Schade Ivor, alles ist vorbei

Zittend tegen een boom, genietend van de vroege lentezon in de Englischen Garten schrijf ik deze passage. Grappig hoe een idyllisch moment een mens treurig kan stemmen, alleen vanwege de wetenschap dat ik binnenkort deze prachtige plek weer zal verlaten.

Enfin, er zijn nog wat mooie dingen gebeurd. Zoals ik de vorige keer schreef heb ik meegespeeld in een toneelstuk. Eigenlijk is toneelstuk niet helemaal het juiste woord, het gaat eigenlijk meer om een theaterritueel. Het concept komt uit Amsterdam en ook de regisseur komt daar dus vandaan. Het ritueel gaat als volgt: in een grote zaal staan 24 bedden, met nachtkastje en al. De bezoekers (24 stuk) worden binnengebracht en door een host/ess in bed gelegd en lekker ingestopt. Dan krijgen de bezoekers nog een glaasje lekkere kruidenthee. Op de achtergrond speelt rustgevende prettige muziek en op een wand worden beelden getoond die de verscheidenheid der dingen uitbeelden (nogal vaag natuurlijk, maar dat is de meest precieze beschrijving die ik zo kan bedenken). Het doel is in deze fase om de bezoekers zoveel mogelijk op hun gemak te stellen en een hele fijne sfeer te creeren. Als na een tijdje alle bedden gevuld zijn komen 24 vertellers (waaronder ik dus) langzaam de zaal binnen gelopen en kiezen een bed uit. Geven de bezoeker een hand en zeggen: 'Wilkommen bei Turm zu Babel' en gaan zitten op een stoel naast het bed en zeggen verder helemaal niets. Dan als alle vertellers een plek gevonden hebben (de muziek is inmiddels uit en er worden ook geen beelden meer getoond) is er een moment van complete stilte. Dan begint uit het niets 1 van de vertellers zijn of haar verhaal te vertellen. Kort daarna begint de 2e en zo verder. Heel langzaam wordt zo 'de toren' opgebouwd en hoor je dus uit alle hoeken mensen in een taal een verhaal vertellen. De variatie in talen was echt enorm, er waren mensen bij uit alle werelddelen. Wanneer een bezoeker tussendoor wat wilde vragen moest deze compleet genegeerd worden, hooguit een klein gebaar geven dat het niet de bedoeling is dat ze terug praten. Dan komen de verhalen langzaam ten einde en wordt 'de toren' langzaam weer afgebouwd. Op een gegeven moment hoor je slechts nog een paar personen vertellen tot op het einde nog 1 persoon heel helder en voor iedereen duidelijk verstaanbaar aan het vertellen is. Dan is het weer compleet stil waarna het licht in de zaal verandert, de muziek weer langzaam aangaat en er weer beelden geprojecteerd worden. Vanaf dat moment mag er met de bezoeker gepraat worden, meestal over het verhaal wat je zojuist verteld hebt.

Ik heb de eerste paar keer een soort legende over de vliegende Hollander die kaap de goede hoop probeert te ronden, verteld, met hoofdpersonen als Jan Piet Joris en Corneel (goeie vraag is, zin dat 2,3 of 4 personen?) maar de bezoekers konden bijna alles verstaan. Nadat ik dan nog in een latere ronde mijn visie op de Nederlandse samenleving uit de doeken deed (een soort dystopie) ben ik maar overgeschakeld op plat brabants/ossisch (voor zover ik dat machtig ben) en heb verhalen over carnaval en dergelijke verteld (was ook net geweest). Dit was echt een groot succes, daar de bezoekers er helemaal niks meer van konden verstaan, maar ze het ook nog ontzettend hilarisch vonden. Twee jongedames zeiden dat ze er echt niks van begrepen hadden, maar dat het in ieder geval ontzettend grappig was (ze lachten zich ook daadwerkelijk een ongeluk tijdens het vertellen).
Het hele gebeuren heeft als doel te laten zien dat het eigenlijk fantastisch is om met verschillende kulturen samen te leven. Het idee ontstond nadat de theatermakers uit Amsterdam hadden vastgesteld dat de Nederlandse samenleving zich in negatieve zin aan het veranderen was/is. Ik heb in ieder geval een positieve bijdrage geleverd aan het tolerante klimaat in München,zeer interessante mensen leren kennen en ook nog ns mooi verdiend.




