Zittend tegen een boom, genietend van de vroege lentezon in de Englischen Garten schrijf ik deze passage. Grappig hoe een idyllisch moment een mens treurig kan stemmen, alleen vanwege de wetenschap dat ik binnenkort deze prachtige plek weer zal verlaten.
Enfin, er zijn nog wat mooie dingen gebeurd. Zoals ik de vorige keer schreef heb ik meegespeeld in een toneelstuk. Eigenlijk is toneelstuk niet helemaal het juiste woord, het gaat eigenlijk meer om een theaterritueel. Het concept komt uit Amsterdam en ook de regisseur komt daar dus vandaan. Het ritueel gaat als volgt: in een grote zaal staan 24 bedden, met nachtkastje en al. De bezoekers (24 stuk) worden binnengebracht en door een host/ess in bed gelegd en lekker ingestopt. Dan krijgen de bezoekers nog een glaasje lekkere kruidenthee. Op de achtergrond speelt rustgevende prettige muziek en op een wand worden beelden getoond die de verscheidenheid der dingen uitbeelden (nogal vaag natuurlijk, maar dat is de meest precieze beschrijving die ik zo kan bedenken). Het doel is in deze fase om de bezoekers zoveel mogelijk op hun gemak te stellen en een hele fijne sfeer te creeren. Als na een tijdje alle bedden gevuld zijn komen 24 vertellers (waaronder ik dus) langzaam de zaal binnen gelopen en kiezen een bed uit. Geven de bezoeker een hand en zeggen: 'Wilkommen bei Turm zu Babel' en gaan zitten op een stoel naast het bed en zeggen verder helemaal niets. Dan als alle vertellers een plek gevonden hebben (de muziek is inmiddels uit en er worden ook geen beelden meer getoond) is er een moment van complete stilte. Dan begint uit het niets 1 van de vertellers zijn of haar verhaal te vertellen. Kort daarna begint de 2e en zo verder. Heel langzaam wordt zo 'de toren' opgebouwd en hoor je dus uit alle hoeken mensen in een taal een verhaal vertellen. De variatie in talen was echt enorm, er waren mensen bij uit alle werelddelen. Wanneer een bezoeker tussendoor wat wilde vragen moest deze compleet genegeerd worden, hooguit een klein gebaar geven dat het niet de bedoeling is dat ze terug praten. Dan komen de verhalen langzaam ten einde en wordt 'de toren' langzaam weer afgebouwd. Op een gegeven moment hoor je slechts nog een paar personen vertellen tot op het einde nog 1 persoon heel helder en voor iedereen duidelijk verstaanbaar aan het vertellen is. Dan is het weer compleet stil waarna het licht in de zaal verandert, de muziek weer langzaam aangaat en er weer beelden geprojecteerd worden. Vanaf dat moment mag er met de bezoeker gepraat worden, meestal over het verhaal wat je zojuist verteld hebt.
Ik heb de eerste paar keer een soort legende over de vliegende Hollander die kaap de goede hoop probeert te ronden, verteld, met hoofdpersonen als Jan Piet Joris en Corneel (goeie vraag is, zin dat 2,3 of 4 personen?) maar de bezoekers konden bijna alles verstaan. Nadat ik dan nog in een latere ronde mijn visie op de Nederlandse samenleving uit de doeken deed (een soort dystopie) ben ik maar overgeschakeld op plat brabants/ossisch (voor zover ik dat machtig ben) en heb verhalen over carnaval en dergelijke verteld (was ook net geweest). Dit was echt een groot succes, daar de bezoekers er helemaal niks meer van konden verstaan, maar ze het ook nog ontzettend hilarisch vonden. Twee jongedames zeiden dat ze er echt niks van begrepen hadden, maar dat het in ieder geval ontzettend grappig was (ze lachten zich ook daadwerkelijk een ongeluk tijdens het vertellen). Het hele gebeuren heeft als doel te laten zien dat het eigenlijk fantastisch is om met verschillende kulturen samen te leven. Het idee ontstond nadat de theatermakers uit Amsterdam hadden vastgesteld dat de Nederlandse samenleving zich in negatieve zin aan het veranderen was/is. Ik heb in ieder geval een positieve bijdrage geleverd aan het tolerante klimaat in München,zeer interessante mensen leren kennen en ook nog ns mooi verdiend.
Tja, de weken erna heb ik als een bezetene gewerkt om al mijn projecten goed af te ronden en over te kunnen dragen. Ik ben door m’n begeleider voorgedragen voor het EADS Juniors programma, wat bedoelt is voor stagiaires die zich door buitengewone inzet en resultaten geëxcelleerd hebben. Op z’n plat Delftsch heet dat: als je dus als een enorme Koning ‘zwaar’ geheerscht hebt. Kortom, ze waren erg tevreden met me en nu maar afwachten of ik ervoor uitgekozen wordt, want het schijnt voor dit programma te helpen als je de Franse nationaliteit hebt. Op mijn voorlaatste werkdag heb ik nog een kleine afscheidsreceptie georganiseerd met natuurlijk kaas en sekt. Ook heb ik een presentatie mijn werkzaamheden van het afgelopen half jaar gepresenteerd en mijn voorspelling voor de finale EK 2008 uitgesproken. Uiteraard wint Nederland daar van Duitsland met 3-1.
De laatste week had ik vakantie, aangezien ik nog vakantiedagen en overuren uit had staan. Het was dus niet verkeerd dat het fantastisch weer was (18 graden). Ik heb nog met Joost v T een paar hele mooie foto’s vanaf de Olympiaberg genomen, van München en op de achtergrond de bergen, aangezien het kraakhelder was. Ik hoop de foto’s binnenkort te kunnen plaatsen. De laatste week heb ik gebruikt om m’n spullen te pakken en om natuurlijk elke avond een afscheidsborrel te houden. Op maandag ben ik wat gaan drinken met de mensen van het theater, op dinsdag met EUROAVIA München, op woensdag met de andere stagiaires van EADS (dit was het grote knalfeest) en donderdag nog gauw even de afterworkparty in Pacha meegepikt met Derry.
Tja, wat rest me nu nog te vermelden. Ik ben weer terug in Delft, na een lange rit (pa bedankt!) over met boomstammen bedekte snelwegen.
München, stad waar klassieke muziek de U-Bahn haltes opluistert, waar het altijd mooi weer is (zowel mooi zonnig als mooi winterweer), de straten schoon zijn, de discotheken eindeloos, de parken wijds en prachtig, waar bier geen alcohol is, maar net als brood een primair voedingsmiddel, waar je geen kleinere glazen als van een halve liter krijgt als je een bier bestelt, waar de vogels fluiten en de vissen zingen, de mensen vriendelijk en soms ook knorrig, maar altijd beleefd, München, stad van mijn dromen, ik zal je vreselijk missen.
Na discotheek 8 seasons aan het rijtje toegevoegd te hebben ben ik op zaterdag met Chrissie,Jan de buurman (er heten eigenlijk 2 buren Jan), Jan de collega van Chrissie en Anton een vriend van Jan de buurman naar het Glochenbachviertel gegaan. Dit is de zogenaamde creatieve wijk van München die door sommigen ook wel de rose wijk wordt genoemd. Eerst bezochten we Café King. Dit was weer zo'n typische Duitse 'hippe' kroeg, die er van buiten uitzag als tankstation en van binnen als een keldergarage. Wel goeie muziek overigens. Niet lang daarna zijn we naar Xcess gegaan.
