puffelen kon contacteren? Ik heb hem toen verteld dat dat toch echt zijn werk was en dat hij me wel in de cc kon zetten als ie een mailtje zou sturen. Niet lang daarna kreeg ik dan het mailtje voor de heer Van Puffelen waarin hij verzocht werd datzelfde formulier in te vullen, om zijn gegevens te updaten en de dag erna het antwoord van de heer Van Puffelen. De heer Van Puffelen is in ieder geval 1 van de goeien. Hij vertelde dat hij al sinds 1999 hetzelfde nummer had en dat het nummer wat wij nu hebben slechts tijdelijk aan hem was toegewezen, omdat hij een tijdje van een of andere buitendienst deel uit maakte. Conclusie van de heer Van Puffelen: “stik erin met je formulier, jullie veranderen het zelf maar weer terug, anders krijgt de heer v. D nog wel meer telefoontjes.” En zo is het ook. De volgende keer over de procedure om een ingelijste poster opgehangen te krijgen.
Goed, dan nu weer verder met de leuke dingen! Zoals gezegd ben ik op 1 december naar Zagreb gevlogen. Eerst bij de busterminal kort m’n neef(je) die daar elektro studeert en toen op de bus gestapt richting Slavonski Brod waar m’n tante woont. Het was erg fijn m’n tante, oom en nichtje weer te zien en toen ik de volgende dag, toen ik weer naar Zagreb zou gaan, kon ik haast niet meer lopen, zoveel had m’n tante gekookt. Zoals ook de jaren ervoor kwam ik weer precies op tijd om te helpen met houthakken. Ze hebben namelijk een enorme houtkachel in huis.
Op zondagmiddag moesten we helaas weer afscheid nemen omdat ik weer richting Zagreb moest. Uiteraard hebben we eerst nog uitgebreid gegeten. Aangekomen in Zagreb werd ik opgehaald door Bozo. Het was tijd om te beginnen aan de EUROAVIA formation workshop 2007. We werden die week ondergebracht in een pas gerenoveerd studentencomplex, echter het was niet mogelijk om alle deelnemers bij elkaar op de kamer te zetten. Ik zat bijvoorbeeld bij iemand die daar gewoon woont. Kun je het je voorstellen: je zit lekker op je kamer te chillen en je hebt nog geen nieuwe kamergenoot. Natuurlijk wil je een bekende vragen,maar dan komt er iemand langs die vertelt dat er een weekje een of andere buitenlandse student op je kamer komt. In Nederland zou dan vrijwel iedereen flippen (de kamers zijn ook niet echt groot, 10 m^2 ofzo), zo niet in Kroatië. Mn kamergenoot was een superrelaxte gast (er was zelfs nog even sprake dat ik bij een meisje op de kamer zou komen!) met de naam Vladimir die Kroatistiek studeerde en zelf eigenlijk uit Servië kwam, maar dan van Kroatische origine. Natuurlijk scheelde t dat ik de taal spreek en hij vond Nederland ook erg tof. Hebben een paar keer goed gesproken en hij ze me dat als ik iets nodig had, bijvoorbeeld eten of drinken, dat ik dat gewoon kon pakken. De laatste avond was hij er niet, en toen vond ik zelfs een fles wijn met een briefje: “hier nog een klein cadeautje, tot de volgende keer!”
Nadat alle deelnemers elkaar ontmoet hadden (weer vele bekenden weer mogen begroeten) werd er op maandag een stadswandeling met gids georganiseerd. Onze gids was een grappig oud dametje die met een mooi brits accent veel wist te vertellen over de oude binnenstad.
Na een fantastische lunch (echt grandioos eten, beter dan menig restaurant) in de kantine van de faculteit Werktuigbouw- en scheepsbouwkunde (waartoe ook de wat jongere studie vliegtuigbouw behoort) werden de FoWo officieel geopend door de decaan van de faculteit. Hij was erg blij zoveel internationale gasten te zien en wenste ons het allerbeste met onze studies toe en een vruchtbare workshop. We hebben die middag goed gebrainstormd over meerdere onderwerpen.
Die avond was dan de traditionele spirits of Europe waar iedereen weer kennis kon maken met het beste (en slechtste) aan sterke drank uit Europa. Zoals de kenners weten zit het beste spul altijd in plastic PET-flessen en gelukkig hadden de vrienden uit Belgrado 3 flessen meegenomen. Absolute winnaar was naar mijn mening dan ook de Slivovica van Momo in een 2 liter waterfles.
Dinsdag hadden we weer een belangrijke brainstormsessie en we hebben over en aantal belangrijke EUROAVIA thema's goed gesproken. Dinsdag avond zijn we naar het centrum gegaan waar een kerstmarkt was en live-muziek. Zagreb heeft wat betreft wel wat van München weg, wat niet gek is gezien de jarenlange Habsburgse heerschappij. Al zal iemand uit Beieren het wellicht ontkennen, de Oostenrijkers en Bavarianen (niet te verwarren met Bavianen) hebben toch veel gemeen. Die avond m’n neefje ook weer getroffen en toen zijn we nog de stad in gegaan.
Woensdag hebben we het internationale vliegveld van Zagreb bezocht waar we werden ontvangen door de directeur, zelf een alumnus van werktuigbouw in Zagreb. We kregen uitgebreide voordracht over de sterk groeiende luchthaven en de plannen voor de toekomst. Kroatië heeft de ambitie om een zuidelijke toegangspoort voor Europa te worden en die potentie is zeker ook. Hierna vertrokken we richting platform waar we al het grondmaterieel te zien kregen en ook het vliegtuig van de president van Kroatië. Toen hadden we al het geluk van de wereld dat er net een enorme Antonov-124 uit Rusland de startbaan opreedt om te gaan opstijgen! Zoiets zie je niet elke dag (al staat er vaak 1 op Volkel om groot materieel te vervoeren richting Afghanistan) dus we hebben uitgebreid foto's genomen en gefilmd. Later bleek dat ie 2 nieuwe helikopters voor het Kroatische leger heeft afgeleverd.
