St. Nikolaus und Knecht Ruprecht

Zo, weer een verhaal, deze keer een vrij lange episode, dus ga er maar even voor zitten. Tot nu waren allen verhalen altijd super positief (het is hier natuurlijk ook fantastisch), maar nadat ik gelezen heb wat anderen tijdens een hun stage in het buitenland allemaal niet mee maken (van ziek zijn in Japan, tot psychopatische huisgenoten met malefide samenzweringen in Italie), vond ook ik het tijd voor een lekker naar verhaal om mee te beginnen. Zo vlak voor de Kerst moet dat zeker kunnen

Het is op dit moment kwart voor acht 's ochtends en ik zit en een kwartier in de bus. Had nog weinig gescheeld of hij was (net zoals mij een keer is overkomen) te vroeg weg gereden. Dankzij mijn interventie konden 2 mensen nog mee, die anders niet meer op hun werk aankwamen. Tja, het is me wat de bedrijfsbus. Vele zeggen dat de gehele verhuizing van onze business unit bedoeld is om zoveel mogelijk mensen ontslag te laten nemen. Het gedrag van de busfirma's lijkt daar naadloos op aan te sluiten. Normaal gesproken zijn ze structureel te laat en soms dus ook te vroeg. Nu had ik al niet zo'n hoge pet op van buschauffeurs (al ken ik er 1 die L&R gestudeerd heeft),maar op een klok kijken moet toch niet zo moeilijk zijn. Maar dat is nog niet alles; een enkele keer hadden we zelfs een psychopaat aan het stuur die op de snelweg van baan naar baan wisselde al luid toeterend en die zich van rode stoplichten ook niets aantrok. Nadat ik dit mn collega's verteld had,waaronder m’’n begeleider, verzochten ze me dit te melden bij de mensen die de bussen coördineren.

Uiteraard zijn die extern ingehuurd, met het voordeel dat ze twee keer zo duur zijn en vier keer zo weinig doen. Ik heb dus een aardige mail getikt waarin ik schrijf dat ik best met een wat verlate bus leven kan, maar dat ik toch graag veilig aankom. Mijn collega's gingen er van uit dat aangezien de firma veel geld voor de bussen betaalt, meer dan 1000E per rit, (met EUROAVIA hebben we voor een hele dag een bus voor de helft) dat onze externe buscoördinator toch wel wat werk zou verzetten. Natuurlijk was dit een compleet verkeerde gedachte, ze heeft slechts mijn mail, inclusief persoonlijke gegevens doorgestuurd naar de busfirma, daarbij ik weet niet hoeveel veiligheidsprotocollen overschrijdend. Ik kreeg het advies om hier dan weer de persoon die de externe firma inhuurt, over in te lichten, maar ik heb besloten het maar hierbij te laten. Ik had namelijk wel meer te doen: het laten veranderen van mijn telefoonnummer in het firma telefoonboek.

Zoals gezegd, we zijn verhuisd (onze afdeling als eerste); Eerst hadden wij stagiaires niet eens een telefoon en moesten drie weken wachten (want ze hadden het druk vanwege de verhuizing!) Maar om dan m’n nieuwe nummer goed in het systeem te krijgen moest ik een enorm formulier invullen , wat de chef van de chef van mijn baas moest ondertekenen! Arme man, want ik geloof dat behalve ikzelf, nog niemand goed in het telefoonboek staat. Als je dacht dat dit het dan was, dan heb je je zojuist helemaal vergist in de kwaliteiten van onze `facility management` (wat een vies woord eigenlijk). Het duurde niet lang, of Robert (stagiaire waarmee ik in het kantoor zit) en ik kregen het ene na het andere telefoontje voor; laten we hem meneer van Puffelen noemen. Uiteraard kenden wij deze meneer van Puffelen niet en na de zoveelste keer ben ik toch maar op onderzoek uitgegaan. Wat denk je: hebben meneer Van Puffelen en wij hetzelfde telefoonnummer volgens het telefoonboek. Ik besluit dus maar de `servicedesk` te bellen. Van alle ondersteunende diensten zijn dit toch meestal de enige die echt wat kunnen, dacht ik. Nadat ik het hele verhaal had uitgelegd, vroeg de man van de helpdesk of ik dan niet de heer Van Puffelen kon contacteren? Ik heb hem toen verteld dat dat toch echt zijn werk was en dat hij me wel in de cc kon zetten als ie een mailtje zou sturen. Niet lang daarna kreeg ik dan het mailtje voor de heer Van Puffelen waarin hij verzocht werd datzelfde formulier in te vullen, om zijn gegevens te updaten en de dag erna het antwoord van de heer Van Puffelen. De heer Van Puffelen is in ieder geval 1 van de goeien. Hij vertelde dat hij al sinds 1999 hetzelfde nummer had en dat het nummer wat wij nu hebben slechts tijdelijk aan hem was toegewezen, omdat hij een tijdje van een of andere buitendienst deel uit maakte. Conclusie van de heer Van Puffelen: “stik erin met je formulier, jullie veranderen het zelf maar weer terug, anders krijgt de heer v. D nog wel meer telefoontjes.” En zo is het ook. De volgende keer over de procedure om een ingelijste poster opgehangen te krijgen.

