©

Schade Ivor, alles ist vorbei

2008-03-06T21:31:00.007+01:00

Zittend tegen een boom, genietend van de vroege lentezon in de Englischen Garten schrijf ik deze passage. Grappig hoe een idyllisch moment een mens treurig kan stemmen, alleen vanwege de wetenschap dat ik binnenkort deze prachtige plek weer zal verlaten.

Enfin, er zijn nog wat mooie dingen gebeurd. Zoals ik de vorige keer schreef heb ik meegespeeld in een toneelstuk. Eigenlijk is toneelstuk niet helemaal het juiste woord, het gaat eigenlijk meer om een theaterritueel. Het concept komt uit Amsterdam en ook de regisseur komt daar dus vandaan. Het ritueel gaat als volgt: in een grote zaal staan 24 bedden, met nachtkastje en al. De bezoekers (24 stuk) worden binnengebracht en door een host/ess in bed gelegd en lekker ingestopt. Dan krijgen de bezoekers nog een glaasje lekkere kruidenthee. Op de achtergrond speelt rustgevende prettige muziek en op een wand worden beelden getoond die de verscheidenheid der dingen uitbeelden (nogal vaag natuurlijk, maar dat is de meest precieze beschrijving die ik zo kan bedenken). Het doel is in deze fase om de bezoekers zoveel mogelijk op hun gemak te stellen en een hele fijne sfeer te creeren. Als na een tijdje alle bedden gevuld zijn komen 24 vertellers (waaronder ik dus) langzaam de zaal binnen gelopen en kiezen een bed uit. Geven de bezoeker een hand en zeggen: 'Wilkommen bei Turm zu Babel' en gaan zitten op een stoel naast het bed en zeggen verder helemaal niets. Dan als alle vertellers een plek gevonden hebben (de muziek is inmiddels uit en er worden ook geen beelden meer getoond) is er een moment van complete stilte. Dan begint uit het niets 1 van de vertellers zijn of haar verhaal te vertellen. Kort daarna begint de 2e en zo verder. Heel langzaam wordt zo 'de toren' opgebouwd en hoor je dus uit alle hoeken mensen in een taal een verhaal vertellen. De variatie in talen was echt enorm, er waren mensen bij uit alle werelddelen. Wanneer een bezoeker tussendoor wat wilde vragen moest deze compleet genegeerd worden, hooguit een klein gebaar geven dat het niet de bedoeling is dat ze terug praten. Dan komen de verhalen langzaam ten einde en wordt 'de toren' langzaam weer afgebouwd. Op een gegeven moment hoor je slechts nog een paar personen vertellen tot op het einde nog 1 persoon heel helder en voor iedereen duidelijk verstaanbaar aan het vertellen is. Dan is het weer compleet stil waarna het licht in de zaal verandert, de muziek weer langzaam aangaat en er weer beelden geprojecteerd worden. Vanaf dat moment mag er met de bezoeker gepraat worden, meestal over het verhaal wat je zojuist verteld hebt.

Ik heb de eerste paar keer een soort legende over de vliegende Hollander die kaap de goede hoop probeert te ronden, verteld, met hoofdpersonen als Jan Piet Joris en Corneel (goeie vraag is, zin dat 2,3 of 4 personen?) maar de bezoekers konden bijna alles verstaan. Nadat ik dan nog in een latere ronde mijn visie op de Nederlandse samenleving uit de doeken deed (een soort dystopie) ben ik maar overgeschakeld op plat brabants/ossisch (voor zover ik dat machtig ben) en heb verhalen over carnaval en dergelijke verteld (was ook net geweest). Dit was echt een groot succes, daar de bezoekers er helemaal niks meer van konden verstaan, maar ze het ook nog ontzettend hilarisch vonden. Twee jongedames zeiden dat ze er echt niks van begrepen hadden, maar dat het in ieder geval ontzettend grappig was (ze lachten zich ook daadwerkelijk een ongeluk tijdens het vertellen).
Het hele gebeuren heeft als doel te laten zien dat het eigenlijk fantastisch is om met verschillende kulturen samen te leven. Het idee ontstond nadat de theatermakers uit Amsterdam hadden vastgesteld dat de Nederlandse samenleving zich in negatieve zin aan het veranderen was/is. Ik heb in ieder geval een positieve bijdrage geleverd aan het tolerante klimaat in München,zeer interessante mensen leren kennen en ook nog ns mooi verdiend.

Tja, de weken erna heb ik als een bezetene gewerkt om al mijn projecten goed af te ronden en over te kunnen dragen. Ik ben door m’n begeleider voorgedragen voor het EADS Juniors programma, wat bedoelt is voor stagiaires die zich door buitengewone inzet en resultaten geëxcelleerd hebben. Op z’n plat Delftsch heet dat: als je dus als een enorme Koning ‘zwaar’ geheerscht hebt. Kortom, ze waren erg tevreden met me en nu maar afwachten of ik ervoor uitgekozen wordt, want het schijnt voor dit programma te helpen als je de Franse nationaliteit hebt. Op mijn voorlaatste werkdag heb ik nog een kleine afscheidsreceptie georganiseerd met natuurlijk kaas en sekt. Ook heb ik een presentatie mijn werkzaamheden van het afgelopen half jaar gepresenteerd en mijn voorspelling voor de finale EK 2008 uitgesproken. Uiteraard wint Nederland daar van Duitsland met 3-1.

De laatste week had ik vakantie, aangezien ik nog vakantiedagen en overuren uit had staan. Het was dus niet verkeerd dat het fantastisch weer was (18 graden). Ik heb nog met Joost v T een paar hele mooie foto’s vanaf de Olympiaberg genomen, van München en op de achtergrond de bergen, aangezien het kraakhelder was. Ik hoop de foto’s binnenkort te kunnen plaatsen. De laatste week heb ik gebruikt om m’n spullen te pakken en om natuurlijk elke avond een afscheidsborrel te houden. Op maandag ben ik wat gaan drinken met de mensen van het theater, op dinsdag met EUROAVIA München, op woensdag met de andere stagiaires van EADS (dit was het grote knalfeest) en donderdag nog gauw even de afterworkparty in Pacha meegepikt met Derry.

Tja, wat rest me nu nog te vermelden. Ik ben weer terug in Delft, na een lange rit (pa bedankt!) over met boomstammen bedekte snelwegen.

München, stad waar klassieke muziek de U-Bahn haltes opluistert, waar het altijd mooi weer is (zowel mooi zonnig als mooi winterweer), de straten schoon zijn, de discotheken eindeloos, de parken wijds en prachtig, waar bier geen alcohol is, maar net als brood een primair voedingsmiddel, waar je geen kleinere glazen als van een halve liter krijgt als je een bier bestelt, waar de vogels fluiten en de vissen zingen, de mensen vriendelijk en soms ook knorrig, maar altijd beleefd, München, stad van mijn dromen, ik zal je vreselijk missen.

Fasching und die Münchner Löwen

2008-02-09T14:30:00.000+01:00

Na discotheek 8 seasons aan het rijtje toegevoegd te hebben ben ik op zaterdag met Chrissie,Jan de buurman (er heten eigenlijk 2 buren Jan), Jan de collega van Chrissie en Anton een vriend van Jan de buurman naar het Glochenbachviertel gegaan. Dit is de zogenaamde creatieve wijk van München die door sommigen ook wel de rose wijk wordt genoemd. Eerst bezochten we Café King. Dit was weer zo'n typische Duitse 'hippe' kroeg, die er van buiten uitzag als tankstation en van binnen als een keldergarage. Wel goeie muziek overigens. Niet lang daarna zijn we naar Xcess gegaan.

Dit is een heel bijzonder tentje. Het is een heel klein kroegje waar voornamelijk rock gedraaid wordt en waar zoveel mensen waren dat je permanent tegen iemand aanstaat. Bijkomend voordeel is wel dat je dan erg snel met mensen in gesprek raakt. Ik heb dan ook in een paar uurtjes tijd heel veel interessante mensen ontmoet, waaronder studenten (voornamelijk politicologie), toneelspelers en last but not least: een dove DNA onderzoeks beambte van de Kriminalpolizei. Je zult je afvragen, hoe weet je dat en hoe heb je dan met hem kunnen converseren? Hij werd vergezelt door een kinderarts en slechthorigenpedagoge (volgens haar heel wat anders dan logopedist) die wat hij zei vertaalde van gebarentaal naar Duits. Hij kon zelf liplezen, dus dat scheelde een hoop vertaalwerk. Na een Pommes speciaal (ook hier te koop) ben ik toen weer naar huis gegaan.

De rest van de week heb ik gewerkt aan mn FEM modellen wat voornamelijk inhoudt dat ik uiteen moet zetten hoe mijn opvolger(s) het onderzoek moeten gaan uitvoeren. Verder ben ik druk bezig aan verslagen tikken, zowel voor de firma (in de vliegtuigbouw geldt: iets is pas gedaan als het gedocumenteerd is) als voor mn eigen stage verslag. Op woensdag was er weer een afscheidsborrel, deze keer van Katharina, in de Vanilla lounge. Katharina heeft op haar laatste dag nog een zeer exclusieve rondleiding weten te organsieren waar ik weer dingen gezien heb die voorheen niet zomaar toegankelijk waren.

Op vrijdag ben ik naar het toneelstuk Winnetou (naar de boeken van Karl May) gegaan, waar mijn huisgenootje Kathi een hoofdrol in had. Dit was echt ontzettend leuk, daar de acteurs niet alleen erg goed acteerden en mooi konden zingen, maar ook omdat het podium en decor niet op een vaste plek was, maar door het gehele leegstaande universiteits gebouw voer. Het publiek was dus ook steeds in beweging. Na afloop zijn Chrissie, Jan de collega, mn 'nichtje' Anne (we blijken echt verre familie te zijn!),Kathrin en Julia (allen bekenden van deze of gene) naar café 'der alte Simpl' gegaan. Na 1 Weißbier (sommigen hadden een Helles) taaiden de meesten af, waarna Jan, Anne en ik nog naar een andere kroeg gegaan zijn.

Zondagmiddag vroeg buurman Jan of ik niet zin had mee naar een voetbal wedstrijd in de Allianz Arena te gaan. Aangezien niet de overbetaalde snotapen van Bayern München, maar de Löwen van 2e Liga club München 1860 tegen FC Augsburg (echte streek derby) speelden, zei ik natuurlijk meteen ja. Een vriendin van een vriend van Jan (Anton, kende ik dus al) had vrijkaarten. De Allianz Arena is echt enorm en het was in het stadion een dolle boel. Helaas was t een laffe wedstrijd waarbij 'we' ook nog met 0-3 van Augsburg verloren.

Anders dan in het Rijnland (Keulen) wordt er hier, als er al carnaval gevierd wordt, voornamelijk binnenskamers gefeiert. Het begint allemaal wat eerder en er is duidelijk een tweedeling. De ene helft bestaat uit chique gemaskeerde bals in de Venetiaanse stijl waar de Münchner Bourgesoisie zn geld over de balk smijt, het andere heeft meer weg van typische studenten thema feestjes. Vanaf carnavalszondag wordt er ook op straat gevierd al was het op zondag ronduit een zielige vertoning te noemen. Ik begreep dat het op dinsdag toch zeker wel de moeite waard zou moeten zijn, maar besloot er toch geen dag voor vrij te nemen. Wel had ik 's avonds met vrienden afgesproken om nog een feestje te bezoeken. Al verkleed en wel (in correct brabantse gekleurde kiel en vliegeniersmuts) ging ik op pad. Julien (de notoire laatkomer) had gemaild dat we om 18:30 bij de Mariechenbar zouden verzamelen. Uit ervaring wist ik dat ik er dus niet voor 19:00 hoefde te zijn. Je raadt t al, na een uur wachten trof ik dan eindelijk om 20:00 de Fransozen. Bij de Mariechenbar was het zo druk dat we maar naar 8 seasons gelopen zijn. Al door de binnenstad lopend zagen we dat we toch wat gemist hadden. Het anders zo schone centrum was bedekt met meerdere centimeters confetti en overal lagen lege bierflessen. Het feestje in 8 seasons was ook gezellig druk en zelfs de polonaise kwam voorbij! Toch nog een beetje carnaval gevierd dus!