Dit is een heel bijzonder tentje. Het is een heel klein kroegje waar voornamelijk rock gedraaid wordt en waar zoveel mensen waren dat je permanent tegen iemand aanstaat. Bijkomend voordeel is wel dat je dan erg snel met mensen in gesprek raakt. Ik heb dan ook in een paar uurtjes tijd heel veel interessante mensen ontmoet, waaronder studenten (voornamelijk politicologie), toneelspelers en last but not least: een dove DNA onderzoeks beambte van de Kriminalpolizei. Je zult je afvragen, hoe weet je dat en hoe heb je dan met hem kunnen converseren? Hij werd vergezelt door een kinderarts en slechthorigenpedagoge (volgens haar heel wat anders dan logopedist) die wat hij zei vertaalde van gebarentaal naar Duits. Hij kon zelf liplezen, dus dat scheelde een hoop vertaalwerk. Na een Pommes speciaal (ook hier te koop) ben ik toen weer naar huis gegaan.
De rest van de week heb ik gewerkt aan mn FEM modellen wat voornamelijk inhoudt dat ik uiteen moet zetten hoe mijn opvolger(s) het onderzoek moeten gaan uitvoeren. Verder ben ik druk bezig aan verslagen tikken, zowel voor de firma (in de vliegtuigbouw geldt: iets is pas gedaan als het gedocumenteerd is) als voor mn eigen stage verslag. Op woensdag was er weer een afscheidsborrel, deze keer van Katharina, in de Vanilla lounge. Katharina heeft op haar laatste dag nog een zeer exclusieve rondleiding weten te organsieren waar ik weer dingen gezien heb die voorheen niet zomaar toegankelijk waren.
Op vrijdag ben ik naar het toneelstuk Winnetou (naar de boeken van Karl May) gegaan, waar mijn huisgenootje Kathi een hoofdrol in had. Dit was echt ontzettend leuk, daar de acteurs niet alleen erg goed acteerden en mooi konden zingen, maar ook omdat het podium en decor niet op een vaste plek was, maar door het gehele leegstaande universiteits gebouw voer. Het publiek was dus ook steeds in beweging. Na afloop zijn Chrissie, Jan de collega, mn 'nichtje' Anne (we blijken echt verre familie te zijn!),Kathrin en Julia (allen bekenden van deze of gene) naar café 'der alte Simpl' gegaan. Na 1 Weißbier (sommigen hadden een Helles) taaiden de meesten af, waarna Jan, Anne en ik nog naar een andere kroeg gegaan zijn.
Zondagmiddag vroeg buurman Jan of ik niet zin had mee naar een voetbal wedstrijd in de Allianz Arena te gaan. Aangezien niet de overbetaalde snotapen van Bayern München, maar de Löwen van 2e Liga club München 1860 tegen FC Augsburg (echte streek derby) speelden, zei ik natuurlijk meteen ja. Een vriendin van een vriend van Jan (Anton, kende ik dus al) had vrijkaarten. De Allianz Arena is echt enorm en het was in het stadion een dolle boel. Helaas was t een laffe wedstrijd waarbij 'we' ook nog met 0-3 van Augsburg verloren.
Anders dan in het Rijnland (Keulen) wordt er hier, als er al carnaval gevierd wordt, voornamelijk binnenskamers gefeiert. Het begint allemaal wat eerder en er is duidelijk een tweedeling. De ene helft bestaat uit chique gemaskeerde bals in de Venetiaanse stijl waar de Münchner Bourgesoisie zn geld over de balk smijt, het andere heeft meer weg van typische studenten thema feestjes. Vanaf carnavalszondag wordt er ook op straat gevierd al was het op zondag ronduit een zielige vertoning te noemen. Ik begreep dat het op dinsdag toch zeker wel de moeite waard zou moeten zijn, maar besloot er toch geen dag voor vrij te nemen. Wel had ik 's avonds met vrienden afgesproken om nog een feestje te bezoeken. Al verkleed en wel (in correct brabantse gekleurde kiel en vliegeniersmuts) ging ik op pad. Julien (de notoire laatkomer) had gemaild dat we om 18:30 bij de Mariechenbar zouden verzamelen. Uit ervaring wist ik dat ik er dus niet voor 19:00 hoefde te zijn. Je raadt t al, na een uur wachten trof ik dan eindelijk om 20:00 de Fransozen. Bij de Mariechenbar was het zo druk dat we maar naar 8 seasons gelopen zijn. Al door de binnenstad lopend zagen we dat we toch wat gemist hadden. Het anders zo schone centrum was bedekt met meerdere centimeters confetti en overal lagen lege bierflessen. Het feestje in 8 seasons was ook gezellig druk en zelfs de polonaise kwam voorbij! Toch nog een beetje carnaval gevierd dus!
Volgende week meer, onder andere over het toneelstuk waarin ik mee speel!
Het arbeidsjaar begon fantastisch, aangezien ik maandag nog vrij had en woensdag en donderdag in Ottobrunn mocht werken! Dus niet anderhalf uur heen en anderhalf uur terug, maar gewoon 3 kwartiertjes onderweg, koffiepauze met vrienden en lunchen met de Stammtisch. Ik vond het opmerkelijk dat, alhoewel ik slechts de eerste 6 weken in Ottobrunn gewerkt heb, het toch aanvoelde als `thuiskomen`. Wel mag gezegd worden dat er ook veel waardering voor mn glanzend nieuwe Arbeitsplatz in Manching opkwam, toen ik me op de Flexwerkplek in het Verbindungsbüro installeerde. De persoon die de styling uitgekozen heeft voor de ottobrunner bureaus (in 2002 gerenoveerd, lijkt echter meer op 1962) komt toch echt in aanmerking voor de Darwin award.
Des de groter was eigenlijk de schok toen ik even op bezoek ging bij de stagiaires die bij personeelszaken in het hoofdkwartier zitten. Alsof je bij de CEO zelf in het bureau was, in vergelijking met de spartaanse inrichting die de ingenieurs hebben. Na gut, de harde realiteit is nu eenmaal dat de MBA's het voorlopig voor het zeggen hebben in grote technische firma's. Wacht maar... ;)
Nog even een belangrijke JVB27 noot. Op een goeie dag stapte ik vrolijk,zoals elke andere dag, de bus in om naar huis te gaan, en wie zie ik daar: Marian,oud-huisgenoot van de JVB. Ik wist wel dat ze in München bij een of andere EADS afdeling werkte, maar sinds die dag zat ze ook in Manching, een verdieping boven mij min of meer.
Op donderdag werd door grande organisateure (of organisateuse, fallt mir so gerade nicht ein) Coline (er zijn gelukkig nog bestuurkunde studenten die ook echt organiseren kunnen!) een bezoek aan de BMW fabriek georganiseerd. Arme Coline had echter haar voet gebroken met oud&nieuw en kon er zelf helaas niet bij zijn. De BMW fabriek is oprecht indrukwekkend te noemen. We kregen een rondleiding door de fabriek van een gepensioneerde luchtverkeersleider (en dus perfect Engels sprekend) beginnend bij de metaaldrukpersen en eindigend bij de testinstallatie, waarbij alle tussenliggende stappen getoond werden. BMW bouwt alleen in München 750 auto's per dag. Ontzettend indrukwekkend waren de robots die met hoge snelheid onderdelen tot carosserie aan elkaar lassen. De dag werd natuurlijk besloten met een bezoek aan sausalitos (happy hour) en die bank.