Tja, de weken erna heb ik als een bezetene gewerkt om al mijn projecten goed af te ronden en over te kunnen dragen. Ik ben door m’n begeleider voorgedragen voor het EADS Juniors programma, wat bedoelt is voor stagiaires die zich door buitengewone inzet en resultaten geëxcelleerd hebben. Op z’n plat Delftsch heet dat: als je dus als een enorme Koning ‘zwaar’ geheerscht hebt. Kortom, ze waren erg tevreden met me en nu maar afwachten of ik ervoor uitgekozen wordt, want het schijnt voor dit programma te helpen als je de Franse nationaliteit hebt. Op mijn voorlaatste werkdag heb ik nog een kleine afscheidsreceptie georganiseerd met natuurlijk kaas en sekt. Ook heb ik een presentatie mijn werkzaamheden van het afgelopen half jaar gepresenteerd en mijn voorspelling voor de finale EK 2008 uitgesproken. Uiteraard wint Nederland daar van Duitsland met 3-1.



De laatste week had ik vakantie, aangezien ik nog vakantiedagen en overuren uit had staan. Het was dus niet verkeerd dat het fantastisch weer was (18 graden). Ik heb nog met Joost v T een paar hele mooie foto’s vanaf de Olympiaberg genomen, van München en op de achtergrond de bergen, aangezien het kraakhelder was. Ik hoop de foto’s binnenkort te kunnen plaatsen. De laatste week heb ik gebruikt om m’n spullen te pakken en om natuurlijk elke avond een afscheidsborrel te houden. Op maandag ben ik wat gaan drinken met de mensen van het theater, op dinsdag met EUROAVIA München, op woensdag met de andere stagiaires van EADS (dit was het grote knalfeest) en donderdag nog gauw even de afterworkparty in Pacha meegepikt met Derry.






Tja, wat rest me nu nog te vermelden. Ik ben weer terug in Delft, na een lange rit (pa bedankt!) over met boomstammen bedekte snelwegen.



München, stad waar klassieke muziek de U-Bahn haltes opluistert, waar het altijd mooi weer is (zowel mooi zonnig als mooi winterweer), de straten schoon zijn, de discotheken eindeloos, de parken wijds en prachtig, waar bier geen alcohol is, maar net als brood een primair voedingsmiddel, waar je geen kleinere glazen als van een halve liter krijgt als je een bier bestelt, waar de vogels fluiten en de vissen zingen, de mensen vriendelijk en soms ook knorrig, maar altijd beleefd, München, stad van mijn dromen, ik zal je vreselijk missen.

Fasching und die Münchner Löwen

Na discotheek 8 seasons aan het rijtje toegevoegd te hebben ben ik op zaterdag met Chrissie,Jan de buurman (er heten eigenlijk 2 buren Jan), Jan de collega van Chrissie en Anton een vriend van Jan de buurman naar het Glochenbachviertel gegaan. Dit is de zogenaamde creatieve wijk van München die door sommigen ook wel de rose wijk wordt genoemd. Eerst bezochten we Café King. Dit was weer zo'n typische Duitse 'hippe' kroeg, die er van buiten uitzag als tankstation en van binnen als een keldergarage. Wel goeie muziek overigens. Niet lang daarna zijn we naar Xcess gegaan.

Dit is een heel bijzonder tentje. Het is een heel klein kroegje waar voornamelijk rock gedraaid wordt en waar zoveel mensen waren dat je permanent tegen iemand aanstaat. Bijkomend voordeel is wel dat je dan erg snel met mensen in gesprek raakt. Ik heb dan ook in een paar uurtjes tijd heel veel interessante mensen ontmoet, waaronder studenten (voornamelijk politicologie), toneelspelers en last but not least: een dove DNA onderzoeks beambte van de Kriminalpolizei. Je zult je afvragen, hoe weet je dat en hoe heb je dan met hem kunnen converseren? Hij werd vergezelt door een kinderarts en slechthorigenpedagoge (volgens haar heel wat anders dan logopedist) die wat hij zei vertaalde van gebarentaal naar Duits. Hij kon zelf liplezen, dus dat scheelde een hoop vertaalwerk. Na een Pommes speciaal (ook hier te koop) ben ik toen weer naar huis gegaan.