Volgende week meer, onder andere over het toneelstuk waarin ik mee speel!

Wir sind nicht alternativ; Wir sind Elektro!

2008-01-28T21:05:00.000+01:00

!!UPDATE - 2 februari: stamppot foto's!!

Het arbeidsjaar begon fantastisch, aangezien ik maandag nog vrij had en woensdag en donderdag in Ottobrunn mocht werken! Dus niet anderhalf uur heen en anderhalf uur terug, maar gewoon 3 kwartiertjes onderweg, koffiepauze met vrienden en lunchen met de Stammtisch. Ik vond het opmerkelijk dat, alhoewel ik slechts de eerste 6 weken in Ottobrunn gewerkt heb, het toch aanvoelde als `thuiskomen`. Wel mag gezegd worden dat er ook veel waardering voor mn glanzend nieuwe Arbeitsplatz in Manching opkwam, toen ik me op de Flexwerkplek in het Verbindungsbüro installeerde. De persoon die de styling uitgekozen heeft voor de ottobrunner bureaus (in 2002 gerenoveerd, lijkt echter meer op 1962) komt toch echt in aanmerking voor de Darwin award.

Des de groter was eigenlijk de schok toen ik even op bezoek ging bij de stagiaires die bij personeelszaken in het hoofdkwartier zitten. Alsof je bij de CEO zelf in het bureau was, in vergelijking met de spartaanse inrichting die de ingenieurs hebben. Na gut, de harde realiteit is nu eenmaal dat de MBA's het voorlopig voor het zeggen hebben in grote technische firma's. Wacht maar... ;)

Nog even een belangrijke JVB27 noot. Op een goeie dag stapte ik vrolijk,zoals elke andere dag, de bus in om naar huis te gaan, en wie zie ik daar: Marian,oud-huisgenoot van de JVB. Ik wist wel dat ze in München bij een of andere EADS afdeling werkte, maar sinds die dag zat ze ook in Manching, een verdieping boven mij min of meer.

Op donderdag werd door grande organisateure (of organisateuse, fallt mir so gerade nicht ein) Coline (er zijn gelukkig nog bestuurkunde studenten die ook echt organiseren kunnen!) een bezoek aan de BMW fabriek georganiseerd. Arme Coline had echter haar voet gebroken met oud&nieuw en kon er zelf helaas niet bij zijn. De BMW fabriek is oprecht indrukwekkend te noemen. We kregen een rondleiding door de fabriek van een gepensioneerde luchtverkeersleider (en dus perfect Engels sprekend) beginnend bij de metaaldrukpersen en eindigend bij de testinstallatie, waarbij alle tussenliggende stappen getoond werden. BMW bouwt alleen in München 750 auto's per dag. Ontzettend indrukwekkend waren de robots die met hoge snelheid onderdelen tot carosserie aan elkaar lassen. De dag werd natuurlijk besloten met een bezoek aan sausalitos (happy hour) en die bank.

Op zaterdag zijn Katharina (van t werk), Lisero en ik Coline gaan opzoeken die met haar been in t gips thuis lag. We hebben toen gehaktballen 'Holländische' Art (Niederländisch krijg ik er niet in bij de Duutsers) met aardappelen en brocolli gemaakt. Om het compleet te maken hebben we ook meteen maar de afwas gedaan, want dat gaat toch lastig met je been in t gips. Gelukkig was ze zelf behoorlijk opgewekt onder de hele situatie. Ze is inmiddels geopereerd en in het ziekenhuis is de complete Stammtisch natuurlijk ook al meerdere malen langs geweest.

Op zaterdagavond zijn we eerst naar die Bank gegaan en daarna naar de Registratur gegaan waar die avond Electroheld Justus Köhncke live muziek zou spelen. Er waren die avond ook 2 Amerikaanse 'eindbazen' bij die iemand van ons op een of ander erasmusfeestje had ontmoet. Waren verder best gezellig en ze konden zelfs Duits. Na een behoorlijk lange periode minimal (wat voor mij toch net te minimal was) kwam daar eindelijk Justus het podium op. Anders dan de DJ speelde hij live op zn meegebrachte synthesizers, drumcomputer en laptop. Justus Köhncke is het beste te beschrijven als een 'durchgeknallte' PTT monteur die helemaal opgaat in zn apparatuur en muziek. Hij had die avond zn 'vader' meegenomen, althans hij werd bijgestaan door een oude man die anders dan Justus een ontzettend hip trainingspak aanhad. Het was echt fanstisch om dit etwas komisches duo compleet uit hun plaat te zien gaan met echt geniale elektro. Helaas helaas waren ze met een uurtje weer klaar en begon de minimal weer. Check het filmpje hieronder voor archiefbeelde van de beste man. (22 februari speelt hij in de Melkweg in Amsterdam!)

Het hoogtepunt van de week erna was de complete rondleiding door 'Standort' Manching. Die was eigenlijk georganiseerd voor mensen met een nieuwe vaste aanstelling, maar dat weerhield Olga er niet van om zich daar als stagiare bij te voegen. Ze heeft toen mij doorgegeven wie het organiseerd en die heb ik toen gebeld om te vragen of wij arme studenten die toch al in Manching zijn ook mee mochten. We hebben toen de onderhoudshangars voor de Tornado, Transall en AWACS gezien en uiteraard de eindmontage van de Eurofighter bezocht. Als laatste zijn we ook nog in het kleine Willy Messerschmidt museum wat bij ons op het terrein zit, geweest. Hier staan de 3 enige nog luchtwaardige Me 109's , een nieuwgebouwde vliegende Me 262, zwevende Me 163 en Me 108.

Het weekend erop was Bernd van EUROAVIA Stuttgart op bezoek. Uiteraard die avond weer bevestigd wat een ontzettend suf dorp Stuttgart vergeleken met München is (wel een goeie faculteit L&R). Na eerst wat drankjes gedronken te hebben in de Vanilla Lounge samen met Guilhem en Derry (Engelse gast die ik Lisero van de Duitse les kent) zijn we naar discotheek Pure gegaan. Dit bleek toch een beetje een kinderdisco dus daarna zijn we maar weer naar Registratur gegaan. We kwamen echter bijna niet binnen omdat de portiers vonden dat Bernd niet goed genoeg gekleed was (je kent t wel). De titel van dit bericht slaat op wat de portier te zeggen had over het deur beleid: "Wir sind nicht Alternativ, wir sind Elektro" Desondanks mochten we alsnog naar binnen toen ik stelde dat t toch eigenlijk "irgendwie egal" was. En dat was ook zo.

Deze week was erg vreemd. Voor Lisero en Olga was het de laatste week en ook Katharina vertrekt volgende week. Daarom hadden we afgelopen woensdag een 'laatste avondmaal' georganiseerd bij Coline thuis (wel zo praktisch voor haar om er bij te zijn) met onze groep die de afgelopen 5 maanden de beste vrienden geworden zijn. Als grote culinaire uitsmijter hebben Lisero en ik stamppot rauwe andijvie met spek en rookworst gemaakt (B'vo!). Vooral de Fransen waren oprecht onder de indruk van zoveel verfijndheid uit de Nederlandse keuken dat alles schonn op was.
De dag erna was er dan nog een grote afscheidsborrel in bredere kring.

Tja, ik heb zelf nog welgeteld 5 weken te gaan en nu de anderen langzaam vertrekken begint het bij mij ook harde realiteit te worden. Ik maak nu dan ook goed gebruik van de tijd om een tolle diplomarbeitplatz te vinden.

That's all Folks

Mit nen Guten Rutsch

2008-01-07T20:59:00.000+01:00

Ik meen dat het tot na een week nog mag dus bij deze: de beste wensen voor 2008!

Na een week van pre-Kerstdiners en dergelijke ben ik voor Kerstmis naar Nederland gevlogen met Lufthansa (retourtje A'dam slechts 93 Euri, laatste oproep!). Het was natuurlijk heerlijk om weer even thuis te zijn bij moeders en vaders. De dag voor Kerst kwam ook Mirjam bij ons en zijn we traditie getrouw met een deel van de familie naar de nachtmis gegaan en daarna (dus rond een uur of 1 's nachts) bij oma worstenbroodjes eten, waar dan ook nog enkele kerkontwijkende familieleden zich bij ons voegden. Op Eerste Kerstdag had m’n moeder een fantastisch Kerstdiner voorbereid met gevulde kalkoen. Tweede Kerstdag zijn Mirjam en ik naar Groningen gereden naar haar ouders waar we heerlijk gegourmet hebben. Helaas moest Mirjam de rest van de week werken en ben ik weer naar Oss gereden. Zoals de huischregels het voorschrijven ben ik ook nog even gaan kijken op de JVB in Delft. Het was erg leuk om de aanwezige huisgenoten weer eens te zien en natuurlijk een appèl (ik doe niet aan de nieuwe spelling) te doen om toch zeker München nog te komen bezoeken. Hieronder in ieder geval het bewijs dat ik thuis was:

Die middag nog met Barend ‘t centrum van Delft in geweest en ik heb tot mijn spijt moeten concluderen dat het toch echt geen München is. Zo werden we onder andere door een stel opgefokte idioten vanuit een Ford Escort hartelijk de tering toegewenst, omdat we doorfietsten terwijl we voorrang hadden, omdat ze uit een uitrit kwamen. Heerlijk om weer thuis te zijn toch? Het zal in maart wel weer wennen worden. M’n ouders hebben me die avond nog naar schiphol gebracht waarvandaan ik per Bombardier CRJ-700 weer terug naar de Freistaat vloog.

De volgende dag kwam gelukkig Mirjam alweer naar München. We zijn met de jaarwisseling naar de Tollwood Silvester party gegaan. Dit is een groot festival met grote tenten op het Oktoberfest terrein. Het was erg mooie avond met goeie bands, een matige DJ en uitbundig vuurwerk.

Zoals het echte 'Holländer' betaamt zijn we de dagen erna op pad gegaan in de stad om van de winteruitverkoop te profiteren met succes om te eindigen in Sausalitos wat echt mijn favoriete bar van München is. Goede muziek, leuke sfeer, elke dag van 17:00 tot 20:00 happy hour met cocktails voor halve prijs en lekker eten (TexMex).

Op woensdag zijn we naar Salzburg gegaan, de geboortestad van Mozart. Dat de goede man als armoedzaaier zonder eigen graf heen gegaan is, weerhoudt de Salzburgers er uiteraard niet van om op elke mogelijke manier de bekendheid van hun geniale stadsgenoot financieel uit te buiten. Het is in ieder geval een erg mooie stad met fantastisch uitzicht vanaf de vesting.

Na een rustdagje zijn we dan op zaterdag naar skigebied Brauneck bij Lenggries gegaan. Omdat zowel Mirjam als ikzelf nog nooit op ski's of board hadden gestaan, hebben we een dagcursus genomen. Na eerst voorzichtig proberen op een licht glooiend stuk recht uit te gaan, te stoppen en de eerste bochtjes te maken gingen we naar de touwlift (lees kinderlift) waar we van een kleine helling afdaalden om de eerste echte bochtjes te maken. Omdat onze groep uit natuurtalenten bestond (hoe kan t ook anders ;) gingen we na de middagpauze al met een echte lift de eerste serieuze piste op. Onze skileraar zou voorop gaan en de groep zou met ruime bochten volgen.