Goed, dan nu weer verder met de leuke dingen! Zoals gezegd ben ik op 1 december naar Zagreb gevlogen. Eerst bij de busterminal kort m’n neef(je) die daar elektro studeert en toen op de bus gestapt richting Slavonski Brod waar m’n tante woont. Het was erg fijn m’n tante, oom en nichtje weer te zien en toen ik de volgende dag, toen ik weer naar Zagreb zou gaan, kon ik haast niet meer lopen, zoveel had m’n tante gekookt. Zoals ook de jaren ervoor kwam ik weer precies op tijd om te helpen met houthakken. Ze hebben namelijk een enorme houtkachel in huis.




Op zondagmiddag moesten we helaas weer afscheid nemen omdat ik weer richting Zagreb moest. Uiteraard hebben we eerst nog uitgebreid gegeten. Aangekomen in Zagreb werd ik opgehaald door Bozo. Het was tijd om te beginnen aan de EUROAVIA formation workshop 2007. We werden die week ondergebracht in een pas gerenoveerd studentencomplex, echter het was niet mogelijk om alle deelnemers bij elkaar op de kamer te zetten. Ik zat bijvoorbeeld bij iemand die daar gewoon woont. Kun je het je voorstellen: je zit lekker op je kamer te chillen en je hebt nog geen nieuwe kamergenoot. Natuurlijk wil je een bekende vragen,maar dan komt er iemand langs die vertelt dat er een weekje een of andere buitenlandse student op je kamer komt. In Nederland zou dan vrijwel iedereen flippen (de kamers zijn ook niet echt groot, 10 m^2 ofzo), zo niet in Kroatië. Mn kamergenoot was een superrelaxte gast (er was zelfs nog even sprake dat ik bij een meisje op de kamer zou komen!) met de naam Vladimir die Kroatistiek studeerde en zelf eigenlijk uit Servië kwam, maar dan van Kroatische origine. Natuurlijk scheelde t dat ik de taal spreek en hij vond Nederland ook erg tof. Hebben een paar keer goed gesproken en hij ze me dat als ik iets nodig had, bijvoorbeeld eten of drinken, dat ik dat gewoon kon pakken. De laatste avond was hij er niet, en toen vond ik zelfs een fles wijn met een briefje: “hier nog een klein cadeautje, tot de volgende keer!”



Nadat alle deelnemers elkaar ontmoet hadden (weer vele bekenden weer mogen begroeten) werd er op maandag een stadswandeling met gids georganiseerd. Onze gids was een grappig oud dametje die met een mooi brits accent veel wist te vertellen over de oude binnenstad.





Na een fantastische lunch (echt grandioos eten, beter dan menig restaurant) in de kantine van de faculteit Werktuigbouw- en scheepsbouwkunde (waartoe ook de wat jongere studie vliegtuigbouw behoort) werden de FoWo officieel geopend door de decaan van de faculteit. Hij was erg blij zoveel internationale gasten te zien en wenste ons het allerbeste met onze studies toe en een vruchtbare workshop. We hebben die middag goed gebrainstormd over meerdere onderwerpen.



Die avond was dan de traditionele spirits of Europe waar iedereen weer kennis kon maken met het beste (en slechtste) aan sterke drank uit Europa. Zoals de kenners weten zit het beste spul altijd in plastic PET-flessen en gelukkig hadden de vrienden uit Belgrado 3 flessen meegenomen. Absolute winnaar was naar mijn mening dan ook de Slivovica van Momo in een 2 liter waterfles.

Dinsdag hadden we weer een belangrijke brainstormsessie en we hebben over en aantal belangrijke EUROAVIA thema's goed gesproken. Dinsdag avond zijn we naar het centrum gegaan waar een kerstmarkt was en live-muziek. Zagreb heeft wat betreft wel wat van München weg, wat niet gek is gezien de jarenlange Habsburgse heerschappij. Al zal iemand uit Beieren het wellicht ontkennen, de Oostenrijkers en Bavarianen (niet te verwarren met Bavianen) hebben toch veel gemeen. Die avond m’n neefje ook weer getroffen en toen zijn we nog de stad in gegaan.



Woensdag hebben we het internationale vliegveld van Zagreb bezocht waar we werden ontvangen door de directeur, zelf een alumnus van werktuigbouw in Zagreb. We kregen uitgebreide voordracht over de sterk groeiende luchthaven en de plannen voor de toekomst. Kroatië heeft de ambitie om een zuidelijke toegangspoort voor Europa te worden en die potentie is zeker ook. Hierna vertrokken we richting platform waar we al het grondmaterieel te zien kregen en ook het vliegtuig van de president van Kroatië. Toen hadden we al het geluk van de wereld dat er net een enorme Antonov-124 uit Rusland de startbaan opreedt om te gaan opstijgen! Zoiets zie je niet elke dag (al staat er vaak 1 op Volkel om groot materieel te vervoeren richting Afghanistan) dus we hebben uitgebreid foto's genomen en gefilmd. Later bleek dat ie 2 nieuwe helikopters voor het Kroatische leger heeft afgeleverd.