De rest van de week heb ik gewerkt aan mn FEM modellen wat voornamelijk inhoudt dat ik uiteen moet zetten hoe mijn opvolger(s) het onderzoek moeten gaan uitvoeren. Verder ben ik druk bezig aan verslagen tikken, zowel voor de firma (in de vliegtuigbouw geldt: iets is pas gedaan als het gedocumenteerd is) als voor mn eigen stage verslag. Op woensdag was er weer een afscheidsborrel, deze keer van Katharina, in de Vanilla lounge. Katharina heeft op haar laatste dag nog een zeer exclusieve rondleiding weten te organsieren waar ik weer dingen gezien heb die voorheen niet zomaar toegankelijk waren.



Op vrijdag ben ik naar het toneelstuk Winnetou (naar de boeken van Karl May) gegaan, waar mijn huisgenootje Kathi een hoofdrol in had. Dit was echt ontzettend leuk, daar de acteurs niet alleen erg goed acteerden en mooi konden zingen, maar ook omdat het podium en decor niet op een vaste plek was, maar door het gehele leegstaande universiteits gebouw voer. Het publiek was dus ook steeds in beweging. Na afloop zijn Chrissie, Jan de collega, mn 'nichtje' Anne (we blijken echt verre familie te zijn!),Kathrin en Julia (allen bekenden van deze of gene) naar café 'der alte Simpl' gegaan. Na 1 Weißbier (sommigen hadden een Helles) taaiden de meesten af, waarna Jan, Anne en ik nog naar een andere kroeg gegaan zijn.

Zondagmiddag vroeg buurman Jan of ik niet zin had mee naar een voetbal wedstrijd in de Allianz Arena te gaan. Aangezien niet de overbetaalde snotapen van Bayern München, maar de Löwen van 2e Liga club München 1860 tegen FC Augsburg (echte streek derby) speelden, zei ik natuurlijk meteen ja. Een vriendin van een vriend van Jan (Anton, kende ik dus al) had vrijkaarten. De Allianz Arena is echt enorm en het was in het stadion een dolle boel. Helaas was t een laffe wedstrijd waarbij 'we' ook nog met 0-3 van Augsburg verloren.



Anders dan in het Rijnland (Keulen) wordt er hier, als er al carnaval gevierd wordt, voornamelijk binnenskamers gefeiert. Het begint allemaal wat eerder en er is duidelijk een tweedeling. De ene helft bestaat uit chique gemaskeerde bals in de Venetiaanse stijl waar de Münchner Bourgesoisie zn geld over de balk smijt, het andere heeft meer weg van typische studenten thema feestjes. Vanaf carnavalszondag wordt er ook op straat gevierd al was het op zondag ronduit een zielige vertoning te noemen. Ik begreep dat het op dinsdag toch zeker wel de moeite waard zou moeten zijn, maar besloot er toch geen dag voor vrij te nemen. Wel had ik 's avonds met vrienden afgesproken om nog een feestje te bezoeken. Al verkleed en wel (in correct brabantse gekleurde kiel en vliegeniersmuts) ging ik op pad. Julien (de notoire laatkomer) had gemaild dat we om 18:30 bij de Mariechenbar zouden verzamelen. Uit ervaring wist ik dat ik er dus niet voor 19:00 hoefde te zijn. Je raadt t al, na een uur wachten trof ik dan eindelijk om 20:00 de Fransozen. Bij de Mariechenbar was het zo druk dat we maar naar 8 seasons gelopen zijn. Al door de binnenstad lopend zagen we dat we toch wat gemist hadden. Het anders zo schone centrum was bedekt met meerdere centimeters confetti en overal lagen lege bierflessen. Het feestje in 8 seasons was ook gezellig druk en zelfs de polonaise kwam voorbij! Toch nog een beetje carnaval gevierd dus!



Volgende week meer, onder andere over het toneelstuk waarin ik mee speel!

Wir sind nicht alternativ; Wir sind Elektro!

!!UPDATE - 2 februari: stamppot foto's!!

Het arbeidsjaar begon fantastisch, aangezien ik maandag nog vrij had en woensdag en donderdag in Ottobrunn mocht werken! Dus niet anderhalf uur heen en anderhalf uur terug, maar gewoon 3 kwartiertjes onderweg, koffiepauze met vrienden en lunchen met de Stammtisch. Ik vond het opmerkelijk dat, alhoewel ik slechts de eerste 6 weken in Ottobrunn gewerkt heb, het toch aanvoelde als `thuiskomen`. Wel mag gezegd worden dat er ook veel waardering voor mn glanzend nieuwe Arbeitsplatz in Manching opkwam, toen ik me op de Flexwerkplek in het Verbindungsbüro installeerde. De persoon die de styling uitgekozen heeft voor de ottobrunner bureaus (in 2002 gerenoveerd, lijkt echter meer op 1962) komt toch echt in aanmerking voor de Darwin award.