Op zaterdag zijn Katharina (van t werk), Lisero en ik Coline gaan opzoeken die met haar been in t gips thuis lag. We hebben toen gehaktballen 'Holländische' Art (Niederländisch krijg ik er niet in bij de Duutsers) met aardappelen en brocolli gemaakt. Om het compleet te maken hebben we ook meteen maar de afwas gedaan, want dat gaat toch lastig met je been in t gips. Gelukkig was ze zelf behoorlijk opgewekt onder de hele situatie. Ze is inmiddels geopereerd en in het ziekenhuis is de complete Stammtisch natuurlijk ook al meerdere malen langs geweest.
Op zaterdagavond zijn we eerst naar die Bank gegaan en daarna naar de Registratur gegaan waar die avond Electroheld Justus Köhncke live muziek zou spelen. Er waren die avond ook 2 Amerikaanse 'eindbazen' bij die iemand van ons op een of ander erasmusfeestje had ontmoet. Waren verder best gezellig en ze konden zelfs Duits. Na een behoorlijk lange periode minimal (wat voor mij toch net te minimal was) kwam daar eindelijk Justus het podium op. Anders dan de DJ speelde hij live op zn meegebrachte synthesizers, drumcomputer en laptop. Justus Köhncke is het beste te beschrijven als een 'durchgeknallte' PTT monteur die helemaal opgaat in zn apparatuur en muziek. Hij had die avond zn 'vader' meegenomen, althans hij werd bijgestaan door een oude man die anders dan Justus een ontzettend hip trainingspak aanhad. Het was echt fanstisch om dit etwas komisches duo compleet uit hun plaat te zien gaan met echt geniale elektro. Helaas helaas waren ze met een uurtje weer klaar en begon de minimal weer. Check het filmpje hieronder voor archiefbeelde van de beste man. (22 februari speelt hij in de Melkweg in Amsterdam!)
Het hoogtepunt van de week erna was de complete rondleiding door 'Standort' Manching. Die was eigenlijk georganiseerd voor mensen met een nieuwe vaste aanstelling, maar dat weerhield Olga er niet van om zich daar als stagiare bij te voegen. Ze heeft toen mij doorgegeven wie het organiseerd en die heb ik toen gebeld om te vragen of wij arme studenten die toch al in Manching zijn ook mee mochten. We hebben toen de onderhoudshangars voor de Tornado, Transall en AWACS gezien en uiteraard de eindmontage van de Eurofighter bezocht. Als laatste zijn we ook nog in het kleine Willy Messerschmidt museum wat bij ons op het terrein zit, geweest. Hier staan de 3 enige nog luchtwaardige Me 109's , een nieuwgebouwde vliegende Me 262, zwevende Me 163 en Me 108.
Het weekend erop was Bernd van EUROAVIA Stuttgart op bezoek. Uiteraard die avond weer bevestigd wat een ontzettend suf dorp Stuttgart vergeleken met München is (wel een goeie faculteit L&R). Na eerst wat drankjes gedronken te hebben in de Vanilla Lounge samen met Guilhem en Derry (Engelse gast die ik Lisero van de Duitse les kent) zijn we naar discotheek Pure gegaan. Dit bleek toch een beetje een kinderdisco dus daarna zijn we maar weer naar Registratur gegaan. We kwamen echter bijna niet binnen omdat de portiers vonden dat Bernd niet goed genoeg gekleed was (je kent t wel). De titel van dit bericht slaat op wat de portier te zeggen had over het deur beleid: "Wir sind nicht Alternativ, wir sind Elektro" Desondanks mochten we alsnog naar binnen toen ik stelde dat t toch eigenlijk "irgendwie egal" was. En dat was ook zo.
Deze week was erg vreemd. Voor Lisero en Olga was het de laatste week en ook Katharina vertrekt volgende week. Daarom hadden we afgelopen woensdag een 'laatste avondmaal' georganiseerd bij Coline thuis (wel zo praktisch voor haar om er bij te zijn) met onze groep die de afgelopen 5 maanden de beste vrienden geworden zijn. Als grote culinaire uitsmijter hebben Lisero en ik stamppot rauwe andijvie met spek en rookworst gemaakt (B'vo!). Vooral de Fransen waren oprecht onder de indruk van zoveel verfijndheid uit de Nederlandse keuken dat alles schonn op was. De dag erna was er dan nog een grote afscheidsborrel in bredere kring.
Tja, ik heb zelf nog welgeteld 5 weken te gaan en nu de anderen langzaam vertrekken begint het bij mij ook harde realiteit te worden. Ik maak nu dan ook goed gebruik van de tijd om een tolle diplomarbeitplatz te vinden.
Ik meen dat het tot na een week nog mag dus bij deze: de beste wensen voor 2008!
Na een week van pre-Kerstdiners en dergelijke ben ik voor Kerstmis naar Nederland gevlogen met Lufthansa (retourtje A'dam slechts 93 Euri, laatste oproep!). Het was natuurlijk heerlijk om weer even thuis te zijn bij moeders en vaders. De dag voor Kerst kwam ook Mirjam bij ons en zijn we traditie getrouw met een deel van de familie naar de nachtmis gegaan en daarna (dus rond een uur of 1 's nachts) bij oma worstenbroodjes eten, waar dan ook nog enkele kerkontwijkende familieleden zich bij ons voegden. Op Eerste Kerstdag had m’n moeder een fantastisch Kerstdiner voorbereid met gevulde kalkoen. Tweede Kerstdag zijn Mirjam en ik naar Groningen gereden naar haar ouders waar we heerlijk gegourmet hebben. Helaas moest Mirjam de rest van de week werken en ben ik weer naar Oss gereden. Zoals de huischregels het voorschrijven ben ik ook nog even gaan kijken op de JVB in Delft. Het was erg leuk om de aanwezige huisgenoten weer eens te zien en natuurlijk een appèl (ik doe niet aan de nieuwe spelling) te doen om toch zeker München nog te komen bezoeken. Hieronder in ieder geval het bewijs dat ik thuis was:
Die middag nog met Barend ‘t centrum van Delft in geweest en ik heb tot mijn spijt moeten concluderen dat het toch echt geen München is. Zo werden we onder andere door een stel opgefokte idioten vanuit een Ford Escort hartelijk de tering toegewenst, omdat we doorfietsten terwijl we voorrang hadden, omdat ze uit een uitrit kwamen. Heerlijk om weer thuis te zijn toch? Het zal in maart wel weer wennen worden. M’n ouders hebben me die avond nog naar schiphol gebracht waarvandaan ik per Bombardier CRJ-700 weer terug naar de Freistaat vloog.
De volgende dag kwam gelukkig Mirjam alweer naar München. We zijn met de jaarwisseling naar de Tollwood Silvester party gegaan. Dit is een groot festival met grote tenten op het Oktoberfest terrein. Het was erg mooie avond met goeie bands, een matige DJ en uitbundig vuurwerk.
Zoals het echte 'Holländer' betaamt zijn we de dagen erna op pad gegaan in de stad om van de winteruitverkoop te profiteren met succes om te eindigen in Sausalitos wat echt mijn favoriete bar van München is. Goede muziek, leuke sfeer, elke dag van 17:00 tot 20:00 happy hour met cocktails voor halve prijs en lekker eten (TexMex).