In de middag hebben we het techniek museum bezocht waar ze sinds een jaar een gehele afdeling geweid hebben aan Nikola Tesla, naar mijn mening de grootste uitvinder van de laatste 150 jaar, aangezien hij eigenlijk de moderne tijd zoals wij die nu kennen heeft uitgevonden. Het gehele principe van hoe we vandaag elektriciteit opwekken en distribueren heeft hij bedacht en als eerste gebouwd. Daarnaast dacht hij vroeg in de 20e eeuw al na over onbemande vaar en vliegtuigen en draadloze energie overdracht. Eigenlijk is hij ook de uitvinder van de radio waar hij oorspronkelijk ook het patent voor had. Helaas had Marconi machtigere vrienden en kreeg hij het later toegewezen.



Helaas was t die middag weer tijd om te gaan, aangezien ik ook niet teveel dagen vrij wilde nemen van m’n stage.

Nadat ik dus weer per ATR-42 was teruggevlogen bleek in de nacht van 5 op 6 december Sinterklaas bij ons te zijn geweest! Mijn huisgenootjes hadden alle drie een chocolade letter, een gedicht en een cadeautje in hun schoen. Uiteraard had de Sint nog wel het een en ander aan wijze woorden te dichten en niet iedereen was het eens met wat de Sint te zeggen had. Maarja, Sinterklaas is nou eenmaal een wijs man en wat hij te zeggen heeft kan dan ook wel voor waar aangenomen worden. Nog in ieder geval een speciale vermelding voor de verschillende Pieten die het een en ander aan Sinterklaas parafernalia naar München hebben weten te smokkelen: bedankt!

De zaterdag erna was het laatste weekend dat Gijs nog in München was, dus we hebben ter afscheid eerst bij Joost v T gegeten en zijn toen naar technodisco Harry Klein (bekend van TV) gegaan. Aangezien 1 van de portiers een goede vriend van de huisgenoot van Joost is, hoefden we niet in de rij te staan, maar mochten we meteen naar binnen (hoezo decadent). Harry Klein is een fijne tent met goeie muziek (nummer 1 is nog altijd de Milchbar) maar ik was nog best wel moe van de reis, dus tegen 2:00 zijn we naar een café gegaan waar vooral kunstenaars (allen met hond) inspiratie op doen. Omdat ik niet tot half 5 uit wilde gaan heb ik tevergeefs de laatste S-bahn proberen te halen en voor mn neus weg zien rijden. Er is dan nog zoiets als de nachttram, maar toen moest ik alsnog een uur lopen (tja, tis toch een best grote stad he) om daar te komen. Uiteindelijk was ik natuurlijk alsnog pas om 4:00 thuis.

De week erna weer stevig gewerkt. Had in de voorafgaande 2-daagse werkweek m’n software afgekregen tot grote vreugde van m’n collega, die naar ik kan inschatten toch echt al lang op zoiets zat te wachten. Nu nog een handleiding schrijven, maar eerst ben ik wel een tijdje druk met het maken van verschillende FEM modellen (Finite Element Modelling). Voor de niet L&R studenten, schaam je niet als je er niets van begrijpt, een bekende uitspraak op onze faculteit is immers: `FEM, ik snap er geen Hol van!` . Laat de docent die het geeft nou net Jan Hol zijn :)

Afgelopen vrijdag hebben we weer met de vaste club stagiaires gegeten, deze maal kaasraclette, waarna we naar discotheek de Babies zijn gegaan. Uiteraard weer de laatste metro gemist, maar deze keer was ik dichtbij de nachttram!

Deze week was de grote Kerstdiner week. Voor dinsdag heb ik samen met andere stagiaire Olga een Kerstdiner georganiseerd voor Junge Mitarbeiter, nergens anders dan in het Chique Münchner Parkcafé. Met zo’n 25 deelnemers was het echt supergeslaagd. Check vooral de foto’s!





De dag erna hadden we dan jaarafsluiting met de hoofdafdeling, waaronder een 2 uur durende jaarbespreking. Hier werd uiteraard in de verschillende presentaties van de afdelingshoofden de bureaucratie en de reorganisatie flink onder de korrel genomen met grappige filmpjes en foto’s. Diezelfde avond hadden we dan ook afdelingskerstdiner.

En gisteravond hadden we dan nog een afsluitend etentje bij mij thuis, met de vaste groep. Lisero en ik hebben typisch Nederlands gekookt: namelijk rijst met Babi Pangang en Sajoer Boontjes (dank u Conimex!). Helaas hadden ze geen kroepoek in de supermarkt, maar de maffia-afhaal-chinees-pizzeria gelukkig wel! Aangezien het meerendeel van onze groep Fransen zijn (vive la France!) had ik wel gerekend op wat laatkomers. Uiteraard werden mijn verwachtingen overtroffen door Julien, die twee uur te laat was. Dit mocht de pret niet drukken, hierna zijn we nog naar hippe bar “Die Bank” gegaan, waarna ik weer naar huis ben gegaan. De rest is nog doorgegaan naar Harry Klein.