Des de groter was eigenlijk de schok toen ik even op bezoek ging bij de stagiaires die bij personeelszaken in het hoofdkwartier zitten. Alsof je bij de CEO zelf in het bureau was, in vergelijking met de spartaanse inrichting die de ingenieurs hebben. Na gut, de harde realiteit is nu eenmaal dat de MBA's het voorlopig voor het zeggen hebben in grote technische firma's. Wacht maar... ;)

Nog even een belangrijke JVB27 noot. Op een goeie dag stapte ik vrolijk,zoals elke andere dag, de bus in om naar huis te gaan, en wie zie ik daar: Marian,oud-huisgenoot van de JVB. Ik wist wel dat ze in München bij een of andere EADS afdeling werkte, maar sinds die dag zat ze ook in Manching, een verdieping boven mij min of meer.

Op donderdag werd door grande organisateure (of organisateuse, fallt mir so gerade nicht ein) Coline (er zijn gelukkig nog bestuurkunde studenten die ook echt organiseren kunnen!) een bezoek aan de BMW fabriek georganiseerd. Arme Coline had echter haar voet gebroken met oud&nieuw en kon er zelf helaas niet bij zijn. De BMW fabriek is oprecht indrukwekkend te noemen. We kregen een rondleiding door de fabriek van een gepensioneerde luchtverkeersleider (en dus perfect Engels sprekend) beginnend bij de metaaldrukpersen en eindigend bij de testinstallatie, waarbij alle tussenliggende stappen getoond werden. BMW bouwt alleen in München 750 auto's per dag. Ontzettend indrukwekkend waren de robots die met hoge snelheid onderdelen tot carosserie aan elkaar lassen. De dag werd natuurlijk besloten met een bezoek aan sausalitos (happy hour) en die bank.




Op zaterdag zijn Katharina (van t werk), Lisero en ik Coline gaan opzoeken die met haar been in t gips thuis lag. We hebben toen gehaktballen 'Holländische' Art (Niederländisch krijg ik er niet in bij de Duutsers) met aardappelen en brocolli gemaakt. Om het compleet te maken hebben we ook meteen maar de afwas gedaan, want dat gaat toch lastig met je been in t gips. Gelukkig was ze zelf behoorlijk opgewekt onder de hele situatie. Ze is inmiddels geopereerd en in het ziekenhuis is de complete Stammtisch natuurlijk ook al meerdere malen langs geweest.



Op zaterdagavond zijn we eerst naar die Bank gegaan en daarna naar de Registratur gegaan waar die avond Electroheld Justus Köhncke live muziek zou spelen. Er waren die avond ook 2 Amerikaanse 'eindbazen' bij die iemand van ons op een of ander erasmusfeestje had ontmoet. Waren verder best gezellig en ze konden zelfs Duits. Na een behoorlijk lange periode minimal (wat voor mij toch net te minimal was) kwam daar eindelijk Justus het podium op. Anders dan de DJ speelde hij live op zn meegebrachte synthesizers, drumcomputer en laptop. Justus Köhncke is het beste te beschrijven als een 'durchgeknallte' PTT monteur die helemaal opgaat in zn apparatuur en muziek. Hij had die avond zn 'vader' meegenomen, althans hij werd bijgestaan door een oude man die anders dan Justus een ontzettend hip trainingspak aanhad. Het was echt fanstisch om dit etwas komisches duo compleet uit hun plaat te zien gaan met echt geniale elektro. Helaas helaas waren ze met een uurtje weer klaar en begon de minimal weer. Check het filmpje hieronder voor archiefbeelde van de beste man. (22 februari speelt hij in de Melkweg in Amsterdam!)



Het hoogtepunt van de week erna was de complete rondleiding door 'Standort' Manching. Die was eigenlijk georganiseerd voor mensen met een nieuwe vaste aanstelling, maar dat weerhield Olga er niet van om zich daar als stagiare bij te voegen. Ze heeft toen mij doorgegeven wie het organiseerd en die heb ik toen gebeld om te vragen of wij arme studenten die toch al in Manching zijn ook mee mochten. We hebben toen de onderhoudshangars voor de Tornado, Transall en AWACS gezien en uiteraard de eindmontage van de Eurofighter bezocht. Als laatste zijn we ook nog in het kleine Willy Messerschmidt museum wat bij ons op het terrein zit, geweest. Hier staan de 3 enige nog luchtwaardige Me 109's , een nieuwgebouwde vliegende Me 262, zwevende Me 163 en Me 108.