Na de eerste bocht slaagde ik er niet in te remmen voor een steil stuk waar Skilehrer Matthias wat wilde uitleggen. Ik dacht toen maar, ach wat zal t ook, ik ga gewoon van die helling af. Helaas had ik me niet helemaal gerealiseerd dat ik wel bochtjes moest blijven maken, wat tot gevolg had dat ik maar bleef versnellen (remmen gaat dan gewoon niet) zodat ik met een enorme rotgang naar beneden rutschte. Op een gegeven moment ben ik maar naar een hellinkje aan de zijkant gezoeft waar ik tegenop geskiet ben tot ik omviel. Gelukkig niks bezeerd. De tweede afdaling ging al een stuk beter, ware het niet dat een stel gasten besloten hadden midden op de piste een picnic te houden. Aangezien ik natuurlijk nog niet zo bedreven ben kon ik ze niet meer ontwijken en heb maar hard 'Pas auf!' geroepen en ben op het laatste nippertje maar opzij gedoken. De derde afdeling ging ik onder wat directere begeleiding van de skileraar naar beneden deze keer zonder vallen. De cursus was daarna afgelopen, maar volgens Matthias konden we het nu best helemaal alleen proberen, dus zijn Mirjam en ik nog tweemaal geheel zelfstandig van de berg afgerutscht. Het was in ieder geval niet de laatste keer dat we gaan skieen. Ik zal dus nog zeker een keer de Bayerische Oberland Bahn nemen die je met een uurtje vanaf München naar de bergen brengt.

Op zondag zijn we, gelukkig met bijna geen spierpijn, naar het Deutsches Museum gegaan. Dit is het grootste en meestbezochte technische museum ter wereld waar werkelijk alles wat maar met techniek te maken heeft, zijn eigen afdeling heeft. Zoals je kunt raden waren er ook een vrije grote lucht- en ruimtevaart afdeling waar zeer terecht ook de meeste bezoekers te vinden waren. Er waren weer meerdere topstukken te bewonderen zoals een Me-262, Me-163, Me-109, EWR VJ 101 (supersonisch Duits verticaal opstijgend toestel), een V2 raket en wat echt uniek is, een klein windtunnel model van de Lampyridae, wat een super geheim Duits stealth vliegtuig was uit de jaren '80 en waarvan een bemand 75% grootte windtunnel model in de noordoostpolder van getest is. Helaas is er nooit een volwaardig prototype gebouwd om het Eurofighter project niet in gevaar te brengen.

Er is slechts 1 aanmerking op het museum: de naam van Nikola Tesla wordt overal angstvallig vermeden op de elektriciteit afdelingen, ondanks het feit dat ze driemaal daags een demo hebben met een enorme Tesla spoel (daar maak je bliksems mee, zoals in het filmpje in m’n vorige bericht) ten faveure van een of andere onbekende Duitse wetenschapper.

Vandaag moest ik dan alweer helaas Mirjam naar het vliegveld brengen en morgen ga ik weer gewoon werken.

Servus!

St. Nikolaus und Knecht Ruprecht

2007-12-21T18:28:00.000+01:00

Zo, weer een verhaal, deze keer een vrij lange episode, dus ga er maar even voor zitten. Tot nu waren allen verhalen altijd super positief (het is hier natuurlijk ook fantastisch), maar nadat ik gelezen heb wat anderen tijdens een hun stage in het buitenland allemaal niet mee maken (van ziek zijn in Japan, tot psychopatische huisgenoten met malefide samenzweringen in Italie), vond ook ik het tijd voor een lekker naar verhaal om mee te beginnen. Zo vlak voor de Kerst moet dat zeker kunnen

Het is op dit moment kwart voor acht 's ochtends en ik zit en een kwartier in de bus. Had nog weinig gescheeld of hij was (net zoals mij een keer is overkomen) te vroeg weg gereden. Dankzij mijn interventie konden 2 mensen nog mee, die anders niet meer op hun werk aankwamen. Tja, het is me wat de bedrijfsbus. Vele zeggen dat de gehele verhuizing van onze business unit bedoeld is om zoveel mogelijk mensen ontslag te laten nemen. Het gedrag van de busfirma's lijkt daar naadloos op aan te sluiten. Normaal gesproken zijn ze structureel te laat en soms dus ook te vroeg. Nu had ik al niet zo'n hoge pet op van buschauffeurs (al ken ik er 1 die L&R gestudeerd heeft),maar op een klok kijken moet toch niet zo moeilijk zijn. Maar dat is nog niet alles; een enkele keer hadden we zelfs een psychopaat aan het stuur die op de snelweg van baan naar baan wisselde al luid toeterend en die zich van rode stoplichten ook niets aantrok. Nadat ik dit mn collega's verteld had,waaronder m’’n begeleider, verzochten ze me dit te melden bij de mensen die de bussen coördineren.

Uiteraard zijn die extern ingehuurd, met het voordeel dat ze twee keer zo duur zijn en vier keer zo weinig doen. Ik heb dus een aardige mail getikt waarin ik schrijf dat ik best met een wat verlate bus leven kan, maar dat ik toch graag veilig aankom. Mijn collega's gingen er van uit dat aangezien de firma veel geld voor de bussen betaalt, meer dan 1000E per rit, (met EUROAVIA hebben we voor een hele dag een bus voor de helft) dat onze externe buscoördinator toch wel wat werk zou verzetten. Natuurlijk was dit een compleet verkeerde gedachte, ze heeft slechts mijn mail, inclusief persoonlijke gegevens doorgestuurd naar de busfirma, daarbij ik weet niet hoeveel veiligheidsprotocollen overschrijdend. Ik kreeg het advies om hier dan weer de persoon die de externe firma inhuurt, over in te lichten, maar ik heb besloten het maar hierbij te laten. Ik had namelijk wel meer te doen: het laten veranderen van mijn telefoonnummer in het firma telefoonboek.

Zoals gezegd, we zijn verhuisd (onze afdeling als eerste); Eerst hadden wij stagiaires niet eens een telefoon en moesten drie weken wachten (want ze hadden het druk vanwege de verhuizing!) Maar om dan m’n nieuwe nummer goed in het systeem te krijgen moest ik een enorm formulier invullen , wat de chef van de chef van mijn baas moest ondertekenen! Arme man, want ik geloof dat behalve ikzelf, nog niemand goed in het telefoonboek staat. Als je dacht dat dit het dan was, dan heb je je zojuist helemaal vergist in de kwaliteiten van onze `facility management` (wat een vies woord eigenlijk). Het duurde niet lang, of Robert (stagiaire waarmee ik in het kantoor zit) en ik kregen het ene na het andere telefoontje voor; laten we hem meneer van Puffelen noemen. Uiteraard kenden wij deze meneer van Puffelen niet en na de zoveelste keer ben ik toch maar op onderzoek uitgegaan. Wat denk je: hebben meneer Van Puffelen en wij hetzelfde telefoonnummer volgens het telefoonboek. Ik besluit dus maar de `servicedesk` te bellen. Van alle ondersteunende diensten zijn dit toch meestal de enige die echt wat kunnen, dacht ik. Nadat ik het hele verhaal had uitgelegd, vroeg de man van de helpdesk of ik dan niet de heer Van Puffelen kon contacteren? Ik heb hem toen verteld dat dat toch echt zijn werk was en dat hij me wel in de cc kon zetten als ie een mailtje zou sturen. Niet lang daarna kreeg ik dan het mailtje voor de heer Van Puffelen waarin hij verzocht werd datzelfde formulier in te vullen, om zijn gegevens te updaten en de dag erna het antwoord van de heer Van Puffelen. De heer Van Puffelen is in ieder geval 1 van de goeien. Hij vertelde dat hij al sinds 1999 hetzelfde nummer had en dat het nummer wat wij nu hebben slechts tijdelijk aan hem was toegewezen, omdat hij een tijdje van een of andere buitendienst deel uit maakte. Conclusie van de heer Van Puffelen: “stik erin met je formulier, jullie veranderen het zelf maar weer terug, anders krijgt de heer v. D nog wel meer telefoontjes.” En zo is het ook. De volgende keer over de procedure om een ingelijste poster opgehangen te krijgen.

Goed, dan nu weer verder met de leuke dingen! Zoals gezegd ben ik op 1 december naar Zagreb gevlogen. Eerst bij de busterminal kort m’n neef(je) die daar elektro studeert en toen op de bus gestapt richting Slavonski Brod waar m’n tante woont. Het was erg fijn m’n tante, oom en nichtje weer te zien en toen ik de volgende dag, toen ik weer naar Zagreb zou gaan, kon ik haast niet meer lopen, zoveel had m’n tante gekookt. Zoals ook de jaren ervoor kwam ik weer precies op tijd om te helpen met houthakken. Ze hebben namelijk een enorme houtkachel in huis.

Op zondagmiddag moesten we helaas weer afscheid nemen omdat ik weer richting Zagreb moest. Uiteraard hebben we eerst nog uitgebreid gegeten. Aangekomen in Zagreb werd ik opgehaald door Bozo. Het was tijd om te beginnen aan de EUROAVIA formation workshop 2007. We werden die week ondergebracht in een pas gerenoveerd studentencomplex, echter het was niet mogelijk om alle deelnemers bij elkaar op de kamer te zetten. Ik zat bijvoorbeeld bij iemand die daar gewoon woont. Kun je het je voorstellen: je zit lekker op je kamer te chillen en je hebt nog geen nieuwe kamergenoot. Natuurlijk wil je een bekende vragen,maar dan komt er iemand langs die vertelt dat er een weekje een of andere buitenlandse student op je kamer komt. In Nederland zou dan vrijwel iedereen flippen (de kamers zijn ook niet echt groot, 10 m^2 ofzo), zo niet in Kroatië. Mn kamergenoot was een superrelaxte gast (er was zelfs nog even sprake dat ik bij een meisje op de kamer zou komen!) met de naam Vladimir die Kroatistiek studeerde en zelf eigenlijk uit Servië kwam, maar dan van Kroatische origine. Natuurlijk scheelde t dat ik de taal spreek en hij vond Nederland ook erg tof. Hebben een paar keer goed gesproken en hij ze me dat als ik iets nodig had, bijvoorbeeld eten of drinken, dat ik dat gewoon kon pakken. De laatste avond was hij er niet, en toen vond ik zelfs een fles wijn met een briefje: “hier nog een klein cadeautje, tot de volgende keer!”

Nadat alle deelnemers elkaar ontmoet hadden (weer vele bekenden weer mogen begroeten) werd er op maandag een stadswandeling met gids georganiseerd. Onze gids was een grappig oud dametje die met een mooi brits accent veel wist te vertellen over de oude binnenstad.

Na een fantastische lunch (echt grandioos eten, beter dan menig restaurant) in de kantine van de faculteit Werktuigbouw- en scheepsbouwkunde (waartoe ook de wat jongere studie vliegtuigbouw behoort) werden de FoWo officieel geopend door de decaan van de faculteit. Hij was erg blij zoveel internationale gasten te zien en wenste ons het allerbeste met onze studies toe en een vruchtbare workshop. We hebben die middag goed gebrainstormd over meerdere onderwerpen.

Die avond was dan de traditionele spirits of Europe waar iedereen weer kennis kon maken met het beste (en slechtste) aan sterke drank uit Europa. Zoals de kenners weten zit het beste spul altijd in plastic PET-flessen en gelukkig hadden de vrienden uit Belgrado 3 flessen meegenomen. Absolute winnaar was naar mijn mening dan ook de Slivovica van Momo in een 2 liter waterfles.

Dinsdag hadden we weer een belangrijke brainstormsessie en we hebben over en aantal belangrijke EUROAVIA thema's goed gesproken. Dinsdag avond zijn we naar het centrum gegaan waar een kerstmarkt was en live-muziek. Zagreb heeft wat betreft wel wat van München weg, wat niet gek is gezien de jarenlange Habsburgse heerschappij. Al zal iemand uit Beieren het wellicht ontkennen, de Oostenrijkers en Bavarianen (niet te verwarren met Bavianen) hebben toch veel gemeen. Die avond m’n neefje ook weer getroffen en toen zijn we nog de stad in gegaan.