Op woensdag zijn we naar Salzburg gegaan, de geboortestad van Mozart. Dat de goede man als armoedzaaier zonder eigen graf heen gegaan is, weerhoudt de Salzburgers er uiteraard niet van om op elke mogelijke manier de bekendheid van hun geniale stadsgenoot financieel uit te buiten. Het is in ieder geval een erg mooie stad met fantastisch uitzicht vanaf de vesting.
Na een rustdagje zijn we dan op zaterdag naar skigebied Brauneck bij Lenggries gegaan. Omdat zowel Mirjam als ikzelf nog nooit op ski's of board hadden gestaan, hebben we een dagcursus genomen. Na eerst voorzichtig proberen op een licht glooiend stuk recht uit te gaan, te stoppen en de eerste bochtjes te maken gingen we naar de touwlift (lees kinderlift) waar we van een kleine helling afdaalden om de eerste echte bochtjes te maken. Omdat onze groep uit natuurtalenten bestond (hoe kan t ook anders ;) gingen we na de middagpauze al met een echte lift de eerste serieuze piste op. Onze skileraar zou voorop gaan en de groep zou met ruime bochten volgen.
Na de eerste bocht slaagde ik er niet in te remmen voor een steil stuk waar Skilehrer Matthias wat wilde uitleggen. Ik dacht toen maar, ach wat zal t ook, ik ga gewoon van die helling af. Helaas had ik me niet helemaal gerealiseerd dat ik wel bochtjes moest blijven maken, wat tot gevolg had dat ik maar bleef versnellen (remmen gaat dan gewoon niet) zodat ik met een enorme rotgang naar beneden rutschte. Op een gegeven moment ben ik maar naar een hellinkje aan de zijkant gezoeft waar ik tegenop geskiet ben tot ik omviel. Gelukkig niks bezeerd. De tweede afdaling ging al een stuk beter, ware het niet dat een stel gasten besloten hadden midden op de piste een picnic te houden. Aangezien ik natuurlijk nog niet zo bedreven ben kon ik ze niet meer ontwijken en heb maar hard 'Pas auf!' geroepen en ben op het laatste nippertje maar opzij gedoken. De derde afdeling ging ik onder wat directere begeleiding van de skileraar naar beneden deze keer zonder vallen. De cursus was daarna afgelopen, maar volgens Matthias konden we het nu best helemaal alleen proberen, dus zijn Mirjam en ik nog tweemaal geheel zelfstandig van de berg afgerutscht. Het was in ieder geval niet de laatste keer dat we gaan skieen. Ik zal dus nog zeker een keer de Bayerische Oberland Bahn nemen die je met een uurtje vanaf München naar de bergen brengt.
Op zondag zijn we, gelukkig met bijna geen spierpijn, naar het Deutsches Museum gegaan. Dit is het grootste en meestbezochte technische museum ter wereld waar werkelijk alles wat maar met techniek te maken heeft, zijn eigen afdeling heeft. Zoals je kunt raden waren er ook een vrije grote lucht- en ruimtevaart afdeling waar zeer terecht ook de meeste bezoekers te vinden waren. Er waren weer meerdere topstukken te bewonderen zoals een Me-262, Me-163, Me-109, EWR VJ 101 (supersonisch Duits verticaal opstijgend toestel), een V2 raket en wat echt uniek is, een klein windtunnel model van de Lampyridae, wat een super geheim Duits stealth vliegtuig was uit de jaren '80 en waarvan een bemand 75% grootte windtunnel model in de noordoostpolder van getest is. Helaas is er nooit een volwaardig prototype gebouwd om het Eurofighter project niet in gevaar te brengen.
Er is slechts 1 aanmerking op het museum: de naam van Nikola Tesla wordt overal angstvallig vermeden op de elektriciteit afdelingen, ondanks het feit dat ze driemaal daags een demo hebben met een enorme Tesla spoel (daar maak je bliksems mee, zoals in het filmpje in m’n vorige bericht) ten faveure van een of andere onbekende Duitse wetenschapper.
Vandaag moest ik dan alweer helaas Mirjam naar het vliegveld brengen en morgen ga ik weer gewoon werken.
Zo, weer een verhaal, deze keer een vrij lange episode, dus ga er maar even voor zitten. Tot nu waren allen verhalen altijd super positief (het is hier natuurlijk ook fantastisch), maar nadat ik gelezen heb wat anderen tijdens een hun stage in het buitenland allemaal niet mee maken (van ziek zijn in Japan, tot psychopatische huisgenoten met malefide samenzweringen in Italie), vond ook ik het tijd voor een lekker naar verhaal om mee te beginnen. Zo vlak voor de Kerst moet dat zeker kunnen
Het is op dit moment kwart voor acht 's ochtends en ik zit en een kwartier in de bus. Had nog weinig gescheeld of hij was (net zoals mij een keer is overkomen) te vroeg weg gereden. Dankzij mijn interventie konden 2 mensen nog mee, die anders niet meer op hun werk aankwamen. Tja, het is me wat de bedrijfsbus. Vele zeggen dat de gehele verhuizing van onze business unit bedoeld is om zoveel mogelijk mensen ontslag te laten nemen. Het gedrag van de busfirma's lijkt daar naadloos op aan te sluiten. Normaal gesproken zijn ze structureel te laat en soms dus ook te vroeg. Nu had ik al niet zo'n hoge pet op van buschauffeurs (al ken ik er 1 die L&R gestudeerd heeft),maar op een klok kijken moet toch niet zo moeilijk zijn. Maar dat is nog niet alles; een enkele keer hadden we zelfs een psychopaat aan het stuur die op de snelweg van baan naar baan wisselde al luid toeterend en die zich van rode stoplichten ook niets aantrok. Nadat ik dit mn collega's verteld had,waaronder m’’n begeleider, verzochten ze me dit te melden bij de mensen die de bussen coördineren.
Uiteraard zijn die extern ingehuurd, met het voordeel dat ze twee keer zo duur zijn en vier keer zo weinig doen. Ik heb dus een aardige mail getikt waarin ik schrijf dat ik best met een wat verlate bus leven kan, maar dat ik toch graag veilig aankom. Mijn collega's gingen er van uit dat aangezien de firma veel geld voor de bussen betaalt, meer dan 1000E per rit, (met EUROAVIA hebben we voor een hele dag een bus voor de helft) dat onze externe buscoördinator toch wel wat werk zou verzetten. Natuurlijk was dit een compleet verkeerde gedachte, ze heeft slechts mijn mail, inclusief persoonlijke gegevens doorgestuurd naar de busfirma, daarbij ik weet niet hoeveel veiligheidsprotocollen overschrijdend. Ik kreeg het advies om hier dan weer de persoon die de externe firma inhuurt, over in te lichten, maar ik heb besloten het maar hierbij te laten. Ik had namelijk wel meer te doen: het laten veranderen van mijn telefoonnummer in het firma telefoonboek.