Het weekend erop was Bernd van EUROAVIA Stuttgart op bezoek. Uiteraard die avond weer bevestigd wat een ontzettend suf dorp Stuttgart vergeleken met München is (wel een goeie faculteit L&R). Na eerst wat drankjes gedronken te hebben in de Vanilla Lounge samen met Guilhem en Derry (Engelse gast die ik Lisero van de Duitse les kent) zijn we naar discotheek Pure gegaan. Dit bleek toch een beetje een kinderdisco dus daarna zijn we maar weer naar Registratur gegaan. We kwamen echter bijna niet binnen omdat de portiers vonden dat Bernd niet goed genoeg gekleed was (je kent t wel). De titel van dit bericht slaat op wat de portier te zeggen had over het deur beleid: "Wir sind nicht Alternativ, wir sind Elektro" Desondanks mochten we alsnog naar binnen toen ik stelde dat t toch eigenlijk "irgendwie egal" was. En dat was ook zo.

Deze week was erg vreemd. Voor Lisero en Olga was het de laatste week en ook Katharina vertrekt volgende week. Daarom hadden we afgelopen woensdag een 'laatste avondmaal' georganiseerd bij Coline thuis (wel zo praktisch voor haar om er bij te zijn) met onze groep die de afgelopen 5 maanden de beste vrienden geworden zijn. Als grote culinaire uitsmijter hebben Lisero en ik stamppot rauwe andijvie met spek en rookworst gemaakt (B'vo!). Vooral de Fransen waren oprecht onder de indruk van zoveel verfijndheid uit de Nederlandse keuken dat alles schonn op was.
De dag erna was er dan nog een grote afscheidsborrel in bredere kring.





Tja, ik heb zelf nog welgeteld 5 weken te gaan en nu de anderen langzaam vertrekken begint het bij mij ook harde realiteit te worden. Ik maak nu dan ook goed gebruik van de tijd om een tolle diplomarbeitplatz te vinden.

That's all Folks

Mit nen Guten Rutsch

Ik meen dat het tot na een week nog mag dus bij deze: de beste wensen voor 2008!

Na een week van pre-Kerstdiners en dergelijke ben ik voor Kerstmis naar Nederland gevlogen met Lufthansa (retourtje A'dam slechts 93 Euri, laatste oproep!). Het was natuurlijk heerlijk om weer even thuis te zijn bij moeders en vaders. De dag voor Kerst kwam ook Mirjam bij ons en zijn we traditie getrouw met een deel van de familie naar de nachtmis gegaan en daarna (dus rond een uur of 1 's nachts) bij oma worstenbroodjes eten, waar dan ook nog enkele kerkontwijkende familieleden zich bij ons voegden. Op Eerste Kerstdag had m’n moeder een fantastisch Kerstdiner voorbereid met gevulde kalkoen. Tweede Kerstdag zijn Mirjam en ik naar Groningen gereden naar haar ouders waar we heerlijk gegourmet hebben. Helaas moest Mirjam de rest van de week werken en ben ik weer naar Oss gereden. Zoals de huischregels het voorschrijven ben ik ook nog even gaan kijken op de JVB in Delft. Het was erg leuk om de aanwezige huisgenoten weer eens te zien en natuurlijk een appèl (ik doe niet aan de nieuwe spelling) te doen om toch zeker München nog te komen bezoeken. Hieronder in ieder geval het bewijs dat ik thuis was:




Die middag nog met Barend ‘t centrum van Delft in geweest en ik heb tot mijn spijt moeten concluderen dat het toch echt geen München is. Zo werden we onder andere door een stel opgefokte idioten vanuit een Ford Escort hartelijk de tering toegewenst, omdat we doorfietsten terwijl we voorrang hadden, omdat ze uit een uitrit kwamen. Heerlijk om weer thuis te zijn toch? Het zal in maart wel weer wennen worden. M’n ouders hebben me die avond nog naar schiphol gebracht waarvandaan ik per Bombardier CRJ-700 weer terug naar de Freistaat vloog.



De volgende dag kwam gelukkig Mirjam alweer naar München. We zijn met de jaarwisseling naar de Tollwood Silvester party gegaan. Dit is een groot festival met grote tenten op het Oktoberfest terrein. Het was erg mooie avond met goeie bands, een matige DJ en uitbundig vuurwerk.