Woensdag hebben we het internationale vliegveld van Zagreb bezocht waar we werden ontvangen door de directeur, zelf een alumnus van werktuigbouw in Zagreb. We kregen uitgebreide voordracht over de sterk groeiende luchthaven en de plannen voor de toekomst. Kroatië heeft de ambitie om een zuidelijke toegangspoort voor Europa te worden en die potentie is zeker ook. Hierna vertrokken we richting platform waar we al het grondmaterieel te zien kregen en ook het vliegtuig van de president van Kroatië. Toen hadden we al het geluk van de wereld dat er net een enorme Antonov-124 uit Rusland de startbaan opreedt om te gaan opstijgen! Zoiets zie je niet elke dag (al staat er vaak 1 op Volkel om groot materieel te vervoeren richting Afghanistan) dus we hebben uitgebreid foto's genomen en gefilmd. Later bleek dat ie 2 nieuwe helikopters voor het Kroatische leger heeft afgeleverd.

In de middag hebben we het techniek museum bezocht waar ze sinds een jaar een gehele afdeling geweid hebben aan Nikola Tesla, naar mijn mening de grootste uitvinder van de laatste 150 jaar, aangezien hij eigenlijk de moderne tijd zoals wij die nu kennen heeft uitgevonden. Het gehele principe van hoe we vandaag elektriciteit opwekken en distribueren heeft hij bedacht en als eerste gebouwd. Daarnaast dacht hij vroeg in de 20e eeuw al na over onbemande vaar en vliegtuigen en draadloze energie overdracht. Eigenlijk is hij ook de uitvinder van de radio waar hij oorspronkelijk ook het patent voor had. Helaas had Marconi machtigere vrienden en kreeg hij het later toegewezen.

Helaas was t die middag weer tijd om te gaan, aangezien ik ook niet teveel dagen vrij wilde nemen van m’n stage.

Nadat ik dus weer per ATR-42 was teruggevlogen bleek in de nacht van 5 op 6 december Sinterklaas bij ons te zijn geweest! Mijn huisgenootjes hadden alle drie een chocolade letter, een gedicht en een cadeautje in hun schoen. Uiteraard had de Sint nog wel het een en ander aan wijze woorden te dichten en niet iedereen was het eens met wat de Sint te zeggen had. Maarja, Sinterklaas is nou eenmaal een wijs man en wat hij te zeggen heeft kan dan ook wel voor waar aangenomen worden. Nog in ieder geval een speciale vermelding voor de verschillende Pieten die het een en ander aan Sinterklaas parafernalia naar München hebben weten te smokkelen: bedankt!

De zaterdag erna was het laatste weekend dat Gijs nog in München was, dus we hebben ter afscheid eerst bij Joost v T gegeten en zijn toen naar technodisco Harry Klein (bekend van TV) gegaan. Aangezien 1 van de portiers een goede vriend van de huisgenoot van Joost is, hoefden we niet in de rij te staan, maar mochten we meteen naar binnen (hoezo decadent). Harry Klein is een fijne tent met goeie muziek (nummer 1 is nog altijd de Milchbar) maar ik was nog best wel moe van de reis, dus tegen 2:00 zijn we naar een café gegaan waar vooral kunstenaars (allen met hond) inspiratie op doen. Omdat ik niet tot half 5 uit wilde gaan heb ik tevergeefs de laatste S-bahn proberen te halen en voor mn neus weg zien rijden. Er is dan nog zoiets als de nachttram, maar toen moest ik alsnog een uur lopen (tja, tis toch een best grote stad he) om daar te komen. Uiteindelijk was ik natuurlijk alsnog pas om 4:00 thuis.

De week erna weer stevig gewerkt. Had in de voorafgaande 2-daagse werkweek m’n software afgekregen tot grote vreugde van m’n collega, die naar ik kan inschatten toch echt al lang op zoiets zat te wachten. Nu nog een handleiding schrijven, maar eerst ben ik wel een tijdje druk met het maken van verschillende FEM modellen (Finite Element Modelling). Voor de niet L&R studenten, schaam je niet als je er niets van begrijpt, een bekende uitspraak op onze faculteit is immers: `FEM, ik snap er geen Hol van!` . Laat de docent die het geeft nou net Jan Hol zijn :)

Afgelopen vrijdag hebben we weer met de vaste club stagiaires gegeten, deze maal kaasraclette, waarna we naar discotheek de Babies zijn gegaan. Uiteraard weer de laatste metro gemist, maar deze keer was ik dichtbij de nachttram!

Deze week was de grote Kerstdiner week. Voor dinsdag heb ik samen met andere stagiaire Olga een Kerstdiner georganiseerd voor Junge Mitarbeiter, nergens anders dan in het Chique Münchner Parkcafé. Met zo’n 25 deelnemers was het echt supergeslaagd. Check vooral de foto’s!

De dag erna hadden we dan jaarafsluiting met de hoofdafdeling, waaronder een 2 uur durende jaarbespreking. Hier werd uiteraard in de verschillende presentaties van de afdelingshoofden de bureaucratie en de reorganisatie flink onder de korrel genomen met grappige filmpjes en foto’s. Diezelfde avond hadden we dan ook afdelingskerstdiner.

En gisteravond hadden we dan nog een afsluitend etentje bij mij thuis, met de vaste groep. Lisero en ik hebben typisch Nederlands gekookt: namelijk rijst met Babi Pangang en Sajoer Boontjes (dank u Conimex!). Helaas hadden ze geen kroepoek in de supermarkt, maar de maffia-afhaal-chinees-pizzeria gelukkig wel! Aangezien het meerendeel van onze groep Fransen zijn (vive la France!) had ik wel gerekend op wat laatkomers. Uiteraard werden mijn verwachtingen overtroffen door Julien, die twee uur te laat was. Dit mocht de pret niet drukken, hierna zijn we nog naar hippe bar “Die Bank” gegaan, waarna ik weer naar huis ben gegaan. De rest is nog doorgegaan naar Harry Klein.

Op dit moment ben ik mn laatste spulletjes aan het pakken, want morgen vlieg ik naar Nederland! Dus bij deze: iedereen ontzettend fijne feestdagen, een Zalig Kerstfeest en alle goeds voor 2008!

Partygänger

2007-11-29T20:05:00.000+01:00

Zaterdagochtend heb ik snel nog even een wasje gedaan en terwijl ik dit schrijf zit ik weer in de wassalon. Hieronder dan de langverwachte foto!

Kort nadat ik de was had gedaan kwamen Barend en Tiemo aan om te beginnen aan een weekend 'duursporten'. Jep,je leest t goed, weer een verhaal over heftig uitgaan. Niet dat er niet gewerkt wordt, maar daar is even weinig over te vertellen en wellicht dat deze ontboezemingen over de Münchner nachtkultur nog een paar mensen overhalen om nog eens langs te komen. Zaterdagmiddag zijn we eerst even de stad in gegaan zodat ik Barend en Tiemo het mooie aangezicht van München kon laten zien. Nadat ze een goede indruk hadden zijn we een paar boodschapjes gaan halen om te kunnen koken.

Kathi had ge-sms-ed dat ze wel mee wilde eten, dus we hebben ruim ingekocht. Op het afgesproken tijdstip was ze echter nog steeds niet thuis en zijn we maar begonnen. Hierdoor waren we wat later dan afgespoken bij Ostbahnhof, waar Carolyn (ook stagiaire bij EADS) op ons stond te wachten. Ons plan voor die avond was om naar de Kultfabrik te gaan. Dit is een oud industrie terrein waar, in de vaak nog in oorspronkelijke staat verkerende gebouwen, zo'n 30 verschillende discotheken gehuisvest zijn. Ik had in ieder geval nog nooit zoiets gezien dus t was een erg indrukwekkend gezicht.

We zijn toen eerst een club binnengelopen die Noa heet,omdat we hiervoor een gratis toegangsflyer in onze hand gedrukt hadden gekregen. Na een tijdje in de rij gestaan te hebben bij de deur,kwamen we erachter dat t vrijwel leeg was daar binnen! De hele rij was dus eigenlijk meer show. We hebben na een drankje dan ook besloten dat de muziek suf was en dat we ook niet van plan waren voor 600 E een fles champagne te bestellen (stond heus op de kaart! Witwasmethode iemand?) zijn we naar een andere tent gegaan waar er gratis toegang was. Hier was het een stuk drukker en ook de cocktails waren halve prijs,echter de gemiddelde bezoeker was zeer waarschijnlijk ergens in de jaren '90 geboren. Dus om een uur of 2:00 vonden we het wel weer tijd om ergens anders heen te gaan. Nu was er een tent die ik al wilde bezoeken voordat ik in München aankwam: de Natraj Temple Goa Trance club. Dit moet een van de vreemdste disco's in heel Beieren zijn. Het was er niet zo druk (zo'n 50 personen) en er waren ook veel wat oudere mensen en iedereen had iets raars over zich. De inrichting was ook op z'n minst appart te noemen (waarschijnlijk zo ingericht om psychedelische effecten van geestveruimende middelen te versterken). Dit weerhield ons er echter niet van om eens goed los te gaan op de muziek (die wel echt goed underground was). Twee uurtjes later hadden we t ook wel weer gehad met deze psytrance en werd Barend zelfs aangezien voor uitsmijter toen hij naar de wc ging (are you security?). Het was in ieder geval overduidelijk dat wij 4 de enige waren die niet stijf van de amfetamine stonden. We zijn toen maar weer naar Noa gegaan, want daar mochten we gratis naar binnen. Hier waren nu nog minder mensen al was de muziek wel een stuk beter. Op een gegeven moment stelde Carolyn voor om naar de Milchbar te gaan, waar zogenaamd goede afterparties gehouden worden. Die bleek niet op het Kultfabrik terrein te liggen, maar op het Optimolwercke gebied (een soortgelijk voormalig industriegebied met dixo's, ernaast). Dit was echt de briljantste tent van de hele nacht, want toen we om 5:00 aankwamen was t er stampvol en werd er geniale muziek gedraaid. Hier hebben we dus nog even goed de voetjes van de vloer laten gaan tot een uurtje of 7:00 (op dat tijdstip kwamen er nog steeds nieuwe mensen binnen). Na een ontbijtje bij de burger king zijn we naar huis gegaan, waar we om 8:30 aankwamen,precies op tijd om bij de kiosk verse broodjes voor de middag te halen.

Na een goeie ochtend slaap zijn we langzaam wakker geworden en ging Barend als eerste douchen. Op een gegeven moment kwam Kathi totaal gepikeerd mn kamer binnenstormen en mompelde iets over een wc-bril, waarna ze briesend weer vertrok. Uiteraard ben ik even gaan vragen waar dat allemaal op sloeg en ook even gemeld dat we het toch erg vervelend vonden dat ze niet was komen opdagen met het eten. Daarna heb ik Barend les 1 van 'Een eerste introductie wonen met 3 vrouwen' bijgebracht die luidt: 'de wc en de wc-bril: hoe, wat en waarom'. Daarna bleek dat de koffie op was, dus ben ik maar weer naar de kiosk gegaan om een nieuw pak te kopen.

De kiosk is eigenlijk een eigen verhaal waard, maar ik zal het voor nu even bij een intermezzo houden.
-De kiosk is twee stappen van onze voordeur verwijderd.
-De kiosk is altijd open
-De man van de kiosk slaapt nooit
-De kiosk verkoopt alles (koud bier,verse broodjes,de krant, alle mogelijke tijdschriften, OV maandkaarten, postzegels, koffie)
-De kiosk stelt nooit teleur, ze hadden nog nooit iets niet.
-Dit alles heeft ook z'n prijs, maar als je 's avonds een koud biertje wil en 's ochtends een croissantje en een pak koffie, dan klaag je daar niet over.
-Mocht de kiosk dan toch dicht zijn, dan is er verderop nog de louche pizzabakker-chinees, maar daar later meer over.

Op zondagavond hadden we besloten rustig wat te gaan drinken in het parkcafe. Ook Carolyn was weer van de partij en Olga was er ook. Het parkcafe is een erg chique tent waar je lekker kunt loungen in een comfortabele zithoek met banken, maar ook aan tafels kunt zitten en eventueel kunt eten. Zoals de naam doet vermoeden bevindt t zich in t park,niet ver van het centrum. Carolyn en Olga moesten maandag weer gewoon werken dus tegen middernacht zijn we weer gegaan. Nadat we de dames netjes bij respectievelijk de tram en de s-bahn afgezet hadden zijn we nog in de lounge van het Anna-hotel wat gaan drinken.