Zoals gezegd, we zijn verhuisd (onze afdeling als eerste); Eerst hadden wij stagiaires niet eens een telefoon en moesten drie weken wachten (want ze hadden het druk vanwege de verhuizing!) Maar om dan m’n nieuwe nummer goed in het systeem te krijgen moest ik een enorm formulier invullen , wat de chef van de chef van mijn baas moest ondertekenen! Arme man, want ik geloof dat behalve ikzelf, nog niemand goed in het telefoonboek staat. Als je dacht dat dit het dan was, dan heb je je zojuist helemaal vergist in de kwaliteiten van onze `facility management` (wat een vies woord eigenlijk). Het duurde niet lang, of Robert (stagiaire waarmee ik in het kantoor zit) en ik kregen het ene na het andere telefoontje voor; laten we hem meneer van Puffelen noemen. Uiteraard kenden wij deze meneer van Puffelen niet en na de zoveelste keer ben ik toch maar op onderzoek uitgegaan. Wat denk je: hebben meneer Van Puffelen en wij hetzelfde telefoonnummer volgens het telefoonboek. Ik besluit dus maar de `servicedesk` te bellen. Van alle ondersteunende diensten zijn dit toch meestal de enige die echt wat kunnen, dacht ik. Nadat ik het hele verhaal had uitgelegd, vroeg de man van de helpdesk of ik dan niet de heer Van Puffelen kon contacteren? Ik heb hem toen verteld dat dat toch echt zijn werk was en dat hij me wel in de cc kon zetten als ie een mailtje zou sturen. Niet lang daarna kreeg ik dan het mailtje voor de heer Van Puffelen waarin hij verzocht werd datzelfde formulier in te vullen, om zijn gegevens te updaten en de dag erna het antwoord van de heer Van Puffelen. De heer Van Puffelen is in ieder geval 1 van de goeien. Hij vertelde dat hij al sinds 1999 hetzelfde nummer had en dat het nummer wat wij nu hebben slechts tijdelijk aan hem was toegewezen, omdat hij een tijdje van een of andere buitendienst deel uit maakte. Conclusie van de heer Van Puffelen: “stik erin met je formulier, jullie veranderen het zelf maar weer terug, anders krijgt de heer v. D nog wel meer telefoontjes.” En zo is het ook. De volgende keer over de procedure om een ingelijste poster opgehangen te krijgen.
Goed, dan nu weer verder met de leuke dingen! Zoals gezegd ben ik op 1 december naar Zagreb gevlogen. Eerst bij de busterminal kort m’n neef(je) die daar elektro studeert en toen op de bus gestapt richting Slavonski Brod waar m’n tante woont. Het was erg fijn m’n tante, oom en nichtje weer te zien en toen ik de volgende dag, toen ik weer naar Zagreb zou gaan, kon ik haast niet meer lopen, zoveel had m’n tante gekookt. Zoals ook de jaren ervoor kwam ik weer precies op tijd om te helpen met houthakken. Ze hebben namelijk een enorme houtkachel in huis.
Op zondagmiddag moesten we helaas weer afscheid nemen omdat ik weer richting Zagreb moest. Uiteraard hebben we eerst nog uitgebreid gegeten. Aangekomen in Zagreb werd ik opgehaald door Bozo. Het was tijd om te beginnen aan de EUROAVIA formation workshop 2007. We werden die week ondergebracht in een pas gerenoveerd studentencomplex, echter het was niet mogelijk om alle deelnemers bij elkaar op de kamer te zetten. Ik zat bijvoorbeeld bij iemand die daar gewoon woont. Kun je het je voorstellen: je zit lekker op je kamer te chillen en je hebt nog geen nieuwe kamergenoot. Natuurlijk wil je een bekende vragen,maar dan komt er iemand langs die vertelt dat er een weekje een of andere buitenlandse student op je kamer komt. In Nederland zou dan vrijwel iedereen flippen (de kamers zijn ook niet echt groot, 10 m^2 ofzo), zo niet in Kroatië. Mn kamergenoot was een superrelaxte gast (er was zelfs nog even sprake dat ik bij een meisje op de kamer zou komen!) met de naam Vladimir die Kroatistiek studeerde en zelf eigenlijk uit Servië kwam, maar dan van Kroatische origine. Natuurlijk scheelde t dat ik de taal spreek en hij vond Nederland ook erg tof. Hebben een paar keer goed gesproken en hij ze me dat als ik iets nodig had, bijvoorbeeld eten of drinken, dat ik dat gewoon kon pakken. De laatste avond was hij er niet, en toen vond ik zelfs een fles wijn met een briefje: “hier nog een klein cadeautje, tot de volgende keer!”
Nadat alle deelnemers elkaar ontmoet hadden (weer vele bekenden weer mogen begroeten) werd er op maandag een stadswandeling met gids georganiseerd. Onze gids was een grappig oud dametje die met een mooi brits accent veel wist te vertellen over de oude binnenstad.
Na een fantastische lunch (echt grandioos eten, beter dan menig restaurant) in de kantine van de faculteit Werktuigbouw- en scheepsbouwkunde (waartoe ook de wat jongere studie vliegtuigbouw behoort) werden de FoWo officieel geopend door de decaan van de faculteit. Hij was erg blij zoveel internationale gasten te zien en wenste ons het allerbeste met onze studies toe en een vruchtbare workshop. We hebben die middag goed gebrainstormd over meerdere onderwerpen.
Die avond was dan de traditionele spirits of Europe waar iedereen weer kennis kon maken met het beste (en slechtste) aan sterke drank uit Europa. Zoals de kenners weten zit het beste spul altijd in plastic PET-flessen en gelukkig hadden de vrienden uit Belgrado 3 flessen meegenomen. Absolute winnaar was naar mijn mening dan ook de Slivovica van Momo in een 2 liter waterfles.
Dinsdag hadden we weer een belangrijke brainstormsessie en we hebben over en aantal belangrijke EUROAVIA thema's goed gesproken. Dinsdag avond zijn we naar het centrum gegaan waar een kerstmarkt was en live-muziek. Zagreb heeft wat betreft wel wat van München weg, wat niet gek is gezien de jarenlange Habsburgse heerschappij. Al zal iemand uit Beieren het wellicht ontkennen, de Oostenrijkers en Bavarianen (niet te verwarren met Bavianen) hebben toch veel gemeen. Die avond m’n neefje ook weer getroffen en toen zijn we nog de stad in gegaan.
Woensdag hebben we het internationale vliegveld van Zagreb bezocht waar we werden ontvangen door de directeur, zelf een alumnus van werktuigbouw in Zagreb. We kregen uitgebreide voordracht over de sterk groeiende luchthaven en de plannen voor de toekomst. Kroatië heeft de ambitie om een zuidelijke toegangspoort voor Europa te worden en die potentie is zeker ook. Hierna vertrokken we richting platform waar we al het grondmaterieel te zien kregen en ook het vliegtuig van de president van Kroatië. Toen hadden we al het geluk van de wereld dat er net een enorme Antonov-124 uit Rusland de startbaan opreedt om te gaan opstijgen! Zoiets zie je niet elke dag (al staat er vaak 1 op Volkel om groot materieel te vervoeren richting Afghanistan) dus we hebben uitgebreid foto's genomen en gefilmd. Later bleek dat ie 2 nieuwe helikopters voor het Kroatische leger heeft afgeleverd.
In de middag hebben we het techniek museum bezocht waar ze sinds een jaar een gehele afdeling geweid hebben aan Nikola Tesla, naar mijn mening de grootste uitvinder van de laatste 150 jaar, aangezien hij eigenlijk de moderne tijd zoals wij die nu kennen heeft uitgevonden. Het gehele principe van hoe we vandaag elektriciteit opwekken en distribueren heeft hij bedacht en als eerste gebouwd. Daarnaast dacht hij vroeg in de 20e eeuw al na over onbemande vaar en vliegtuigen en draadloze energie overdracht. Eigenlijk is hij ook de uitvinder van de radio waar hij oorspronkelijk ook het patent voor had. Helaas had Marconi machtigere vrienden en kreeg hij het later toegewezen.