Op dit moment ben ik mn laatste spulletjes aan het pakken, want morgen vlieg ik naar Nederland! Dus bij deze: iedereen ontzettend fijne feestdagen, een Zalig Kerstfeest en alle goeds voor 2008!

Partygänger

Zaterdagochtend heb ik snel nog even een wasje gedaan en terwijl ik dit schrijf zit ik weer in de wassalon. Hieronder dan de langverwachte foto!



Kort nadat ik de was had gedaan kwamen Barend en Tiemo aan om te beginnen aan een weekend 'duursporten'. Jep,je leest t goed, weer een verhaal over heftig uitgaan. Niet dat er niet gewerkt wordt, maar daar is even weinig over te vertellen en wellicht dat deze ontboezemingen over de Münchner nachtkultur nog een paar mensen overhalen om nog eens langs te komen. Zaterdagmiddag zijn we eerst even de stad in gegaan zodat ik Barend en Tiemo het mooie aangezicht van München kon laten zien. Nadat ze een goede indruk hadden zijn we een paar boodschapjes gaan halen om te kunnen koken.



Kathi had ge-sms-ed dat ze wel mee wilde eten, dus we hebben ruim ingekocht. Op het afgesproken tijdstip was ze echter nog steeds niet thuis en zijn we maar begonnen. Hierdoor waren we wat later dan afgespoken bij Ostbahnhof, waar Carolyn (ook stagiaire bij EADS) op ons stond te wachten. Ons plan voor die avond was om naar de Kultfabrik te gaan. Dit is een oud industrie terrein waar, in de vaak nog in oorspronkelijke staat verkerende gebouwen, zo'n 30 verschillende discotheken gehuisvest zijn. Ik had in ieder geval nog nooit zoiets gezien dus t was een erg indrukwekkend gezicht.

We zijn toen eerst een club binnengelopen die Noa heet,omdat we hiervoor een gratis toegangsflyer in onze hand gedrukt hadden gekregen. Na een tijdje in de rij gestaan te hebben bij de deur,kwamen we erachter dat t vrijwel leeg was daar binnen! De hele rij was dus eigenlijk meer show. We hebben na een drankje dan ook besloten dat de muziek suf was en dat we ook niet van plan waren voor 600 E een fles champagne te bestellen (stond heus op de kaart! Witwasmethode iemand?) zijn we naar een andere tent gegaan waar er gratis toegang was. Hier was het een stuk drukker en ook de cocktails waren halve prijs,echter de gemiddelde bezoeker was zeer waarschijnlijk ergens in de jaren '90 geboren. Dus om een uur of 2:00 vonden we het wel weer tijd om ergens anders heen te gaan. Nu was er een tent die ik al wilde bezoeken voordat ik in München aankwam: de Natraj Temple Goa Trance club. Dit moet een van de vreemdste disco's in heel Beieren zijn. Het was er niet zo druk (zo'n 50 personen) en er waren ook veel wat oudere mensen en iedereen had iets raars over zich. De inrichting was ook op z'n minst appart te noemen (waarschijnlijk zo ingericht om psychedelische effecten van geestveruimende middelen te versterken). Dit weerhield ons er echter niet van om eens goed los te gaan op de muziek (die wel echt goed underground was). Twee uurtjes later hadden we t ook wel weer gehad met deze psytrance en werd Barend zelfs aangezien voor uitsmijter toen hij naar de wc ging (are you security?). Het was in ieder geval overduidelijk dat wij 4 de enige waren die niet stijf van de amfetamine stonden. We zijn toen maar weer naar Noa gegaan, want daar mochten we gratis naar binnen. Hier waren nu nog minder mensen al was de muziek wel een stuk beter. Op een gegeven moment stelde Carolyn voor om naar de Milchbar te gaan, waar zogenaamd goede afterparties gehouden worden. Die bleek niet op het Kultfabrik terrein te liggen, maar op het Optimolwercke gebied (een soortgelijk voormalig industriegebied met dixo's, ernaast). Dit was echt de briljantste tent van de hele nacht, want toen we om 5:00 aankwamen was t er stampvol en werd er geniale muziek gedraaid. Hier hebben we dus nog even goed de voetjes van de vloer laten gaan tot een uurtje of 7:00 (op dat tijdstip kwamen er nog steeds nieuwe mensen binnen). Na een ontbijtje bij de burger king zijn we naar huis gegaan, waar we om 8:30 aankwamen,precies op tijd om bij de kiosk verse broodjes voor de middag te halen.

Na een goeie ochtend slaap zijn we langzaam wakker geworden en ging Barend als eerste douchen. Op een gegeven moment kwam Kathi totaal gepikeerd mn kamer binnenstormen en mompelde iets over een wc-bril, waarna ze briesend weer vertrok. Uiteraard ben ik even gaan vragen waar dat allemaal op sloeg en ook even gemeld dat we het toch erg vervelend vonden dat ze niet was komen opdagen met het eten. Daarna heb ik Barend les 1 van 'Een eerste introductie wonen met 3 vrouwen' bijgebracht die luidt: 'de wc en de wc-bril: hoe, wat en waarom'. Daarna bleek dat de koffie op was, dus ben ik maar weer naar de kiosk gegaan om een nieuw pak te kopen.

