Het arbeidsjaar begon fantastisch, aangezien ik maandag nog vrij had en woensdag en donderdag in Ottobrunn mocht werken! Dus niet anderhalf uur heen en anderhalf uur terug, maar gewoon 3 kwartiertjes onderweg, koffiepauze met vrienden en lunchen met de Stammtisch. Ik vond het opmerkelijk dat, alhoewel ik slechts de eerste 6 weken in Ottobrunn gewerkt heb, het toch aanvoelde als `thuiskomen`. Wel mag gezegd worden dat er ook veel waardering voor mn glanzend nieuwe Arbeitsplatz in Manching opkwam, toen ik me op de Flexwerkplek in het Verbindungsbüro installeerde. De persoon die de styling uitgekozen heeft voor de ottobrunner bureaus (in 2002 gerenoveerd, lijkt echter meer op 1962) komt toch echt in aanmerking voor de Darwin award.
Des de groter was eigenlijk de schok toen ik even op bezoek ging bij de stagiaires die bij personeelszaken in het hoofdkwartier zitten. Alsof je bij de CEO zelf in het bureau was, in vergelijking met de spartaanse inrichting die de ingenieurs hebben. Na gut, de harde realiteit is nu eenmaal dat de MBA's het voorlopig voor het zeggen hebben in grote technische firma's. Wacht maar... ;)
Nog even een belangrijke JVB27 noot. Op een goeie dag stapte ik vrolijk,zoals elke andere dag, de bus in om naar huis te gaan, en wie zie ik daar: Marian,oud-huisgenoot van de JVB. Ik wist wel dat ze in München bij een of andere EADS afdeling werkte, maar sinds die dag zat ze ook in Manching, een verdieping boven mij min of meer.
Op donderdag werd door grande organisateure (of organisateuse, fallt mir so gerade nicht ein) Coline (er zijn gelukkig nog bestuurkunde studenten die ook echt organiseren kunnen!) een bezoek aan de BMW fabriek georganiseerd. Arme Coline had echter haar voet gebroken met oud&nieuw en kon er zelf helaas niet bij zijn. De BMW fabriek is oprecht indrukwekkend te noemen. We kregen een rondleiding door de fabriek van een gepensioneerde luchtverkeersleider (en dus perfect Engels sprekend) beginnend bij de metaaldrukpersen en eindigend bij de testinstallatie, waarbij alle tussenliggende stappen getoond werden. BMW bouwt alleen in München 750 auto's per dag. Ontzettend indrukwekkend waren de robots die met hoge snelheid onderdelen tot carosserie aan elkaar lassen. De dag werd natuurlijk besloten met een bezoek aan sausalitos (happy hour) en die bank.
Op zaterdag zijn Katharina (van t werk), Lisero en ik Coline gaan opzoeken die met haar been in t gips thuis lag. We hebben toen gehaktballen 'Holländische' Art (Niederländisch krijg ik er niet in bij de Duutsers) met aardappelen en brocolli gemaakt. Om het compleet te maken hebben we ook meteen maar de afwas gedaan, want dat gaat toch lastig met je been in t gips. Gelukkig was ze zelf behoorlijk opgewekt onder de hele situatie. Ze is inmiddels geopereerd en in het ziekenhuis is de complete Stammtisch natuurlijk ook al meerdere malen langs geweest.
Op zaterdagavond zijn we eerst naar die Bank gegaan en daarna naar de Registratur gegaan waar die avond Electroheld Justus Köhncke live muziek zou spelen. Er waren die avond ook 2 Amerikaanse 'eindbazen' bij die iemand van ons op een of ander erasmusfeestje had ontmoet. Waren verder best gezellig en ze konden zelfs Duits. Na een behoorlijk lange periode minimal (wat voor mij toch net te minimal was) kwam daar eindelijk Justus het podium op. Anders dan de DJ speelde hij live op zn meegebrachte synthesizers, drumcomputer en laptop. Justus Köhncke is het beste te beschrijven als een 'durchgeknallte' PTT monteur die helemaal opgaat in zn apparatuur en muziek. Hij had die avond zn 'vader' meegenomen, althans hij werd bijgestaan door een oude man die anders dan Justus een ontzettend hip trainingspak aanhad. Het was echt fanstisch om dit etwas komisches duo compleet uit hun plaat te zien gaan met echt geniale elektro. Helaas helaas waren ze met een uurtje weer klaar en begon de minimal weer. Check het filmpje hieronder voor archiefbeelde van de beste man. (22 februari speelt hij in de Melkweg in Amsterdam!)
Het hoogtepunt van de week erna was de complete rondleiding door 'Standort' Manching. Die was eigenlijk georganiseerd voor mensen met een nieuwe vaste aanstelling, maar dat weerhield Olga er niet van om zich daar als stagiare bij te voegen. Ze heeft toen mij doorgegeven wie het organiseerd en die heb ik toen gebeld om te vragen of wij arme studenten die toch al in Manching zijn ook mee mochten. We hebben toen de onderhoudshangars voor de Tornado, Transall en AWACS gezien en uiteraard de eindmontage van de Eurofighter bezocht. Als laatste zijn we ook nog in het kleine Willy Messerschmidt museum wat bij ons op het terrein zit, geweest. Hier staan de 3 enige nog luchtwaardige Me 109's , een nieuwgebouwde vliegende Me 262, zwevende Me 163 en Me 108.
Het weekend erop was Bernd van EUROAVIA Stuttgart op bezoek. Uiteraard die avond weer bevestigd wat een ontzettend suf dorp Stuttgart vergeleken met München is (wel een goeie faculteit L&R). Na eerst wat drankjes gedronken te hebben in de Vanilla Lounge samen met Guilhem en Derry (Engelse gast die ik Lisero van de Duitse les kent) zijn we naar discotheek Pure gegaan. Dit bleek toch een beetje een kinderdisco dus daarna zijn we maar weer naar Registratur gegaan. We kwamen echter bijna niet binnen omdat de portiers vonden dat Bernd niet goed genoeg gekleed was (je kent t wel). De titel van dit bericht slaat op wat de portier te zeggen had over het deur beleid: "Wir sind nicht Alternativ, wir sind Elektro" Desondanks mochten we alsnog naar binnen toen ik stelde dat t toch eigenlijk "irgendwie egal" was. En dat was ook zo.
Deze week was erg vreemd. Voor Lisero en Olga was het de laatste week en ook Katharina vertrekt volgende week. Daarom hadden we afgelopen woensdag een 'laatste avondmaal' georganiseerd bij Coline thuis (wel zo praktisch voor haar om er bij te zijn) met onze groep die de afgelopen 5 maanden de beste vrienden geworden zijn. Als grote culinaire uitsmijter hebben Lisero en ik stamppot rauwe andijvie met spek en rookworst gemaakt (B'vo!). Vooral de Fransen waren oprecht onder de indruk van zoveel verfijndheid uit de Nederlandse keuken dat alles schonn op was.
De dag erna was er dan nog een grote afscheidsborrel in bredere kring.
Tja, ik heb zelf nog welgeteld 5 weken te gaan en nu de anderen langzaam vertrekken begint het bij mij ook harde realiteit te worden. Ik maak nu dan ook goed gebruik van de tijd om een tolle diplomarbeitplatz te vinden.
That's all Folks