Helaas was t die middag weer tijd om te gaan, aangezien ik ook niet teveel dagen vrij wilde nemen van m’n stage.
Nadat ik dus weer per ATR-42 was teruggevlogen bleek in de nacht van 5 op 6 december Sinterklaas bij ons te zijn geweest! Mijn huisgenootjes hadden alle drie een chocolade letter, een gedicht en een cadeautje in hun schoen. Uiteraard had de Sint nog wel het een en ander aan wijze woorden te dichten en niet iedereen was het eens met wat de Sint te zeggen had. Maarja, Sinterklaas is nou eenmaal een wijs man en wat hij te zeggen heeft kan dan ook wel voor waar aangenomen worden. Nog in ieder geval een speciale vermelding voor de verschillende Pieten die het een en ander aan Sinterklaas parafernalia naar München hebben weten te smokkelen: bedankt!
De zaterdag erna was het laatste weekend dat Gijs nog in München was, dus we hebben ter afscheid eerst bij Joost v T gegeten en zijn toen naar technodisco Harry Klein (bekend van TV) gegaan. Aangezien 1 van de portiers een goede vriend van de huisgenoot van Joost is, hoefden we niet in de rij te staan, maar mochten we meteen naar binnen (hoezo decadent). Harry Klein is een fijne tent met goeie muziek (nummer 1 is nog altijd de Milchbar) maar ik was nog best wel moe van de reis, dus tegen 2:00 zijn we naar een café gegaan waar vooral kunstenaars (allen met hond) inspiratie op doen. Omdat ik niet tot half 5 uit wilde gaan heb ik tevergeefs de laatste S-bahn proberen te halen en voor mn neus weg zien rijden. Er is dan nog zoiets als de nachttram, maar toen moest ik alsnog een uur lopen (tja, tis toch een best grote stad he) om daar te komen. Uiteindelijk was ik natuurlijk alsnog pas om 4:00 thuis.
De week erna weer stevig gewerkt. Had in de voorafgaande 2-daagse werkweek m’n software afgekregen tot grote vreugde van m’n collega, die naar ik kan inschatten toch echt al lang op zoiets zat te wachten. Nu nog een handleiding schrijven, maar eerst ben ik wel een tijdje druk met het maken van verschillende FEM modellen (Finite Element Modelling). Voor de niet L&R studenten, schaam je niet als je er niets van begrijpt, een bekende uitspraak op onze faculteit is immers: `FEM, ik snap er geen Hol van!` . Laat de docent die het geeft nou net Jan Hol zijn :)
Afgelopen vrijdag hebben we weer met de vaste club stagiaires gegeten, deze maal kaasraclette, waarna we naar discotheek de Babies zijn gegaan. Uiteraard weer de laatste metro gemist, maar deze keer was ik dichtbij de nachttram!
Deze week was de grote Kerstdiner week. Voor dinsdag heb ik samen met andere stagiaire Olga een Kerstdiner georganiseerd voor Junge Mitarbeiter, nergens anders dan in het Chique Münchner Parkcafé. Met zo’n 25 deelnemers was het echt supergeslaagd. Check vooral de foto’s!
De dag erna hadden we dan jaarafsluiting met de hoofdafdeling, waaronder een 2 uur durende jaarbespreking. Hier werd uiteraard in de verschillende presentaties van de afdelingshoofden de bureaucratie en de reorganisatie flink onder de korrel genomen met grappige filmpjes en foto’s. Diezelfde avond hadden we dan ook afdelingskerstdiner.
En gisteravond hadden we dan nog een afsluitend etentje bij mij thuis, met de vaste groep. Lisero en ik hebben typisch Nederlands gekookt: namelijk rijst met Babi Pangang en Sajoer Boontjes (dank u Conimex!). Helaas hadden ze geen kroepoek in de supermarkt, maar de maffia-afhaal-chinees-pizzeria gelukkig wel! Aangezien het meerendeel van onze groep Fransen zijn (vive la France!) had ik wel gerekend op wat laatkomers. Uiteraard werden mijn verwachtingen overtroffen door Julien, die twee uur te laat was. Dit mocht de pret niet drukken, hierna zijn we nog naar hippe bar “Die Bank” gegaan, waarna ik weer naar huis ben gegaan. De rest is nog doorgegaan naar Harry Klein.
Op dit moment ben ik mn laatste spulletjes aan het pakken, want morgen vlieg ik naar Nederland! Dus bij deze: iedereen ontzettend fijne feestdagen, een Zalig Kerstfeest en alle goeds voor 2008!
Zaterdagochtend heb ik snel nog even een wasje gedaan en terwijl ik dit schrijf zit ik weer in de wassalon. Hieronder dan de langverwachte foto!
Kort nadat ik de was had gedaan kwamen Barend en Tiemo aan om te beginnen aan een weekend 'duursporten'. Jep,je leest t goed, weer een verhaal over heftig uitgaan. Niet dat er niet gewerkt wordt, maar daar is even weinig over te vertellen en wellicht dat deze ontboezemingen over de Münchner nachtkultur nog een paar mensen overhalen om nog eens langs te komen. Zaterdagmiddag zijn we eerst even de stad in gegaan zodat ik Barend en Tiemo het mooie aangezicht van München kon laten zien. Nadat ze een goede indruk hadden zijn we een paar boodschapjes gaan halen om te kunnen koken.
Kathi had ge-sms-ed dat ze wel mee wilde eten, dus we hebben ruim ingekocht. Op het afgesproken tijdstip was ze echter nog steeds niet thuis en zijn we maar begonnen. Hierdoor waren we wat later dan afgespoken bij Ostbahnhof, waar Carolyn (ook stagiaire bij EADS) op ons stond te wachten. Ons plan voor die avond was om naar de Kultfabrik te gaan. Dit is een oud industrie terrein waar, in de vaak nog in oorspronkelijke staat verkerende gebouwen, zo'n 30 verschillende discotheken gehuisvest zijn. Ik had in ieder geval nog nooit zoiets gezien dus t was een erg indrukwekkend gezicht.
We zijn toen eerst een club binnengelopen die Noa heet,omdat we hiervoor een gratis toegangsflyer in onze hand gedrukt hadden gekregen. Na een tijdje in de rij gestaan te hebben bij de deur,kwamen we erachter dat t vrijwel leeg was daar binnen! De hele rij was dus eigenlijk meer show. We hebben na een drankje dan ook besloten dat de muziek suf was en dat we ook niet van plan waren voor 600 E een fles champagne te bestellen (stond heus op de kaart! Witwasmethode iemand?) zijn we naar een andere tent gegaan waar er gratis toegang was. Hier was het een stuk drukker en ook de cocktails waren halve prijs,echter de gemiddelde bezoeker was zeer waarschijnlijk ergens in de jaren '90 geboren. Dus om een uur of 2:00 vonden we het wel weer tijd om ergens anders heen te gaan. Nu was er een tent die ik al wilde bezoeken voordat ik in München aankwam: de Natraj Temple Goa Trance club. Dit moet een van de vreemdste disco's in heel Beieren zijn. Het was er niet zo druk (zo'n 50 personen) en er waren ook veel wat oudere mensen en iedereen had iets raars over zich. De inrichting was ook op z'n minst appart te noemen (waarschijnlijk zo ingericht om psychedelische effecten van geestveruimende middelen te versterken). Dit weerhield ons er echter niet van om eens goed los te gaan op de muziek (die wel echt goed underground was). Twee uurtjes later hadden we t ook wel weer gehad met deze psytrance en werd Barend zelfs aangezien voor uitsmijter toen hij naar de wc ging (are you security?). Het was in ieder geval overduidelijk dat wij 4 de enige waren die niet stijf van de amfetamine stonden. We zijn toen maar weer naar Noa gegaan, want daar mochten we gratis naar binnen. Hier waren nu nog minder mensen al was de muziek wel een stuk beter. Op een gegeven moment stelde Carolyn voor om naar de Milchbar te gaan, waar zogenaamd goede afterparties gehouden worden. Die bleek niet op het Kultfabrik terrein te liggen, maar op het Optimolwercke gebied (een soortgelijk voormalig industriegebied met dixo's, ernaast). Dit was echt de briljantste tent van de hele nacht, want toen we om 5:00 aankwamen was t er stampvol en werd er geniale muziek gedraaid. Hier hebben we dus nog even goed de voetjes van de vloer laten gaan tot een uurtje of 7:00 (op dat tijdstip kwamen er nog steeds nieuwe mensen binnen). Na een ontbijtje bij de burger king zijn we naar huis gegaan, waar we om 8:30 aankwamen,precies op tijd om bij de kiosk verse broodjes voor de middag te halen.