De kiosk is eigenlijk een eigen verhaal waard, maar ik zal het voor nu even bij een intermezzo houden.
-De kiosk is twee stappen van onze voordeur verwijderd.
-De kiosk is altijd open
-De man van de kiosk slaapt nooit
-De kiosk verkoopt alles (koud bier,verse broodjes,de krant, alle mogelijke tijdschriften, OV maandkaarten, postzegels, koffie)
-De kiosk stelt nooit teleur, ze hadden nog nooit iets niet.
-Dit alles heeft ook z'n prijs, maar als je 's avonds een koud biertje wil en 's ochtends een croissantje en een pak koffie, dan klaag je daar niet over.
-Mocht de kiosk dan toch dicht zijn, dan is er verderop nog de louche pizzabakker-chinees, maar daar later meer over.

Op zondagavond hadden we besloten rustig wat te gaan drinken in het parkcafe. Ook Carolyn was weer van de partij en Olga was er ook. Het parkcafe is een erg chique tent waar je lekker kunt loungen in een comfortabele zithoek met banken, maar ook aan tafels kunt zitten en eventueel kunt eten. Zoals de naam doet vermoeden bevindt t zich in t park,niet ver van het centrum. Carolyn en Olga moesten maandag weer gewoon werken dus tegen middernacht zijn we weer gegaan. Nadat we de dames netjes bij respectievelijk de tram en de s-bahn afgezet hadden zijn we nog in de lounge van het Anna-hotel wat gaan drinken.

De volgende morgen zijn we een beetje op tijd opgestaan en richting het luchtvaartmuseum van Schleißheim vertrokken. Dit was echt een ontzettend mooi museum met een aantal unieke vliegtuigen zoals prototypes en demonstrators (waar er dus maar 1 of enkele van gebouwd zijn). Zoals te verwachten hebben we hier ons uitstekend een aantal uren vermaakt.






Maandagavond was er dan alweer een stagiaire avond in een Ierse pub, waar ze die avond een soort triviant quiz hielden. De harde kern van de 'praktikantenstammtisch' was natuurlijk van de partij, waaronder Lisero (die gedurende het weekend zn vriendin op bezoek had). Helaas hebben we niks gewonnen, maar gezellig was het wel. Omdat ik de volgende dag weer moest werken (maandag had ik vrij genomen) wilde ik om een uur of elf wel weer naar huis. De andere stagiaires gingen nog 1 drankje drinken in een ander cafe en Barend en Tiemo hoefden de volgende dag pas in de middag te vliegen. Ze zijn dus toen nog dat cafe ingegaan, daarna nog 1 en toen de metro weer begon te rijden zijn ze weer naar de Milchbar gegaan. Toen ik om 6:00 opstond kreeg ik een telefoontje dat t daar weer helemaal top was en dat ze eraan kwamen. Kort voor 7 waren ze er dan en hebben we afscheid genomen.

Gedurende de korte werkweek was het erg rustig. Veel collega's waren op dienstreis en mn begeleider was ook een paar dagen ziek. Daarnaast is t nu ook zeker dat mn hoofdproject niet gerealiseerd gaat worden en dat we het voor dit jaar nog maar een beetje aan zullen werken en een jaarverslag schrijven. Misschien is er in de toekomst weer budget.

Donderdagavond wat dus vaste 'praktikanten' avond aan t worden is, was ik uitgenodigd om samen met anderen wat te komen eten bij iemand thuis. Iedereen moest een fles drinken meenemen, dus ik was al bedachtaam voor wat er komen ging. We hebben een heerlijke kip Tandoori gegeten (Aziatisch eten kan dus toch in Duitsland?) en hebben gezellig gekletst. Tegen middernacht wilde de groep naar Harry Klein gaan (een hippe electro disco). Mijn ervaring van de donderdag ervoor zei me dat je best een gezellige avond kunt hebben en de volgende dag werken, als je maar op tijd naar huis gaat. Dat heb ik dan ook gedaan en van de anderen kreeg ik de volgende dag allemaal mailtjes dat ze zich zo slecht voelden,naar huis wilden, nog dronken waren of ze hadden alvast maar een dag vrijgenomen. Sommige mensen leren het gewoon nooit (he Lisero ;).

Het weekend was er dan om rustig aan te doen. Heb mn kamer opnieuw ingericht en ben wat inkopen gaan doen in de stad. Heb daar nog een kopke koffie gedronken met een aantal Franse stagiaires. De Fransen zijn altijd in voor gezelligheid (vive la France!) en de meesten spreken nog goed Duits ook. Op zondag heb ik dan al het overige gedaan, waar ik doordeweeks geen tijd voor heb, zoals de was doen.

Deze week is duidelijk geworden waar het zwaartepunt van de rest van mn stage zal liggen en dat is het programmeerwerk waar ik al over verteld heb. Het blijkt dat ze dit programma eigenlijk erg goed kunnen gebruiken in verband met het onderzoeksprogramma waar ik ook bij ondersteund heb.