De volgende morgen zijn we een beetje op tijd opgestaan en richting het luchtvaartmuseum van Schleißheim vertrokken. Dit was echt een ontzettend mooi museum met een aantal unieke vliegtuigen zoals prototypes en demonstrators (waar er dus maar 1 of enkele van gebouwd zijn). Zoals te verwachten hebben we hier ons uitstekend een aantal uren vermaakt.

Maandagavond was er dan alweer een stagiaire avond in een Ierse pub, waar ze die avond een soort triviant quiz hielden. De harde kern van de 'praktikantenstammtisch' was natuurlijk van de partij, waaronder Lisero (die gedurende het weekend zn vriendin op bezoek had). Helaas hebben we niks gewonnen, maar gezellig was het wel. Omdat ik de volgende dag weer moest werken (maandag had ik vrij genomen) wilde ik om een uur of elf wel weer naar huis. De andere stagiaires gingen nog 1 drankje drinken in een ander cafe en Barend en Tiemo hoefden de volgende dag pas in de middag te vliegen. Ze zijn dus toen nog dat cafe ingegaan, daarna nog 1 en toen de metro weer begon te rijden zijn ze weer naar de Milchbar gegaan. Toen ik om 6:00 opstond kreeg ik een telefoontje dat t daar weer helemaal top was en dat ze eraan kwamen. Kort voor 7 waren ze er dan en hebben we afscheid genomen.

Gedurende de korte werkweek was het erg rustig. Veel collega's waren op dienstreis en mn begeleider was ook een paar dagen ziek. Daarnaast is t nu ook zeker dat mn hoofdproject niet gerealiseerd gaat worden en dat we het voor dit jaar nog maar een beetje aan zullen werken en een jaarverslag schrijven. Misschien is er in de toekomst weer budget.

Donderdagavond wat dus vaste 'praktikanten' avond aan t worden is, was ik uitgenodigd om samen met anderen wat te komen eten bij iemand thuis. Iedereen moest een fles drinken meenemen, dus ik was al bedachtaam voor wat er komen ging. We hebben een heerlijke kip Tandoori gegeten (Aziatisch eten kan dus toch in Duitsland?) en hebben gezellig gekletst. Tegen middernacht wilde de groep naar Harry Klein gaan (een hippe electro disco). Mijn ervaring van de donderdag ervoor zei me dat je best een gezellige avond kunt hebben en de volgende dag werken, als je maar op tijd naar huis gaat. Dat heb ik dan ook gedaan en van de anderen kreeg ik de volgende dag allemaal mailtjes dat ze zich zo slecht voelden,naar huis wilden, nog dronken waren of ze hadden alvast maar een dag vrijgenomen. Sommige mensen leren het gewoon nooit (he Lisero ;).

Het weekend was er dan om rustig aan te doen. Heb mn kamer opnieuw ingericht en ben wat inkopen gaan doen in de stad. Heb daar nog een kopke koffie gedronken met een aantal Franse stagiaires. De Fransen zijn altijd in voor gezelligheid (vive la France!) en de meesten spreken nog goed Duits ook. Op zondag heb ik dan al het overige gedaan, waar ik doordeweeks geen tijd voor heb, zoals de was doen.

Deze week is duidelijk geworden waar het zwaartepunt van de rest van mn stage zal liggen en dat is het programmeerwerk waar ik al over verteld heb. Het blijkt dat ze dit programma eigenlijk erg goed kunnen gebruiken in verband met het onderzoeksprogramma waar ik ook bij ondersteund heb.

Op dit moment zit ik in de bus naar huis die in de file staat,vanavond is het weer praktikanten avond, vrijdag ga ik naar het theater en zaterdag vlieg ik naar Zagreb voor de EUROAVIA formation workshop! 'Wat een leven heeft die jongen' zouden ze thuis zeggen.

Grüßdich!

Einmal zwei halbe Hahn bitte

2007-11-19T10:12:00.000+01:00

Na het weekend familiebezoek had ik een korte werkweek, omdat hier in Beieren Allerheiligen een vrije dag is. Bij onze firma zagen ze de mogelijkheid voor een lang weekend, dus was op vrijdag 2 november (Allerzielen) het bedrijf ook dicht.

Woensdag was dus een uitstekende avond om uit te gaan. Samen met een andere stagiaire (Olga) heb ik een etentje georganiseerd in een Kroatisch restaurant. Het was een erg gezellige avond met erg lekker eten. In totaal waren we met zo’n 20 stagiaires, afstudeerders en mensen die zichzelf nog jong durven te noemen. Na het eten zijn we naar de Schrannenhalle gegaan waar die avond een Halloween party aan de gang was. Zoals te verwachten waren op t einde slechts de 4 Delftenaren en Olga over. In ieder geval een erg geslaagde avond.

De dag erna rustig dagje en vrijdag Allerzielen was t tijd voor een beetje bezinning. Ben naar Dachau gegaan om het concentratiekamp aldaar te bezoeken. Dachau was het eerste concentratiekamp en heeft model gestaan voor alle andere concentratie en vernietigingskampen. Ook de zalige Titus Brandsma, stichter van het Gymnasium in Oss, is hier omgekomen omdat hij protesteerde tegen de Jodenvervolging. Ik kreeg werkelijk koude rillingen toen ik daar over het terrein liep. Er is ook een erg uitgebreid museum bij.

Zaterdag heb ik de fiets gepakt en heb zo’n 4 uurtjes door München getoerd. Ik denk dat je zeggen kunt dat je een stad pas leert kennen als je er met de fiets doorheen rijdt. Heb ook een verkeersbord gespot wat geheel niet zou misstaan in onze woonkamer in Delft.

Zaterdagavond ben ik met Lisero en een collega wat gaan drinken in de stad. Zondag de was gedaan in de immer gezellige wassalon (geen wasmachine hebben is NIET ideaal). Maandag weer hard aan de slag, al had ik die week helaas niet zo heel veel te doen, behalve wat project management ondersteuning (klinkt erg indrukwekkend, maar is vooral papierwerk in orde maken). Onze afdeling is hoofdaannemer van een groot internationaal onderzoeksproject (ook Nederland is betrokken) en alle documenten moesten op tijd af zijn. Heb hier veel bij geholpen wat in ieder geval tot resultaat had dat onze project manager niet in het weekend hoefde te werken. Afgelopen week was er dan ook weer een belangrijke vergadering bij ons waar ik ook nog even kennis gemaakt heb met de Nederlandse vertegenwoordiger. Leuk detail: mocht die dag met de afdelingsauto (mercedes A-klasse) rijden! (moesten wat spullen van het ene gebouw naar het andere vervoerd worden voor de meeting).

Op maandag was er een EUROAVIA München borrel, die me verdacht veel deed denken aan een doordeweekse midwinter borrel in de kurk. Slechts een handjevol mensen (altijd dezelfde groep) maar er gezellig en cocktails halve prijs. De volgende donderdag was het alweer tijd voor een avondje uit met de andere stagiaires (wel grappig dat de werkende mens meer uitgaat dan de studerende, zo lijkt t wel). We zijn die avond naar 'los Bandidos' gegaan (waar ik die maandag ook was) waar die avond een 'all-you-can-eat' Tex-Mex buffet was (er zijn er daar dus meer van). Het was er gezellig druk en ook de EADS opkomst was hoog. Toch leuk dat EADS zo'n groot bedrijf is, aangezien ook de stagiaires van de financiële en personeelsafdelingen mee gingen. Dit zijn uiteraard vrijwel altijd dames, waar jammer genoeg de technici nog bijna altijd mannen zijn. De sfeer was dusdanig goed dat op het einde iedereen op de tafels stond te dansen! Het leek het oktoberfest wel, maar dan zonder klederdracht. Zoals gezegd, het was donderdag en donderdag wordt meestal gevolgd door vrijdag, wat een doodnormale werkdag is. Gelukkig is er koffie zullen we maar zeggen. Op zaterdag lekker rustig aan gedaan en 's avonds met andere stagiaires gekookt.

Op zondag ben ik naar de film gegaan. Je hoort t goed: er is een bioscoop vlak bij mij waar ze films in de originele taal draaien en dus niet Duits nagesynchroniseerd. Grappige is wel dat wanneer ik met mijn Kulturbegeisterde huisgenootjes er over spreek hoeveel geweld het origineel eigenlijk aangedaan wordt, wanneer men er Duits overheen spoelt, ze dat eigenlijk wel mee vinden vallen. Ik vind t in ieder geval walgelijk en was dus erg blij deze bios gevonden te hebben. De film is een echte aanrader: Lions for
Lambs.

Maandag eigenlijk weer hetzelfde liedje: niet zoveel te doen op het werk, al heeft m’n begeleider aangekondigd dat er binnenkort weer projecten aankomen. Heb onder andere werk van een vorige stagiaire gecontroleerd (onze mechanica docenten uit het eerste jaar zouden huilen bij zulke versimpelde berekeningen). Daarnaast heeft m’n programmeer werk blijkbaar toch wat losgemaakt, want heb nu ook de opdracht gekregen alle eigen geschreven programma's die we bij ons gebruiken, efficiënter en gebruiksvriendelijker te maken. Wat een mens allemaal niet in 2 maanden leren kan.

Wat heel erg vet was,was dat deze week iemand van onze afdeling, die productie-ingenieur is (en derhalve bij de fabriek in Augsburg werkt, waar de productie van onderdelen plaatsvindt) ons belde omdat ze snel mogelijk een CAD tekening van een mal nodig hadden. Aangezien de collega die dat normaal doet zelf omkwam in t werk, heb ik dat snel gemaakt en gemaild. Waarschijnlijk is dat ding dezelfde dag nog gefreesd. Binnenkort vaart er dus ergens een niet nader te omschrijven apparaat rond, met een onderdeel waarvan ik de mal “ontworpen” heb.

Donderdag gingen we dan (zoals inmiddels gebruikelijk) uit met stagiaires. Deze keer gingen we naar Pacha (spreek uit Patsja) waar op donderdag een zogenaamde "after-work" party is. Voor diegene die nog nooit van Pacha gehoord hebben: het is een club oorspronkelijk (40 jaar geleden) afkomstig uit Spanje (bekendste is Pacha Ibiza) met inmiddels meerdere filialen verspreid over de wereld. Ik kende de naam vooral van de goeie muziek die ermee geassocieerd wordt. Verder staat het bekend als een wat chiquere club waar je normaal gesproken niet zomaar naar binnen komt. Afgelopen donderdag was dit echter geen enkel probleem en als leuke bonus kon je voor de €6,- entree ook nog eens gebruik maken van het warme buffet (koopje dus). Daarnaast was er ook nog een welkoms drankje te vergeven. In het begin kun je rustig zitten in een van de gezellige zithoekjes met tafel en dus wat eten en een beetje kletsen. De muziek is op dat moment ook nog aangepast aan de sfeer. Wanneer iedereen dan ongeveer uitgegeten is, en het wat drukker begint te worden gaat het volume omhoog en kan er gedanst worden! Het was echt een topavond al ben ik deze keer op een wat vroeger tijdstip naar huis gegaan, aangezien ik de volgende dag weer gewoon moest werken. (En dat heet om 7:00 de deur uit, en om 19:00 weer thuis zijn).

Op dit moment staan Barend en Tiemo (bijna letterlijk) voor de deur, dus binnenkort meer over de avonturen die we dit weekend gaan beleven! Wat misschien ook is opgevallen is dat ik de lay-out van mn blog een beetje aangepast heb aan de Beierse stijl.

Zum Besuch

2007-10-28T20:07:00.000+01:00

Krüztik!

Even een kleine rectificatie. Men zegt dus geen kriste (al klinkt t bijna hetzelfde), zoals vermeld in mn vorige verhaal, maar krütztik, wat een verbasterd: Grüß dich is, oftewel, ik groet je. Mn vorige verklaring paste zo goed bij waar servus nou vandaan komt. Dat lijkt dus niet te kloppen.