Na een goeie ochtend slaap zijn we langzaam wakker geworden en ging Barend als eerste douchen. Op een gegeven moment kwam Kathi totaal gepikeerd mn kamer binnenstormen en mompelde iets over een wc-bril, waarna ze briesend weer vertrok. Uiteraard ben ik even gaan vragen waar dat allemaal op sloeg en ook even gemeld dat we het toch erg vervelend vonden dat ze niet was komen opdagen met het eten. Daarna heb ik Barend les 1 van 'Een eerste introductie wonen met 3 vrouwen' bijgebracht die luidt: 'de wc en de wc-bril: hoe, wat en waarom'. Daarna bleek dat de koffie op was, dus ben ik maar weer naar de kiosk gegaan om een nieuw pak te kopen.
De kiosk is eigenlijk een eigen verhaal waard, maar ik zal het voor nu even bij een intermezzo houden. -De kiosk is twee stappen van onze voordeur verwijderd. -De kiosk is altijd open -De man van de kiosk slaapt nooit -De kiosk verkoopt alles (koud bier,verse broodjes,de krant, alle mogelijke tijdschriften, OV maandkaarten, postzegels, koffie) -De kiosk stelt nooit teleur, ze hadden nog nooit iets niet. -Dit alles heeft ook z'n prijs, maar als je 's avonds een koud biertje wil en 's ochtends een croissantje en een pak koffie, dan klaag je daar niet over. -Mocht de kiosk dan toch dicht zijn, dan is er verderop nog de louche pizzabakker-chinees, maar daar later meer over.
Op zondagavond hadden we besloten rustig wat te gaan drinken in het parkcafe. Ook Carolyn was weer van de partij en Olga was er ook. Het parkcafe is een erg chique tent waar je lekker kunt loungen in een comfortabele zithoek met banken, maar ook aan tafels kunt zitten en eventueel kunt eten. Zoals de naam doet vermoeden bevindt t zich in t park,niet ver van het centrum. Carolyn en Olga moesten maandag weer gewoon werken dus tegen middernacht zijn we weer gegaan. Nadat we de dames netjes bij respectievelijk de tram en de s-bahn afgezet hadden zijn we nog in de lounge van het Anna-hotel wat gaan drinken.
De volgende morgen zijn we een beetje op tijd opgestaan en richting het luchtvaartmuseum van Schleißheim vertrokken. Dit was echt een ontzettend mooi museum met een aantal unieke vliegtuigen zoals prototypes en demonstrators (waar er dus maar 1 of enkele van gebouwd zijn). Zoals te verwachten hebben we hier ons uitstekend een aantal uren vermaakt.
Maandagavond was er dan alweer een stagiaire avond in een Ierse pub, waar ze die avond een soort triviant quiz hielden. De harde kern van de 'praktikantenstammtisch' was natuurlijk van de partij, waaronder Lisero (die gedurende het weekend zn vriendin op bezoek had). Helaas hebben we niks gewonnen, maar gezellig was het wel. Omdat ik de volgende dag weer moest werken (maandag had ik vrij genomen) wilde ik om een uur of elf wel weer naar huis. De andere stagiaires gingen nog 1 drankje drinken in een ander cafe en Barend en Tiemo hoefden de volgende dag pas in de middag te vliegen. Ze zijn dus toen nog dat cafe ingegaan, daarna nog 1 en toen de metro weer begon te rijden zijn ze weer naar de Milchbar gegaan. Toen ik om 6:00 opstond kreeg ik een telefoontje dat t daar weer helemaal top was en dat ze eraan kwamen. Kort voor 7 waren ze er dan en hebben we afscheid genomen.
Gedurende de korte werkweek was het erg rustig. Veel collega's waren op dienstreis en mn begeleider was ook een paar dagen ziek. Daarnaast is t nu ook zeker dat mn hoofdproject niet gerealiseerd gaat worden en dat we het voor dit jaar nog maar een beetje aan zullen werken en een jaarverslag schrijven. Misschien is er in de toekomst weer budget.
Donderdagavond wat dus vaste 'praktikanten' avond aan t worden is, was ik uitgenodigd om samen met anderen wat te komen eten bij iemand thuis. Iedereen moest een fles drinken meenemen, dus ik was al bedachtaam voor wat er komen ging. We hebben een heerlijke kip Tandoori gegeten (Aziatisch eten kan dus toch in Duitsland?) en hebben gezellig gekletst. Tegen middernacht wilde de groep naar Harry Klein gaan (een hippe electro disco). Mijn ervaring van de donderdag ervoor zei me dat je best een gezellige avond kunt hebben en de volgende dag werken, als je maar op tijd naar huis gaat. Dat heb ik dan ook gedaan en van de anderen kreeg ik de volgende dag allemaal mailtjes dat ze zich zo slecht voelden,naar huis wilden, nog dronken waren of ze hadden alvast maar een dag vrijgenomen. Sommige mensen leren het gewoon nooit (he Lisero ;).
Het weekend was er dan om rustig aan te doen. Heb mn kamer opnieuw ingericht en ben wat inkopen gaan doen in de stad. Heb daar nog een kopke koffie gedronken met een aantal Franse stagiaires. De Fransen zijn altijd in voor gezelligheid (vive la France!) en de meesten spreken nog goed Duits ook. Op zondag heb ik dan al het overige gedaan, waar ik doordeweeks geen tijd voor heb, zoals de was doen.
Deze week is duidelijk geworden waar het zwaartepunt van de rest van mn stage zal liggen en dat is het programmeerwerk waar ik al over verteld heb. Het blijkt dat ze dit programma eigenlijk erg goed kunnen gebruiken in verband met het onderzoeksprogramma waar ik ook bij ondersteund heb.
Op dit moment zit ik in de bus naar huis die in de file staat,vanavond is het weer praktikanten avond, vrijdag ga ik naar het theater en zaterdag vlieg ik naar Zagreb voor de EUROAVIA formation workshop! 'Wat een leven heeft die jongen' zouden ze thuis zeggen.
Na het weekend familiebezoek had ik een korte werkweek, omdat hier in Beieren Allerheiligen een vrije dag is. Bij onze firma zagen ze de mogelijkheid voor een lang weekend, dus was op vrijdag 2 november (Allerzielen) het bedrijf ook dicht.