In de middag hebben we het techniek museum bezocht waar ze sinds een jaar een gehele afdeling geweid hebben aan Nikola Tesla, naar mijn mening de grootste uitvinder van de laatste 150 jaar, aangezien hij eigenlijk de moderne tijd zoals wij die nu kennen heeft uitgevonden. Het gehele principe van hoe we vandaag elektriciteit opwekken en distribueren heeft hij bedacht en als eerste gebouwd. Daarnaast dacht hij vroeg in de 20e eeuw al na over onbemande vaar en vliegtuigen en draadloze energie overdracht. Eigenlijk is hij ook de uitvinder van de radio waar hij oorspronkelijk ook het patent voor had. Helaas had Marconi machtigere vrienden en kreeg hij het later toegewezen.
Helaas was t die middag weer tijd om te gaan, aangezien ik ook niet teveel dagen vrij wilde nemen van m’n stage.
Nadat ik dus weer per ATR-42 was teruggevlogen bleek in de nacht van 5 op 6 december Sinterklaas bij ons te zijn geweest! Mijn huisgenootjes hadden alle drie een chocolade letter, een gedicht en een cadeautje in hun schoen. Uiteraard had de Sint nog wel het een en ander aan wijze woorden te dichten en niet iedereen was het eens met wat de Sint te zeggen had. Maarja, Sinterklaas is nou eenmaal een wijs man en wat hij te zeggen heeft kan dan ook wel voor waar aangenomen worden. Nog in ieder geval een speciale vermelding voor de verschillende Pieten die het een en ander aan Sinterklaas parafernalia naar München hebben weten te smokkelen: bedankt!
De zaterdag erna was het laatste weekend dat Gijs nog in München was, dus we hebben ter afscheid eerst bij Joost v T gegeten en zijn toen naar technodisco Harry Klein (bekend van TV) gegaan. Aangezien 1 van de portiers een goede vriend van de huisgenoot van Joost is, hoefden we niet in de rij te staan, maar mochten we meteen naar binnen (hoezo decadent). Harry Klein is een fijne tent met goeie muziek (nummer 1 is nog altijd de Milchbar) maar ik was nog best wel moe van de reis, dus tegen 2:00 zijn we naar een café gegaan waar vooral kunstenaars (allen met hond) inspiratie op doen. Omdat ik niet tot half 5 uit wilde gaan heb ik tevergeefs de laatste S-bahn proberen te halen en voor mn neus weg zien rijden. Er is dan nog zoiets als de nachttram, maar toen moest ik alsnog een uur lopen (tja, tis toch een best grote stad he) om daar te komen. Uiteindelijk was ik natuurlijk alsnog pas om 4:00 thuis.
De week erna weer stevig gewerkt. Had in de voorafgaande 2-daagse werkweek m’n software afgekregen tot grote vreugde van m’n collega, die naar ik kan inschatten toch echt al lang op zoiets zat te wachten. Nu nog een handleiding schrijven, maar eerst ben ik wel een tijdje druk met het maken van verschillende FEM modellen (Finite Element Modelling). Voor de niet L&R studenten, schaam je niet als je er niets van begrijpt, een bekende uitspraak op onze faculteit is immers: `FEM, ik snap er geen Hol van!` . Laat de docent die het geeft nou net Jan Hol zijn :)
Afgelopen vrijdag hebben we weer met de vaste club stagiaires gegeten, deze maal kaasraclette, waarna we naar discotheek de Babies zijn gegaan. Uiteraard weer de laatste metro gemist, maar deze keer was ik dichtbij de nachttram!
Deze week was de grote Kerstdiner week. Voor dinsdag heb ik samen met andere stagiaire Olga een Kerstdiner georganiseerd voor Junge Mitarbeiter, nergens anders dan in het Chique Münchner Parkcafé. Met zo’n 25 deelnemers was het echt supergeslaagd. Check vooral de foto’s!
De dag erna hadden we dan jaarafsluiting met de hoofdafdeling, waaronder een 2 uur durende jaarbespreking. Hier werd uiteraard in de verschillende presentaties van de afdelingshoofden de bureaucratie en de reorganisatie flink onder de korrel genomen met grappige filmpjes en foto’s. Diezelfde avond hadden we dan ook afdelingskerstdiner.
En gisteravond hadden we dan nog een afsluitend etentje bij mij thuis, met de vaste groep. Lisero en ik hebben typisch Nederlands gekookt: namelijk rijst met Babi Pangang en Sajoer Boontjes (dank u Conimex!). Helaas hadden ze geen kroepoek in de supermarkt, maar de maffia-afhaal-chinees-pizzeria gelukkig wel! Aangezien het meerendeel van onze groep Fransen zijn (vive la France!) had ik wel gerekend op wat laatkomers. Uiteraard werden mijn verwachtingen overtroffen door Julien, die twee uur te laat was. Dit mocht de pret niet drukken, hierna zijn we nog naar hippe bar “Die Bank” gegaan, waarna ik weer naar huis ben gegaan. De rest is nog doorgegaan naar Harry Klein.
Op dit moment ben ik mn laatste spulletjes aan het pakken, want morgen vlieg ik naar Nederland! Dus bij deze: iedereen ontzettend fijne feestdagen, een Zalig Kerstfeest en alle goeds voor 2008!