Het heeft even geduurd voordat ik weer wat geschreven heb. Voornamelijk omdat ik vorige week een erg vervelend bericht uit Nederland heb gekregen, maar misschien is het niet gepast om daar hier op mn blog over uit te wijden. De mensen van LR weten waar ik het over heb.

Also, op donderdag de 11e kwam Bas bij me langs. Hij heeft een tijdje terug in München stage gelopen en had nu nog een soort conferentie waar hij nog wat moest presenteren. Het was een kort maar krachtig bezoek. Hopelijk hebben we later nog een keer meer tijd om samen München te verkennen. Dit was ook de dag dat we afscheid hebben moeten nemen van Johanna, die weer terug is naar Berlijn.

Vrijdag was een erg rare dag, want het was de dag van de verhuizing van onze afdeling. Een erg apparte sfeer hing er bij ons, aangezien aan de ene kant mensen van alles aan het inpakken waren, sommige dingen al weg waren, overal dozen stonden, en tussendoor mensen zo goed en zo kwaad als het gingen “as usual” aan het werk waren. In tegenstelling tot andere werkdagen was iedereen ook ontzettend casual gekleed. Vrijdag weer hard gebeund op mn project en zelfs een nieuw concept voorstel gedaan. Mijn begeleider was er helaas niet, maar de persoon die eigenlijk de regie over ons project voert was erg enthousiast en zei dat hij een meeting zou organiseren waar ik mn werk zou kunnen presenteren.

Vrijdagavond kwam dan Mirjam aan met de trein. Ik had de week erna vrij genomen zodat we samen veel konden zien en doen. We hadden veel geluk met het weer, aangezien het bijna de hele week zonnig was en op sommige dagen boven de 20 graden! We zijn op zaterdag eerst de stad ingelopen en hebben oa de kathedraal bezocht en één van de domtorens beklommen. Ze zijn in 1368 begonnen met bouwen en in slechts 20 jaar tijd hadden ze deze enorme kerk met 2 torens van elk 109 meter hoog voltooid! Echt ongelofelijk voor die tijd! De meeste andere grote kathedralen heeft men meer dan honderd jaar over gedaan. In die tijd waren ze schijnbaar ook nog in staat erg precies te bouwen. De torens verschillen slechts 12 cm in lengte! In deze kathedraal was ook de huidige paus Benediktus Bisschop van München. Even later troffen we Bas nog even en hebben we even een biertje gedaan op de Marienplatz.

Zondag zijn we in de Englische Garten gaan wandelen, waar ik eerder al over verteld heb. Het was weer gezellig druk en het weer zat zoals gezegd ook weer mee. Maandag zijn we naar Bavaria Filmstadt (Bavaria=Beieren, heeft dus niks met bier uit Lieshout te maken!!) gegaan waar mijn huisgenootje Kathi rondleidingen geeft. Dit zijn de grootste filmstudio’s van Duitsland en films zoals Das Boot en The Never Ending Story zijn hier opgenomen. Ik ben een grote fan van Das Boot en het was echt ontzettend vet om door de originele “U-boot” te lopen. Uiteraard hebben we toen we thuis waren, verdeeld over 2 dagen, de 6 uur lange “un-cut” versie van Das Boot gekeken. Tot onze grote schrik kwamen we ook nog even de grote broer van Bokito tegen. Check de foto’s!

De dag erna zijn we naar Schloß Nymphenburg gegaan. Dit is een mooi oud paleis met een enorm park erbij, wat al sinds 1792 voor het publiek werd opengesteld.

Eén van de grote voordelen van Műnchen is dat je vrij snel vanuit de stad in de natuur bent. Zo rijden er meerdere S-bahnen naar de bergen en naar verschillende meren. Op woensdag (eigenlijk de laatste mooie dag) zijn we naar de Starnberger See gegaan waar we een mooie wandeling gemaakt hebben.

Op donderdag zakte de temperatuur ineens naar een graad of 12 en zijn we naar het Olympiapark gegaan, waar in 1972 de Olympische spelen zijn georganiseerd. We hebben de Olympia toren beklommen (naja, beklommen ;) ) die 290 meter hoog is en het bezoekers gedeelte op 190 meter heeft. Er is ook een panorama terras buiten! Helaas moest Mirjam de volgende dag alweer naar huis. De week was dan ook veel te kort.

Op zaterdag was er “Die Lange Nacht der Műnchner Museen” waar je voor €15,- tussen 19:00 en 2:00 alle musea van Műnchen kon bezoeken. Met Moni heb ik het theatermuseum, Max Planck instituut, een museum over de Griekse oudheid, de oude Pinakotheek (vergelijkbaar met Rijksmuseum) en het geologisch en paleontologisch museum bezocht. Omdat in de Olympia toren officieel ook een museum is (het Rockmuseum met parafernalia van artiesten die in het olympisch stadion hebben opgetreden) was ook dat opengesteld.

Maandag was dan de eerste dag in Manching. Het nieuwe gebouw is echt super! Het oude gebouw was dan ook echt een oud versleten stinkhol, dus de overgang was erg goed. Heb nu een werkplek met 2 grote bureaus, in een enorm kantoor, met uitzicht op een naaldbos, waar nog een andere stagiaire Robert (uit de Neue Bundesländer=Oost-Duitsland) waar ik het erg goed mee kan vinden, en nog een wat oudere, ontzettend vriendelijke man van onze afdeling zitten. Ik kan hem het best omschrijven als een fitte vijftiger (hij sport veel) met immer een vriendelijke glimlach op zijn gezicht. Het enige nadeel van de nieuwe locatie is de kantine, die echt minder is dan in Ottobrunn (tenminste nog wel goedkoper). Omdat elke verdieping ook een complete keuken heeft met alles erop en eraan (waarom vraag je je af? Ze hebben namelijk wel de oude meubels verhuisd om zogenaamd geld te sparen!!) heb ik al gedacht een paar keer zelf te koken. Wat echt helemaal fantastisch is, is dat er zelfs voor ons raam de hele dag vliegtuigen en helikopters voorbij vliegen! Hieronder een greep uit wat ik zo op een dag allemaal voorbij zie blazen, uiteraard allemaal archiefbeelden. Hier is fotograferen echt totaal uit den boze! Aangezien hier ook de Eurofighters voor Duitsland en Oostenrijk geassembleerd worden en alle nieuwe dingen getest worden.

Afgelopen weekend waren dan mijn ouders, zus en peettante en –oom hier. We hebben uiteraard lekker gegeten en de hoogtepunten van Műnchen bekeken. Helaas moesten ze vanochtend weer naar huis. Het was in ieder geval erg leuk dat ze er waren!

Inmiddels is ook het weer helemaal omgeslagen. Waar het een paar dagen daarvoor nog 23 graden was ligt het nu onder de 5 en de eerste sneeuw is al gesignaleerd.

Servus!

Deutsche Einheit en deh

2007-10-11T20:24:00.000+02:00

Kriste!

Aangezien ik ongeveer elke week een verhaaltje probeer te schrijven, hier de laatste ontwikkelingen. Naast Servus zegt men in Bayern dus ook heel vaak Kriste. Maakt alles een stuk logischer, want de oorspronkelijke begroeting is waarschijnlijk Servus Christi (dienaar van Christus). Zoals gezegd was woensdag een vrije dag en zijn we op dinsdagavond naar de stad gegaan om dat alvast te vieren. Het was oorspronkelijk het idee om met een hele meute stagiaires te gaan, onder aanvoering van Nikolay (Bulgaars uit Berlijn die ook stage loopt bij EADS), echter zoals te verwachtenwerd dit uitje gedomineerd door Delftenaren Lisero, Gijs, Joost van T en ik en waren verder mijn huisgenootje Johanna (had ook wel zin in een avondje uit) en nog een meisje met de leuke naam Franzi er bij. We zijn toen wat gaan drinken in het parkcafé (gelegen in het, hoe kan het ook anders, stadspark). Rond middernacht was ik toch eigenlijk al wel moe (door al het harde werken natuurlijk) en ben ik lafjes naar huis afgetaaid. Nikolay, Lisero, Gijs en Johanna hebben toen nog een of andere quatro stagioni disco gevonden en hebben tot half zes gedanst.

Aangezien het woensdag dus een vrije dag was en het ook nog eens ontzettend mooi weer was zijn Johanna en ik (Chrissie moest leren voor een toets en Kathi was naar haar ouders) naar de Englischen Garten gegaan. Dit is een enorm en mooi park vlakbij het centrum en aangelegd door de koningen Ludwig en Maximillian voor de inwoners van München begin 19e eeuw. Tot mijn enorme verbazing kwamen we ineens allemaal blote mensen tegen die rustig aan het pick-nicken waren of aan het badmintonnen. In Nederland zou je verwachten dat een naakt-gedeelte tenminste nog aangegeven zou staan. In München komen mensen gewoon aanfietsen, trekken hun kleren uit en gaan in blootje een boek lezen in het gras. Hoezo conservatieve stad. Even laten voegde Lisero zich nog bij ons en hebben een zak popcorn gehaald en heerlijk pootje gebaad in het stroompje wat door het park loopt. Iets wat echt uniek is volgens mij is dat in de Englischen Garten gesurfed kan worden! Midden in het centrum! Tjek de foto’s en video.

Donderdag moest er dan weer gewerkt worden en gelukkig had ik weer vanalles te doen. De software die ik aan het schrijven ben schiet aardig op (het gaat in ieder geval sneller dan ze verwacht hadden). Donderdag was ook de laatste dag dat we naar het Oktoberfest gegaan zijn. Deze keer was Lisero er ook bij (al moest hij kort nadat we aangekomen waren al naar Duitse les) evenals Gijs (zonder Lederhosen, wat een Knor), Chrissie en nog collega’s van Chrissie. Eerst zijn we in de grote zweefmolen (der XXL Ketten Carousel!) gegaan en daarna hebben we weer een tent opgezocht. Zonder König Michi was het een stuk lastiger om een tafel te vinden. Uiteindelijk zijn we bij al wat beschonken types langzaam aangeschoven en na een tijdje hadden we eigenlijk die tafel weggekaapt. Nah Gut, het was in ieder geval weer erg gezellig!

Op zaterdag ben ik weer lekker gaan vliegen. Helaas had ik mn camera niet bij me wat echt jammer was, aangezien er een oude Junkers-52 uit de jaren ’30 op het vliegveld was om rondvluchten te maken. Daarnaast kreeg ik ook nog de kans om die dag mee te vliegen met een oude Kranich III uit 1952. Dit was echt een onvergetelijke vlucht. We hebben namelijk anderhalf uur boven de stad gehangen. Op een gegeven moment hingen we wat laag naar mijn mening (350 m boven een grote stad is toch best appart) en zijn we gelukkig ook langzaam terug gevlogen. We hebben toen nog een thermiekbel gevonden en hebben toen recht boven de Olympia toren (vergelijkbaar met de TV-toren in Berlijn) rondjes gedraaid. Echt heel bijzonder, maar helaas dus geen foto’s. Zaterdag avond hadden we bezoek van mensen die we (lees Chrissie) op het Oktoberfest hebben ontmoet en zijn we thuis gebleven. De volgende dag lekker uitgerust en mijn huisgenootje Moni ontmoet die voor het eerst dat ik hier woon weer thuiskwam. Gelukkig is zij ook supertof!

Maandag weer aan de slag. Aangezien ik voor mn hoofdproject iets in een vliegtuig moet integreren, moest ik naar de afdeling waar ze het vliegtuig (ik zeg lekker niet welke :P ) aan het tekenen zijn. Uiteraard was er een hoop gedoe met versies van het tekenprogramma, maar uiteindelijk heb ik alles gekregen wat ik nodig had en kon ik aan de slag. Ware het niet dat we op onze afdeling maar 1 UNIX Workstation hebben en ik niet de enige ben die ermee wilde werken (en als stagiaire heb je nou eenmaal niks te zeggen). Op maandagavond had ik afgesproken met de vrienden van EUROAVIA München. Ze hadden afgelopen week een workshop en hadden een paar avonden wat georganiseerd in wat café’s. Ik werd ontzettend hartelijk ontvangen door Andreas en we zijn toen naar een tentje gegaan waar ze die avond all-you-can-eat Tex-Mex hadden voor €8,90. Niet alle deelnemers van de workshop waren lid, dus zoals het een waar oud-EUROAVIA Delft bestuurslid betaamt heb ik meteen gelubt voor nieuwe leden voor München. Andreas vroeg me dan ook of ik de week erop ook tijd had, wanneer het academisch jaar van start gaat en ze beginnen met de werving van sjaars.