Zoals het echte 'Holländer' betaamt zijn we de dagen erna op pad gegaan in de stad om van de winteruitverkoop te profiteren met succes om te eindigen in Sausalitos wat echt mijn favoriete bar van München is. Goede muziek, leuke sfeer, elke dag van 17:00 tot 20:00 happy hour met cocktails voor halve prijs en lekker eten (TexMex).

Op woensdag zijn we naar Salzburg gegaan, de geboortestad van Mozart. Dat de goede man als armoedzaaier zonder eigen graf heen gegaan is, weerhoudt de Salzburgers er uiteraard niet van om op elke mogelijke manier de bekendheid van hun geniale stadsgenoot financieel uit te buiten. Het is in ieder geval een erg mooie stad met fantastisch uitzicht vanaf de vesting.





Na een rustdagje zijn we dan op zaterdag naar skigebied Brauneck bij Lenggries gegaan. Omdat zowel Mirjam als ikzelf nog nooit op ski's of board hadden gestaan, hebben we een dagcursus genomen. Na eerst voorzichtig proberen op een licht glooiend stuk recht uit te gaan, te stoppen en de eerste bochtjes te maken gingen we naar de touwlift (lees kinderlift) waar we van een kleine helling afdaalden om de eerste echte bochtjes te maken. Omdat onze groep uit natuurtalenten bestond (hoe kan t ook anders ;) gingen we na de middagpauze al met een echte lift de eerste serieuze piste op. Onze skileraar zou voorop gaan en de groep zou met ruime bochten volgen.



Na de eerste bocht slaagde ik er niet in te remmen voor een steil stuk waar Skilehrer Matthias wat wilde uitleggen. Ik dacht toen maar, ach wat zal t ook, ik ga gewoon van die helling af. Helaas had ik me niet helemaal gerealiseerd dat ik wel bochtjes moest blijven maken, wat tot gevolg had dat ik maar bleef versnellen (remmen gaat dan gewoon niet) zodat ik met een enorme rotgang naar beneden rutschte. Op een gegeven moment ben ik maar naar een hellinkje aan de zijkant gezoeft waar ik tegenop geskiet ben tot ik omviel. Gelukkig niks bezeerd. De tweede afdaling ging al een stuk beter, ware het niet dat een stel gasten besloten hadden midden op de piste een picnic te houden. Aangezien ik natuurlijk nog niet zo bedreven ben kon ik ze niet meer ontwijken en heb maar hard 'Pas auf!' geroepen en ben op het laatste nippertje maar opzij gedoken. De derde afdeling ging ik onder wat directere begeleiding van de skileraar naar beneden deze keer zonder vallen. De cursus was daarna afgelopen, maar volgens Matthias konden we het nu best helemaal alleen proberen, dus zijn Mirjam en ik nog tweemaal geheel zelfstandig van de berg afgerutscht. Het was in ieder geval niet de laatste keer dat we gaan skieen. Ik zal dus nog zeker een keer de Bayerische Oberland Bahn nemen die je met een uurtje vanaf München naar de bergen brengt.



Op zondag zijn we, gelukkig met bijna geen spierpijn, naar het Deutsches Museum gegaan. Dit is het grootste en meestbezochte technische museum ter wereld waar werkelijk alles wat maar met techniek te maken heeft, zijn eigen afdeling heeft. Zoals je kunt raden waren er ook een vrije grote lucht- en ruimtevaart afdeling waar zeer terecht ook de meeste bezoekers te vinden waren. Er waren weer meerdere topstukken te bewonderen zoals een Me-262, Me-163, Me-109, EWR VJ 101 (supersonisch Duits verticaal opstijgend toestel), een V2 raket en wat echt uniek is, een klein windtunnel model van de Lampyridae, wat een super geheim Duits stealth vliegtuig was uit de jaren '80 en waarvan een bemand 75% grootte windtunnel model in de noordoostpolder van getest is. Helaas is er nooit een volwaardig prototype gebouwd om het Eurofighter project niet in gevaar te brengen.



Er is slechts 1 aanmerking op het museum: de naam van Nikola Tesla wordt overal angstvallig vermeden op de elektriciteit afdelingen, ondanks het feit dat ze driemaal daags een demo hebben met een enorme Tesla spoel (daar maak je bliksems mee, zoals in het filmpje in m’n vorige bericht) ten faveure van een of andere onbekende Duitse wetenschapper.

Vandaag moest ik dan alweer helaas Mirjam naar het vliegveld brengen en morgen ga ik weer gewoon werken.

Servus!