Op dit moment zit ik in de bus naar huis die in de file staat,vanavond is het weer praktikanten avond, vrijdag ga ik naar het theater en zaterdag vlieg ik naar Zagreb voor de EUROAVIA formation workshop! 'Wat een leven heeft die jongen' zouden ze thuis zeggen.

Grüßdich!

Einmal zwei halbe Hahn bitte

Na het weekend familiebezoek had ik een korte werkweek, omdat hier in Beieren Allerheiligen een vrije dag is. Bij onze firma zagen ze de mogelijkheid voor een lang weekend, dus was op vrijdag 2 november (Allerzielen) het bedrijf ook dicht.

Woensdag was dus een uitstekende avond om uit te gaan. Samen met een andere stagiaire (Olga) heb ik een etentje georganiseerd in een Kroatisch restaurant. Het was een erg gezellige avond met erg lekker eten. In totaal waren we met zo’n 20 stagiaires, afstudeerders en mensen die zichzelf nog jong durven te noemen. Na het eten zijn we naar de Schrannenhalle gegaan waar die avond een Halloween party aan de gang was. Zoals te verwachten waren op t einde slechts de 4 Delftenaren en Olga over. In ieder geval een erg geslaagde avond.



De dag erna rustig dagje en vrijdag Allerzielen was t tijd voor een beetje bezinning. Ben naar Dachau gegaan om het concentratiekamp aldaar te bezoeken. Dachau was het eerste concentratiekamp en heeft model gestaan voor alle andere concentratie en vernietigingskampen. Ook de zalige Titus Brandsma, stichter van het Gymnasium in Oss, is hier omgekomen omdat hij protesteerde tegen de Jodenvervolging. Ik kreeg werkelijk koude rillingen toen ik daar over het terrein liep. Er is ook een erg uitgebreid museum bij.





Zaterdag heb ik de fiets gepakt en heb zo’n 4 uurtjes door München getoerd. Ik denk dat je zeggen kunt dat je een stad pas leert kennen als je er met de fiets doorheen rijdt. Heb ook een verkeersbord gespot wat geheel niet zou misstaan in onze woonkamer in Delft.



Zaterdagavond ben ik met Lisero en een collega wat gaan drinken in de stad. Zondag de was gedaan in de immer gezellige wassalon (geen wasmachine hebben is NIET ideaal). Maandag weer hard aan de slag, al had ik die week helaas niet zo heel veel te doen, behalve wat project management ondersteuning (klinkt erg indrukwekkend, maar is vooral papierwerk in orde maken). Onze afdeling is hoofdaannemer van een groot internationaal onderzoeksproject (ook Nederland is betrokken) en alle documenten moesten op tijd af zijn. Heb hier veel bij geholpen wat in ieder geval tot resultaat had dat onze project manager niet in het weekend hoefde te werken. Afgelopen week was er dan ook weer een belangrijke vergadering bij ons waar ik ook nog even kennis gemaakt heb met de Nederlandse vertegenwoordiger. Leuk detail: mocht die dag met de afdelingsauto (mercedes A-klasse) rijden! (moesten wat spullen van het ene gebouw naar het andere vervoerd worden voor de meeting).

Op maandag was er een EUROAVIA München borrel, die me verdacht veel deed denken aan een doordeweekse midwinter borrel in de kurk. Slechts een handjevol mensen (altijd dezelfde groep) maar er gezellig en cocktails halve prijs. De volgende donderdag was het alweer tijd voor een avondje uit met de andere stagiaires (wel grappig dat de werkende mens meer uitgaat dan de studerende, zo lijkt t wel). We zijn die avond naar 'los Bandidos' gegaan (waar ik die maandag ook was) waar die avond een 'all-you-can-eat' Tex-Mex buffet was (er zijn er daar dus meer van). Het was er gezellig druk en ook de EADS opkomst was hoog. Toch leuk dat EADS zo'n groot bedrijf is, aangezien ook de stagiaires van de financiële en personeelsafdelingen mee gingen. Dit zijn uiteraard vrijwel altijd dames, waar jammer genoeg de technici nog bijna altijd mannen zijn. De sfeer was dusdanig goed dat op het einde iedereen op de tafels stond te dansen! Het leek het oktoberfest wel, maar dan zonder klederdracht. Zoals gezegd, het was donderdag en donderdag wordt meestal gevolgd door vrijdag, wat een doodnormale werkdag is. Gelukkig is er koffie zullen we maar zeggen. Op zaterdag lekker rustig aan gedaan en 's avonds met andere stagiaires gekookt.



Op zondag ben ik naar de film gegaan. Je hoort t goed: er is een bioscoop vlak bij mij waar ze films in de originele taal draaien en dus niet Duits nagesynchroniseerd. Grappige is wel dat wanneer ik met mijn Kulturbegeisterde huisgenootjes er over spreek hoeveel geweld het origineel eigenlijk aangedaan wordt, wanneer men er Duits overheen spoelt, ze dat eigenlijk wel mee vinden vallen. Ik vind t in ieder geval walgelijk en was dus erg blij deze bios gevonden te hebben. De film is een echte aanrader: Lions for
Lambs.