Dinsdag had ik wederom een eetafspraak met mensen van EADS (Lisero en ik waren de enige stagiaires) in een running Sushi restaurant! In een running Sushi is er in het midden een lopende band waaraan de tafels geplaatst zijn. Je betaalt dan voor bijvoorbeeld een uur en dan kun je een uur lang allerlei bordjes die voorbij komen van de band pakken!

Woensdag (gisteren) was het dan tijd voor Kultur! We zijn met zn vijven (Johanna, Kathi, Chrissi, Moni en ik) naar de “Muffathalle” gegaan om de zoon van Klaus Kinski gedichten van wijlen zijn vader te horen voordragen. Dit alles duurde slechts een uurtje en dat was dan toch makkelijk verdiend geld (de toegang was €20,=). Dan kwam er nog bij dat het werk van Klaus Kinksi op zn minst appart te noemen is. Alhoewel zijn zoon een getalenteerd voordrager is, vond ik de gedichten niet al te prijzenswaardig. Ze gingen allemaal over hetzelfde en dezelfde woorden kwamen ook steeds terug. Ik zou de gedichten beschrijven als zwartgallig, miserabel en choquerend. Sommige mensen stonden dan ook halverwege op en verlieten de zaal.

Also, het oktoberfest is dus helemaal voorbij nu. Wel jammer, want het was best leuk om de hele dag mensen in klederdracht te zien in de metro enzo. Terwijl ik deze laatste woorden tik staat Bas op het punt om hier een nachtje te logeren en morgen komt Mirjam! De volgende week heb ik vrij genomen wat extra goed uit komt, omdat volgende week onze afdeling verhuist en ik toch niet zo’n zin heb in dozen uitpakken.

Tschüß!

Wiesngeschichten

2007-10-01T19:57:00.001+02:00

Also,

In de afgelopen 11 dagen heb ik weer veel beleefd, dus ga er maar even voor zitten. Op zaterdag ben ik weer gaan zweefvliegen. Deze keer gingen Gijs, Kathi en Chrissie ook mee. Op de startplaats werd ik als oude bekende begroet en de mensen van de club vonden het erg leuk dat er nog een Nederlandse zwever en 2 huisgenootjes bij waren. Iemand grapte zelfs over een invasie van de “Holländer”, dus ik grapte terug of ie misschien een invasie terug bedoelde. De eerste geslaagde tweede wereldoorlog grap. Enfin, Gijs heeft ook zijn eerste schreden in het Münchner luchtruim gezet en Kathi en Chrissie hebben ook elk een paar vluchtjes kunnen maken. Uiteraard waren ze helemaal lyrisch en ze zullen dan ook nog wel een keer vaker meegaan vermoed ik. Zelf heb ik voor de eerste keer in een Ka-13 mogen vliegen, wat natuurlijk ook erg leuk was. Dit was weer een fantastische vliegdag, temeer omdat het er zo weinig stress op de startplaats is bij deze club en omdat het weer ook nog meezat.

Op de vrijdag ervoor zijn Chrissie, Johanna en ik gaan shoppen voor een Wiesn outfit. Hier in München gebruikt men het woord Oktoberfest eigenlijk nauwelijks. Men heeft het altijd over de “Wiesn”, want het Oktoberfest vindt plaats op de Theresienwiese. Natuurlijk zijn we naar de C und A gegaan en ik heb daar voor €69,- een echte varkenslederen Lederhosen gekocht. Johanna en Chrissie hebben elk een Dirndl gekocht dus we waren er helemaal klaar voor.
Het oktoberfest is ontstaan in 1810, toen kroonprins Ludwig van het kersverse koninkrijk Beieren zijn bruiloft had met Therese von Sachsen-Hildburghausen. Natuurlijk was dit een groot feest, en het terrein werd omgedoopt tot de Theresienwiese ter ere van de bruid. Sinds 1818 werd er voor het eerst bier geschonken tijdens dit nieuwe herfstfeest. Tegenwoordig komen er in de 16 (zestien!!!) dagen dat het feest duurt meer dan 6 miljoen mensen naar München (er wonen er 1,4 miljoen) en in deze 16 dagen gaat meer dan 1 miljard euro om. Het Oktoberfest vindt dus plaats op de Wiesn, waar op een enorm terrein de grote biertenten van de verschillende brouwerijen staan (in de grootste kunnen meer dan 10.000 mensen) en daaromheen een enorm kermis terrein, met zweefmolens, achtbanen, eettentjes etc. Het is dus een feest voor de gehele familie, al blijven de mensen met kleinere kinderen meestal weg uit de biertenten. Zestien dagen lang wordt er van 9:00 ’s ochtends tot zo ongeveer middernacht bier geschonken en elke tafel in elke tent is voor de gehele periode allang uitverkocht. Er komen veel buitenlanders op het feest af, voornamelijk Italianen en Engelsen. Het Oktoberfest is dus echt een enorme happening. Er komen veel mensen in klederdracht naar het werk, op maandag werd bij ons in de kantine walsmuziek gespeeld (de kantine is ook versierd) en heel toevallig zijn alle internationale vergaderingen deze 2 weken bij ons in München (het stikt in het restaurant van de EADS werknemers uit andere landen).

Zondag was het voor ons dan zover. Om half vier `s middags waren we op de Wiesn (natuurlijk is hier een U-bahn station) en hebben we eerst een rondje gelopen. Zo met mn lederhosen aan vond ik het wel tijd voor een echte Weißwurst. Nadat we dan een bodem gelegd hadden zijn we de Löwenbräuer Festzelt binnengelopen waar 't een dolle boel was. Uiteindelijk hebben we zelfs een tafel gevonden waar we op de banken konden staan met uitzicht op zich misdragende Britten. Op een gegeven moment werd 't zelfs de Sicherheitsdienst teveel en kwamen ze even tegen de Britten zeggen dat ze wat kalmer aan moesten doen. Omdat 't de eerste dag was hebben we 't bij 1 Maß (zo heet een bierkroes van een liter) gehouden. Daarna zijn we nog in de zweefmolen en het reuzenrad gegaan, waarna Johanna haar zuster trof en Chrissie met een niet nader te specificeren typ had afgesproken.

De volgende ochtend natuurlijk weer lekker werken. Zoals eerder al vermeld was ik met m’n hoofdproject dusdanig goed op weg, dat we nu wachten op nieuwe gegevens van een andere afdeling. Ik help dus nu 1 van de experts van de afdeling met wat anders. Bij EADS kun je op 2 manieren carrière maken. Op de standaard manier, door je werk als ingenieur goed te doen, om dan vervolgens afdelingshoofd, sectiehoofd enz. te worden en uiteindelijk niks meer met techniek te maken te hebben. Om te voorkomen dat kennis zo verloren gaat aan de ene kant en al het echte werk door stagaires en gefrusteerde ervaren krachten (zij die goed in hun vak zijn maar geen management functie ambiëren en dus minder geld verdienen en niks te zeggen hebben) gedaan wordt aan de andere kant, is er nog een hiërarchie. Je kunt dus ook hogerop komen door te excelleren in je technische werk en dan expert, of senior expert worden zonder dat je je bezig hoeft te houden met bestuurswerk. Echter moet daarbij gezegd worden dat de echte macht dan nog steeds bij de linie managers ligt die de budgetten beheren. Een pluspuntje is dat dan hier de linie managers nog tenminste ingenieurs zijn en dus nog wel weten wat ze besturen.

Wat ik over deze extra taken zeggen kan is dat ik een stukje software aan 't programmeren ben, maar waar het voorlopig over gaat moet ik voor me houden. Wat wel grappig te vermelden is waarom nou juist ik dat doe. Binnen EADS hebben ze deze software al bij andere afdelingen. Echter als ze bij ons iets willen doorrekenen met die software zijn ze van iemand anders afhankelijk en moet er ook nog hoogstwaarschijnlijk met geld geschoven van de ene naar de afdeling. Ze hebben zelf geen tijd en geld om de software te schrijven, dus nu begrijp ik waarom stagiaires zo onmisbaar zijn bij grote bedrijven. Die kosten niks en die kun je alles laten doen wat je eigenlijk gedaan zou willen hebben, maar wat bij de normale gang van zaken stuk zou lopen op bureaucratie en superstrakke budgetten.

Woensdag zijn we dan weer naar de Wiesn gegaan en deze keer waren Kathi, der Michi en Gijs er ook bij. Der Michi, een vriend van Kathi, (door ons vanaf nu König Michi genoemd) heeft 3 jaar lang in de Paulaner Festzelt gewerkt en kent dus iedereen die daar werkt. Zo kreeg hij het dus voor elkaar dat we een tafel kregen (wat anders echt onmogelijk was) waar we de rest van de avond gezellig op de banken hebben gedanst. Deze avond dan toch 2 Maß gedronken, maar ik moet toegeven dat de volgende ochtend om 7:00 opstaan niet helemaal van een leie dakje ging. Volgende keer dus maar weer 1 drinken doordeweeks. Gijs had er zelfs 3 op en die kwam dan ook pas om 14:00 op z’n werk aan. Check de foto’s voor de sfeerimpressie!

Op vrijdag avond ben ik met Chrissie naar de “Bar am Tonstudio” gegaan waar we Anne (bekend van de vorige keer stappen) en Birte (andere vriendin van Chrissie) troffen. Ook was er nog een andere ‘vriend’ van Chrissie, maar dat bleek later ineens een zeer vage kennis te zijn die ze om onverklaarbare redenen had meegevraagd. Ik was dus ook zeer verbaasd toen ze ineens zei dat ze t maar een saaie vent vond (want ik dacht, dat is een goede vriend). Na even gezellig wat gepraat te hebben in deze bar met aansluitende muziekstudio zijn we naar de “Registratur” gegaan. Dit is een disco in het gebouw van het oude kadaster (je raadt het al, Registratur betekent kadaster). Dit was een typisch Duitse disco (niet strak en nieuw, maar met opzet oud en vies en zoveel mogelijk precies zo gelaten als in de tijd van het kadaster) waar ze die avond echt goeie muziek draaiden. Voor de geïnteresseerden: het was een soort mix van electro-drum&bass-dance-hop wat in ieder geval erg goed dansbaar was. Na een uur of 5 gedanst te hebben zijn we weer naar huis gegaan, en aangezien vanaf 4:00 in de ochtend de metro weer rijdt waren we snel thuis, ware het niet dat de dames nog even een vet broodje kebab moesten eten (het leken wel een stel Delftsche studenten) .

Zaterdag natuurlijk lekker uitgeslapen en in de middag in m’n eentje een stukje gaan wandelen door München. Het was namelijk weer een erg mooie dag (de nazomer is hier echt perfect, op een paar dagen heftige regen na nu en dan). Het viel me weer op hoe ruim opgezet München is en wat een fijne, mooie stad het is. Ik genoot echt van het wandeltochtje door het centrum. Toevallig kwam ik voorbij een festivalletje in het centrum, waar een fantastische Turks-Duitse band aan het spelen was. Blijkbaar was er op zaterdag een Multi-Kulti festival waar je gewoon lekker in de zon kon gaan zitten en luisteren naar de muziek. Toen de band klaar was liep ik weer langzaam richting U-Bahn, waar ik een strijk kwartet tegenkwam die midden op de straat een tango aan het spelen waren. Ik heb echt het idee dat je dit soort dingen niet snel in Nederland tegenkomt.