Woensdag was dus een uitstekende avond om uit te gaan. Samen met een andere stagiaire (Olga) heb ik een etentje georganiseerd in een Kroatisch restaurant. Het was een erg gezellige avond met erg lekker eten. In totaal waren we met zo’n 20 stagiaires, afstudeerders en mensen die zichzelf nog jong durven te noemen. Na het eten zijn we naar de Schrannenhalle gegaan waar die avond een Halloween party aan de gang was. Zoals te verwachten waren op t einde slechts de 4 Delftenaren en Olga over. In ieder geval een erg geslaagde avond.
De dag erna rustig dagje en vrijdag Allerzielen was t tijd voor een beetje bezinning. Ben naar Dachau gegaan om het concentratiekamp aldaar te bezoeken. Dachau was het eerste concentratiekamp en heeft model gestaan voor alle andere concentratie en vernietigingskampen. Ook de zalige Titus Brandsma, stichter van het Gymnasium in Oss, is hier omgekomen omdat hij protesteerde tegen de Jodenvervolging. Ik kreeg werkelijk koude rillingen toen ik daar over het terrein liep. Er is ook een erg uitgebreid museum bij.
Zaterdag heb ik de fiets gepakt en heb zo’n 4 uurtjes door München getoerd. Ik denk dat je zeggen kunt dat je een stad pas leert kennen als je er met de fiets doorheen rijdt. Heb ook een verkeersbord gespot wat geheel niet zou misstaan in onze woonkamer in Delft.
Zaterdagavond ben ik met Lisero en een collega wat gaan drinken in de stad. Zondag de was gedaan in de immer gezellige wassalon (geen wasmachine hebben is NIET ideaal). Maandag weer hard aan de slag, al had ik die week helaas niet zo heel veel te doen, behalve wat project management ondersteuning (klinkt erg indrukwekkend, maar is vooral papierwerk in orde maken). Onze afdeling is hoofdaannemer van een groot internationaal onderzoeksproject (ook Nederland is betrokken) en alle documenten moesten op tijd af zijn. Heb hier veel bij geholpen wat in ieder geval tot resultaat had dat onze project manager niet in het weekend hoefde te werken. Afgelopen week was er dan ook weer een belangrijke vergadering bij ons waar ik ook nog even kennis gemaakt heb met de Nederlandse vertegenwoordiger. Leuk detail: mocht die dag met de afdelingsauto (mercedes A-klasse) rijden! (moesten wat spullen van het ene gebouw naar het andere vervoerd worden voor de meeting).
Op maandag was er een EUROAVIA München borrel, die me verdacht veel deed denken aan een doordeweekse midwinter borrel in de kurk. Slechts een handjevol mensen (altijd dezelfde groep) maar er gezellig en cocktails halve prijs. De volgende donderdag was het alweer tijd voor een avondje uit met de andere stagiaires (wel grappig dat de werkende mens meer uitgaat dan de studerende, zo lijkt t wel). We zijn die avond naar 'los Bandidos' gegaan (waar ik die maandag ook was) waar die avond een 'all-you-can-eat' Tex-Mex buffet was (er zijn er daar dus meer van). Het was er gezellig druk en ook de EADS opkomst was hoog. Toch leuk dat EADS zo'n groot bedrijf is, aangezien ook de stagiaires van de financiële en personeelsafdelingen mee gingen. Dit zijn uiteraard vrijwel altijd dames, waar jammer genoeg de technici nog bijna altijd mannen zijn. De sfeer was dusdanig goed dat op het einde iedereen op de tafels stond te dansen! Het leek het oktoberfest wel, maar dan zonder klederdracht. Zoals gezegd, het was donderdag en donderdag wordt meestal gevolgd door vrijdag, wat een doodnormale werkdag is. Gelukkig is er koffie zullen we maar zeggen. Op zaterdag lekker rustig aan gedaan en 's avonds met andere stagiaires gekookt.
Op zondag ben ik naar de film gegaan. Je hoort t goed: er is een bioscoop vlak bij mij waar ze films in de originele taal draaien en dus niet Duits nagesynchroniseerd. Grappige is wel dat wanneer ik met mijn Kulturbegeisterde huisgenootjes er over spreek hoeveel geweld het origineel eigenlijk aangedaan wordt, wanneer men er Duits overheen spoelt, ze dat eigenlijk wel mee vinden vallen. Ik vind t in ieder geval walgelijk en was dus erg blij deze bios gevonden te hebben. De film is een echte aanrader: Lions for Lambs.
Maandag eigenlijk weer hetzelfde liedje: niet zoveel te doen op het werk, al heeft m’n begeleider aangekondigd dat er binnenkort weer projecten aankomen. Heb onder andere werk van een vorige stagiaire gecontroleerd (onze mechanica docenten uit het eerste jaar zouden huilen bij zulke versimpelde berekeningen). Daarnaast heeft m’n programmeer werk blijkbaar toch wat losgemaakt, want heb nu ook de opdracht gekregen alle eigen geschreven programma's die we bij ons gebruiken, efficiënter en gebruiksvriendelijker te maken. Wat een mens allemaal niet in 2 maanden leren kan.
Wat heel erg vet was,was dat deze week iemand van onze afdeling, die productie-ingenieur is (en derhalve bij de fabriek in Augsburg werkt, waar de productie van onderdelen plaatsvindt) ons belde omdat ze snel mogelijk een CAD tekening van een mal nodig hadden. Aangezien de collega die dat normaal doet zelf omkwam in t werk, heb ik dat snel gemaakt en gemaild. Waarschijnlijk is dat ding dezelfde dag nog gefreesd. Binnenkort vaart er dus ergens een niet nader te omschrijven apparaat rond, met een onderdeel waarvan ik de mal “ontworpen” heb.
Donderdag gingen we dan (zoals inmiddels gebruikelijk) uit met stagiaires. Deze keer gingen we naar Pacha (spreek uit Patsja) waar op donderdag een zogenaamde "after-work" party is. Voor diegene die nog nooit van Pacha gehoord hebben: het is een club oorspronkelijk (40 jaar geleden) afkomstig uit Spanje (bekendste is Pacha Ibiza) met inmiddels meerdere filialen verspreid over de wereld. Ik kende de naam vooral van de goeie muziek die ermee geassocieerd wordt. Verder staat het bekend als een wat chiquere club waar je normaal gesproken niet zomaar naar binnen komt. Afgelopen donderdag was dit echter geen enkel probleem en als leuke bonus kon je voor de €6,- entree ook nog eens gebruik maken van het warme buffet (koopje dus). Daarnaast was er ook nog een welkoms drankje te vergeven. In het begin kun je rustig zitten in een van de gezellige zithoekjes met tafel en dus wat eten en een beetje kletsen. De muziek is op dat moment ook nog aangepast aan de sfeer. Wanneer iedereen dan ongeveer uitgegeten is, en het wat drukker begint te worden gaat het volume omhoog en kan er gedanst worden! Het was echt een topavond al ben ik deze keer op een wat vroeger tijdstip naar huis gegaan, aangezien ik de volgende dag weer gewoon moest werken. (En dat heet om 7:00 de deur uit, en om 19:00 weer thuis zijn).
Op dit moment staan Barend en Tiemo (bijna letterlijk) voor de deur, dus binnenkort meer over de avonturen die we dit weekend gaan beleven! Wat misschien ook is opgevallen is dat ik de lay-out van mn blog een beetje aangepast heb aan de Beierse stijl.