Maandag eigenlijk weer hetzelfde liedje: niet zoveel te doen op het werk, al heeft m’n begeleider aangekondigd dat er binnenkort weer projecten aankomen. Heb onder andere werk van een vorige stagiaire gecontroleerd (onze mechanica docenten uit het eerste jaar zouden huilen bij zulke versimpelde berekeningen). Daarnaast heeft m’n programmeer werk blijkbaar toch wat losgemaakt, want heb nu ook de opdracht gekregen alle eigen geschreven programma's die we bij ons gebruiken, efficiënter en gebruiksvriendelijker te maken. Wat een mens allemaal niet in 2 maanden leren kan.

Wat heel erg vet was,was dat deze week iemand van onze afdeling, die productie-ingenieur is (en derhalve bij de fabriek in Augsburg werkt, waar de productie van onderdelen plaatsvindt) ons belde omdat ze snel mogelijk een CAD tekening van een mal nodig hadden. Aangezien de collega die dat normaal doet zelf omkwam in t werk, heb ik dat snel gemaakt en gemaild. Waarschijnlijk is dat ding dezelfde dag nog gefreesd. Binnenkort vaart er dus ergens een niet nader te omschrijven apparaat rond, met een onderdeel waarvan ik de mal “ontworpen” heb.

Donderdag gingen we dan (zoals inmiddels gebruikelijk) uit met stagiaires. Deze keer gingen we naar Pacha (spreek uit Patsja) waar op donderdag een zogenaamde "after-work" party is. Voor diegene die nog nooit van Pacha gehoord hebben: het is een club oorspronkelijk (40 jaar geleden) afkomstig uit Spanje (bekendste is Pacha Ibiza) met inmiddels meerdere filialen verspreid over de wereld. Ik kende de naam vooral van de goeie muziek die ermee geassocieerd wordt. Verder staat het bekend als een wat chiquere club waar je normaal gesproken niet zomaar naar binnen komt. Afgelopen donderdag was dit echter geen enkel probleem en als leuke bonus kon je voor de €6,- entree ook nog eens gebruik maken van het warme buffet (koopje dus). Daarnaast was er ook nog een welkoms drankje te vergeven. In het begin kun je rustig zitten in een van de gezellige zithoekjes met tafel en dus wat eten en een beetje kletsen. De muziek is op dat moment ook nog aangepast aan de sfeer. Wanneer iedereen dan ongeveer uitgegeten is, en het wat drukker begint te worden gaat het volume omhoog en kan er gedanst worden! Het was echt een topavond al ben ik deze keer op een wat vroeger tijdstip naar huis gegaan, aangezien ik de volgende dag weer gewoon moest werken. (En dat heet om 7:00 de deur uit, en om 19:00 weer thuis zijn).



Op dit moment staan Barend en Tiemo (bijna letterlijk) voor de deur, dus binnenkort meer over de avonturen die we dit weekend gaan beleven! Wat misschien ook is opgevallen is dat ik de lay-out van mn blog een beetje aangepast heb aan de Beierse stijl.

Zum Besuch

Krüztik!

Even een kleine rectificatie. Men zegt dus geen kriste (al klinkt t bijna hetzelfde), zoals vermeld in mn vorige verhaal, maar krütztik, wat een verbasterd: Grüß dich is, oftewel, ik groet je. Mn vorige verklaring paste zo goed bij waar servus nou vandaan komt. Dat lijkt dus niet te kloppen.

Het heeft even geduurd voordat ik weer wat geschreven heb. Voornamelijk omdat ik vorige week een erg vervelend bericht uit Nederland heb gekregen, maar misschien is het niet gepast om daar hier op mn blog over uit te wijden. De mensen van LR weten waar ik het over heb.

Also, op donderdag de 11e kwam Bas bij me langs. Hij heeft een tijdje terug in München stage gelopen en had nu nog een soort conferentie waar hij nog wat moest presenteren. Het was een kort maar krachtig bezoek. Hopelijk hebben we later nog een keer meer tijd om samen München te verkennen. Dit was ook de dag dat we afscheid hebben moeten nemen van Johanna, die weer terug is naar Berlijn.

Vrijdag was een erg rare dag, want het was de dag van de verhuizing van onze afdeling. Een erg apparte sfeer hing er bij ons, aangezien aan de ene kant mensen van alles aan het inpakken waren, sommige dingen al weg waren, overal dozen stonden, en tussendoor mensen zo goed en zo kwaad als het gingen “as usual” aan het werk waren. In tegenstelling tot andere werkdagen was iedereen ook ontzettend casual gekleed. Vrijdag weer hard gebeund op mn project en zelfs een nieuw concept voorstel gedaan. Mijn begeleider was er helaas niet, maar de persoon die eigenlijk de regie over ons project voert was erg enthousiast en zei dat hij een meeting zou organiseren waar ik mn werk zou kunnen presenteren.

