Enfin, er zijn nog wat mooie dingen gebeurd. Zoals ik de vorige keer schreef heb ik meegespeeld in een toneelstuk. Eigenlijk is toneelstuk niet helemaal het juiste woord, het gaat eigenlijk meer om een theaterritueel. Het concept komt uit Amsterdam en ook de regisseur komt daar dus vandaan. Het ritueel gaat als volgt: in een grote zaal staan 24 bedden, met nachtkastje en al. De bezoekers (24 stuk) worden binnengebracht en door een host/ess in bed gelegd en lekker ingestopt. Dan krijgen de bezoekers nog een glaasje lekkere kruidenthee. Op de achtergrond speelt rustgevende prettige muziek en op een wand worden beelden getoond die de verscheidenheid der dingen uitbeelden (nogal vaag natuurlijk, maar dat is de meest precieze beschrijving die ik zo kan bedenken). Het doel is in deze fase om de bezoekers zoveel mogelijk op hun gemak te stellen en een hele fijne sfeer te creeren. Als na een tijdje alle bedden gevuld zijn komen 24 vertellers (waaronder ik dus) langzaam de zaal binnen gelopen en kiezen een bed uit. Geven de bezoeker een hand en zeggen: 'Wilkommen bei Turm zu Babel' en gaan zitten op een stoel naast het bed en zeggen verder helemaal niets. Dan als alle vertellers een plek gevonden hebben (de muziek is inmiddels uit en er worden ook geen beelden meer getoond) is er een moment van complete stilte. Dan begint uit het niets 1 van de vertellers zijn of haar verhaal te vertellen. Kort daarna begint de 2e en zo verder. Heel langzaam wordt zo 'de toren' opgebouwd en hoor je dus uit alle hoeken mensen in een taal een verhaal vertellen. De variatie in talen was echt enorm, er waren mensen bij uit alle werelddelen. Wanneer een bezoeker tussendoor wat wilde vragen moest deze compleet genegeerd worden, hooguit een klein gebaar geven dat het niet de bedoeling is dat ze terug praten. Dan komen de verhalen langzaam ten einde en wordt 'de toren' langzaam weer afgebouwd. Op een gegeven moment hoor je slechts nog een paar personen vertellen tot op het einde nog 1 persoon heel helder en voor iedereen duidelijk verstaanbaar aan het vertellen is. Dan is het weer compleet stil waarna het licht in de zaal verandert, de muziek weer langzaam aangaat en er weer beelden geprojecteerd worden. Vanaf dat moment mag er met de bezoeker gepraat worden, meestal over het verhaal wat je zojuist verteld hebt.
Ik heb de eerste paar keer een soort legende over de vliegende Hollander die kaap de goede hoop probeert te ronden, verteld, met hoofdpersonen als Jan Piet Joris en Corneel (goeie vraag is, zin dat 2,3 of 4 personen?) maar de bezoekers konden bijna alles verstaan. Nadat ik dan nog in een latere ronde mijn visie op de Nederlandse samenleving uit de doeken deed (een soort dystopie) ben ik maar overgeschakeld op plat brabants/ossisch (voor zover ik dat machtig ben) en heb verhalen over carnaval en dergelijke verteld (was ook net geweest). Dit was echt een groot succes, daar de bezoekers er helemaal niks meer van konden verstaan, maar ze het ook nog ontzettend hilarisch vonden. Twee jongedames zeiden dat ze er echt niks van begrepen hadden, maar dat het in ieder geval ontzettend grappig was (ze lachten zich ook daadwerkelijk een ongeluk tijdens het vertellen).
Het hele gebeuren heeft als doel te laten zien dat het eigenlijk fantastisch is om met verschillende kulturen samen te leven. Het idee ontstond nadat de theatermakers uit Amsterdam hadden vastgesteld dat de Nederlandse samenleving zich in negatieve zin aan het veranderen was/is. Ik heb in ieder geval een positieve bijdrage geleverd aan het tolerante klimaat in München,zeer interessante mensen leren kennen en ook nog ns mooi verdiend.
Tja, de weken erna heb ik als een bezetene gewerkt om al mijn projecten goed af te ronden en over te kunnen dragen. Ik ben door m’n begeleider voorgedragen voor het EADS Juniors programma, wat bedoelt is voor stagiaires die zich door buitengewone inzet en resultaten geëxcelleerd hebben. Op z’n plat Delftsch heet dat: als je dus als een enorme Koning ‘zwaar’ geheerscht hebt. Kortom, ze waren erg tevreden met me en nu maar afwachten of ik ervoor uitgekozen wordt, want het schijnt voor dit programma te helpen als je de Franse nationaliteit hebt. Op mijn voorlaatste werkdag heb ik nog een kleine afscheidsreceptie georganiseerd met natuurlijk kaas en sekt. Ook heb ik een presentatie mijn werkzaamheden van het afgelopen half jaar gepresenteerd en mijn voorspelling voor de finale EK 2008 uitgesproken. Uiteraard wint Nederland daar van Duitsland met 3-1.
De laatste week had ik vakantie, aangezien ik nog vakantiedagen en overuren uit had staan. Het was dus niet verkeerd dat het fantastisch weer was (18 graden). Ik heb nog met Joost v T een paar hele mooie foto’s vanaf de Olympiaberg genomen, van München en op de achtergrond de bergen, aangezien het kraakhelder was. Ik hoop de foto’s binnenkort te kunnen plaatsen. De laatste week heb ik gebruikt om m’n spullen te pakken en om natuurlijk elke avond een afscheidsborrel te houden. Op maandag ben ik wat gaan drinken met de mensen van het theater, op dinsdag met EUROAVIA München, op woensdag met de andere stagiaires van EADS (dit was het grote knalfeest) en donderdag nog gauw even de afterworkparty in Pacha meegepikt met Derry.
Tja, wat rest me nu nog te vermelden. Ik ben weer terug in Delft, na een lange rit (pa bedankt!) over met boomstammen bedekte snelwegen.
München, stad waar klassieke muziek de U-Bahn haltes opluistert, waar het altijd mooi weer is (zowel mooi zonnig als mooi winterweer), de straten schoon zijn, de discotheken eindeloos, de parken wijds en prachtig, waar bier geen alcohol is, maar net als brood een primair voedingsmiddel, waar je geen kleinere glazen als van een halve liter krijgt als je een bier bestelt, waar de vogels fluiten en de vissen zingen, de mensen vriendelijk en soms ook knorrig, maar altijd beleefd, München, stad van mijn dromen, ik zal je vreselijk missen.