Vrijdagavond kwam dan Mirjam aan met de trein. Ik had de week erna vrij genomen zodat we samen veel konden zien en doen. We hadden veel geluk met het weer, aangezien het bijna de hele week zonnig was en op sommige dagen boven de 20 graden! We zijn op zaterdag eerst de stad ingelopen en hebben oa de kathedraal bezocht en één van de domtorens beklommen. Ze zijn in 1368 begonnen met bouwen en in slechts 20 jaar tijd hadden ze deze enorme kerk met 2 torens van elk 109 meter hoog voltooid! Echt ongelofelijk voor die tijd! De meeste andere grote kathedralen heeft men meer dan honderd jaar over gedaan. In die tijd waren ze schijnbaar ook nog in staat erg precies te bouwen. De torens verschillen slechts 12 cm in lengte! In deze kathedraal was ook de huidige paus Benediktus Bisschop van München. Even later troffen we Bas nog even en hebben we even een biertje gedaan op de Marienplatz.




Zondag zijn we in de Englische Garten gaan wandelen, waar ik eerder al over verteld heb. Het was weer gezellig druk en het weer zat zoals gezegd ook weer mee. Maandag zijn we naar Bavaria Filmstadt (Bavaria=Beieren, heeft dus niks met bier uit Lieshout te maken!!) gegaan waar mijn huisgenootje Kathi rondleidingen geeft. Dit zijn de grootste filmstudio’s van Duitsland en films zoals Das Boot en The Never Ending Story zijn hier opgenomen. Ik ben een grote fan van Das Boot en het was echt ontzettend vet om door de originele “U-boot” te lopen. Uiteraard hebben we toen we thuis waren, verdeeld over 2 dagen, de 6 uur lange “un-cut” versie van Das Boot gekeken. Tot onze grote schrik kwamen we ook nog even de grote broer van Bokito tegen. Check de foto’s!




De dag erna zijn we naar Schloß Nymphenburg gegaan. Dit is een mooi oud paleis met een enorm park erbij, wat al sinds 1792 voor het publiek werd opengesteld.





Eén van de grote voordelen van Műnchen is dat je vrij snel vanuit de stad in de natuur bent. Zo rijden er meerdere S-bahnen naar de bergen en naar verschillende meren. Op woensdag (eigenlijk de laatste mooie dag) zijn we naar de Starnberger See gegaan waar we een mooie wandeling gemaakt hebben.



Op donderdag zakte de temperatuur ineens naar een graad of 12 en zijn we naar het Olympiapark gegaan, waar in 1972 de Olympische spelen zijn georganiseerd. We hebben de Olympia toren beklommen (naja, beklommen ;) ) die 290 meter hoog is en het bezoekers gedeelte op 190 meter heeft. Er is ook een panorama terras buiten! Helaas moest Mirjam de volgende dag alweer naar huis. De week was dan ook veel te kort.





Op zaterdag was er “Die Lange Nacht der Műnchner Museen” waar je voor €15,- tussen 19:00 en 2:00 alle musea van Műnchen kon bezoeken. Met Moni heb ik het theatermuseum, Max Planck instituut, een museum over de Griekse oudheid, de oude Pinakotheek (vergelijkbaar met Rijksmuseum) en het geologisch en paleontologisch museum bezocht. Omdat in de Olympia toren officieel ook een museum is (het Rockmuseum met parafernalia van artiesten die in het olympisch stadion hebben opgetreden) was ook dat opengesteld.



Maandag was dan de eerste dag in Manching. Het nieuwe gebouw is echt super! Het oude gebouw was dan ook echt een oud versleten stinkhol, dus de overgang was erg goed. Heb nu een werkplek met 2 grote bureaus, in een enorm kantoor, met uitzicht op een naaldbos, waar nog een andere stagiaire Robert (uit de Neue Bundesländer=Oost-Duitsland) waar ik het erg goed mee kan vinden, en nog een wat oudere, ontzettend vriendelijke man van onze afdeling zitten. Ik kan hem het best omschrijven als een fitte vijftiger (hij sport veel) met immer een vriendelijke glimlach op zijn gezicht. Het enige nadeel van de nieuwe locatie is de kantine, die echt minder is dan in Ottobrunn (tenminste nog wel goedkoper). Omdat elke verdieping ook een complete keuken heeft met alles erop en eraan (waarom vraag je je af? Ze hebben namelijk wel de oude meubels verhuisd om zogenaamd geld te sparen!!) heb ik al gedacht een paar keer zelf te koken. Wat echt helemaal fantastisch is, is dat er zelfs voor ons raam de hele dag vliegtuigen en helikopters voorbij vliegen! Hieronder een greep uit wat ik zo op een dag allemaal voorbij zie blazen, uiteraard allemaal archiefbeelden. Hier is fotograferen echt totaal uit den boze! Aangezien hier ook de Eurofighters voor Duitsland en Oostenrijk geassembleerd worden en alle nieuwe dingen getest worden.






Afgelopen weekend waren dan mijn ouders, zus en peettante en –oom hier. We hebben uiteraard lekker gegeten en de hoogtepunten van Műnchen bekeken. Helaas moesten ze vanochtend weer naar huis. Het was in ieder geval erg leuk dat ze er waren!



Inmiddels is ook het weer helemaal omgeslagen. Waar het een paar dagen daarvoor nog 23 graden was ligt het nu onder de 5 en de eerste sneeuw is al gesignaleerd.



Servus!