Op zondag de was gedaan, evenals Chrissie en Johanna en we hebben toen van ellende overal draden moeten spannen om de was te kunnen laten drogen. Ik heb toen Chrissie maar even een introductie college statica gegeven, aangezien ze het gepresteerd had tussen 2 kapstokken een waslijn te spannen en toen verbaasd opkeek toen alles omkukelde nadat ze er wat aan gehangen had. Jaja, je leert toch nog wat nuttigs op de TU ;)

Aangezien m’n begeleider nu 3 weken op vakantie is en de expert tot en met donderdag er ook niet is heb ik het nu wat rustiger op mn werk. Ben nu dus vooral rond aan het kijken wat er nog meer bij ons gedaan wordt. Dit is ook de laatste week van het Oktoberfest dus ik zal nog wel een paar keer gaan kijken. Komende woensdag is trouwens een vrije dag, namelijk de dag van Der Deutsche Einheit! Dinsdag avond is dus Feierabend!

Servus!

Unsere fliegende Holländer

2007-09-20T21:07:00.000+02:00

Hallo allemaal,

Hier weer een berichtje over mijn vorderingen. Afgelopen vrijdag de eerste “VrijMiBo” (vrijdag middag borrel) gehad. Ik kwam bij de bushalte Gijs van de Delftsche vliegclub tegen en hij stelde voor om een biertje te gaan drinken in de stad om het begin van het weekend te vieren. We zijn op het eerste terras vanaf het station gaan zitten en hebben een tijdje gezellig zitten kletsen. Zomaar ineens was 't 22:00 uur en waren we 4 größe Weißen verder. Aangezien ik had afgesproken om met Chrissie en Lisero naar de stad te gaan, belden ze me op waar ik bleef. Gijs had ook wel zin in een feestje en we zijn toen allebei snel naar huis gegaan om onze spullen weg te brengen. Om 22:30 was ik dan eindelijk thuis, maar de anderen hadden natuurlijk al gegeten en we moesten snel weer weg omdat een vriendin van Chrissie (Anne) op ons stond te wachten. Dus met lege maag (op die 4 Weißen na dan) weer richting stad, waar Gijs en Anne zich bij ons voegden. Zo zijn we met z’n vijven eerst naar een soort buurthuis gegaan waar één of andere band zou spelen. Echter was er niet zoveel te beleven dus toen zijn we naar de “Buena Vista”gegaan, waar, je raadt t al, voornamelijk salsa en dergelijke gedraaid werd. Het was er een gezellig drukke boel en hebben daar even een drankje gedaan. Na een tijdje hadden we het daar ook wel weer gezien en zijn toen de eerste de beste taxi ingestapt. De chauffeur bleek een enorme fan van de jaren ’80 metal band, AC/DC, te zijn, en z'n taxi zat dan ook onder de graffiti en hij draaide natuurlijk jaren ’80 metal. We wilden toen naar de bekende Pascha discotheek gaan, maar de chauffeur adviseerde ons bij Max & Moritz te gaan kijken. Daar binnen gekomen bleek dat er voornamelijk scholieren te vinden waren en binnen 5 minuten was iedereen elkaar kwijt. Pas na een uur of 3 hebben welkaar weer allemaal gevonden en zijn toen naar huis gegaan.

Zaterdag even rustig aan gedaan en het huis gepoetst, evenals 2 maanden opgespaarde lege flessen weggebracht. Op zondag begaf ik me per fiets naar vliegveld Schleißheim om een dagje te gaan zweefvliegen. Het was een erg mooie fietstocht van een half uurtje door mooie velden en rustieke dorpjes waar op zondag ochtend geen kip te bekennen was. Ook kwam ik langs vele veldjes met bloemen of aardbeien, met een bordje erbij: “zelf plukken” en een bordje met de prijzen en een blikje waar je het geld in kan doen (kan hier dus nog blijkbaar). Uiteindelijk kwam ik bij het vliegveld aan en toen realiseerde ik me dat ik een waar vliegparadijsje gevonden had. Het is het oudste vliegveld van Duitsland (waarschijnlijk één van de oudste van Europa) opgericht door de königlich-bayerische Fliegertruppe in 1912. Daarna heeft het nog dienst gedaan als opleidingsentrum voor de Luftwaffe waarna tijdens de koude oorlog de Amerikanen er veel gevlogen hebben. Vandaag de dag is er nog een enorm veld, een lange onderhouden verharde baan, een zweefvliegclub, een motorvliegclub, en één van de mooiste luchtvaartmusea van Duitsland (nog niet de kans gehad even te gaan kijken).
Direct aan de startplaats is ook een onvervalste Beierse Biergarten waar om 9:30 al genoeg mensen aan de halve liters zaten. Vanaf een uurtje of 11:00 zat het er bomvol en dat bleef ook de hele dag zo. Volgens mij waren het voornamelijk mensen uit de buurt die gezellig op zondag worst en gegrilde karbonades komen eten (worden de hele dag klaargemaakt) en lekker naar het vliegen komen kijken.

Ik werd zeer hartelijk ontvangen door instructeur Steffen en kon eigenlijk gewoon meedraaien met het vliegbedrijf. Al snel werd ik “unsere fliegende Holländer” genoemd en ik voelde me dan ook meteen erg thuis bij deze club. Op een gegeven moment was het mijn beurt een vluchtje te maken met instructeur Herbert (omdat ik geen lid ben van de Beierse luchtsport vereniging mocht ik verzekeringstechnisch niet solo vliegen). Het is echt ongelofelijk om naast een miljoenenstad als München te vliegen. Vergeet niet dat één van de grootste luchthavens van Duitsland ook nog in de buurt is, maar gezien de bijzondere status van het vliegveld zijn er regelingen getroffen en kan hier gewoon gevlogen worden. In Nederland zouden de zwevers weggejaagd worden.

Iets wat je vaker in Duitsland ziet bij zweefvliegclubs is dat ze een enorm chique wagenpark hebben. Zo hadden ze ook hier een Audi A4 (hooguit paar jaartjes oud) 2.5 TDI als kabelwagen. Dat komt omdat dat testauto’s zijn als er een nieuwe model uitgebracht wordt en die mogen na afloop de weg niet meer op. Meestal worden ze dus voor een zacht prijsje overgedaan naar een zweefvliegclub ofzo.

Check onderstaand filmpje voor een korte indruk van het vliegveld:

Aan het einde van de dag vroeg Steffen me of ik zin had om een kunstvlucht te maken. Uiteraard reageerde ik hier met een volenthousiast ja op. Het sleepvliegtuig was ook net terug en we hebben ons laten opslepen tot 1000 meter hoogte. Daarna begon het feest met een looping, gevolgd door stukken op de kop rechtuit vliegen enzovoort. Ik heb dus München vanuit de lucht van alle hoeken mogen waarnemen. Zie het onderstaande filmpje!

Na deze ongelofelijke ervaring maakte Steffen met 2 anderen nog 2 van zulke vluchten waarna we de boel opgeruimd hebben. We hebben toen nog gezellig een biertje gedronken en toen was het tijd om naar huis te gaan. Zoals vaker het geval is ligt het veld in een afgelegen gebied waar het dus totaal donker was. Ook had ik geen licht op mn fiets, maar ik wist wel welke richting ik op moest. Gelukkig was het volledig helder die avond en kon ik in open stukken redelijk wat zien. Helaas moest ik ook een stuk door het bos fietsen waar ik nog net het pad van de rand kon onderscheiden (zien zou ik het niet durven noemen). Uiteindelijk weer bij een dorpje gekomen en eigenlijk makkelijk mn weg teruggevonden. Zaterdag ga ik weer vliegen en dan gaan Chrissie, Kathi en Gijs ook mee (Lisero is naar India voor een conferentie).

Na 3 weken München kan ik wel zeggen dat ik me echt thuis voel. Beieren heeft ook wel iets weg van Brabant (afgezien dan van het feit dat de mensen hier veel beleefder zijn). Ze houden hier ook van lekker eten en drinken, en wordt er ook hier door de rest van het land wel ns lacherig over gedaan, maar ondertussen wordt een groot deel van het geld hier verdiend in de industrie (EADS, BOSCH, Siemens, IABG, BMW) en de agrarische sector.

Verder kan ik nog zeggen dat ik deze week een nieuw projectje gekregen heb, aangezien mijn begeleider nogal druk is (en binnenkort met vakantie). Ik mag nu met 1 van de experts hier op de afdeling meedraaien en ben er echt super enthousiast over. Helaas kan ik niet echt vertellen waar het over gaat, dus dan raad je al dat het interessant is :D.

Komende zaterdag begint het Oktoberfest dus volgende week meer!

Servus! (zegt men hier in München, soort houdoe zeg maar ;) )

Hierboven van linksboven naar rechtsonder: de hangars van de Ikarus zweefvliegclub en de Münchner Aeroclub, met Steffen in de ASK21, Schloß Schleißheim vanuit de lucht, het Robin sleepvliegtuig

DieDasDerDemDen

2007-09-13T19:54:00.000+02:00

Hallo lieve mensen. Tijd voor weer een stukje. Hier in huis is alles fantastisch. Er wordt elke avond gekookt (en ook afgewassen, haha). Wat ik helemaal vergeten te vertellen was is dat we in huis een piano hebben! Ik kan dus eindelijk weer eens fatsoenlijk oefenen.

Verder nog wat cijfers: Bij EADS werken 115.000 mensen. Daarvan heten er 7 Ivor, waarvan ik de enige niet-brit ben. Ik reis elke dag 47 minuten naar mn werk en 47 minuten terug (soms zijn het er 44 en soms 54). Per dag mag ik 42 minuten lunchpauze houden en eten er dagelijks 10.000 mensen in onze kantine. Het eten is hier echt fantastisch. De gewoonte is om hier ’s middags warm te eten (dus nu eet ik 2 keer per dag warm :D ) en er wordt fantastisch gekookt. Nog mooier is dat t ontzettend goedkoop is. Elke dag kun je kiezen uit 3 hoofdgerechten, 3 bijgerechten, zijn er 2 salade eilanden en dan kun je ook nog gewoon een broodje eten. Een hoofdgerecht kost doorgaans €2,85. Afgelopen dinsdag had ik daarvoor een halve kip! (dus ongeveer 500 gram vlees) met patat naar binnen gestouwd. Uiteraard kreeg ik t niet allemaal op, maar mn collega’s verzekerde me dat na 6 maanden Beieren dat toch geen probleem meer zou zijn. Dan nog wat, er zijn hier meerdere mensen die bij de lunch een goed glas bier drinken. Dat is ook normaal in Beieren.

Heb verder al wat mensen uit Delft getroffen en ook is inmiddels Lisero (een goeie vriend van mij) aangekomen. Omdat hij nog geen kamer heeft logeert hij voorlopig hier. Mijn huisgenootje “Kathi” is op het moment 2 weken met vakantie en ze was zo aardig haar kamer aan Lisero te geven voor die tijd. Om een goede indruk te maken hier heeft hij meteen typisch Hollandsche pot geïntroduceerd; namelijk aardappelen, groente en vlees.

Wat me nog verder opgevallen is in München. Levensmiddelen schijnen hier iets duurder te zijn. Zo betaalde ik voor 2 uien een euro (in de billige Edeka supermarkt) en kocht ik een brood bij de bakker voor 3,- (was wel erg speciaal brood volgens de bakker zelf dan). Ook het openbaar vervoer is hier fantastisch. Echter, op vrijdagmiddag overwerken kan ik afraden. Zo was er afgelopen vrijdag nog een bijeenkomst voor de “jonge” mensen in het bedrijf, maar om kwart voor 7 dacht ik toch echt mn bus te moeten halen, want ons bedrijf zit nogal afgelegen en anders kom je niet meer thuis. Helaas rijd op de vrijdag de laatste bus al om half 7 weg en moest ik dan maar hopen dat bij de IKEA even verderop nog bussen reden. Aangezien de IKEA bus ook nog een enorme omweg zou maken, ben ik de parkeerplaats van ons bedrijf maar opgelopen en heb ik de eerste de beste meneer maar gevraagd of ie misschien dezelfde richting op moest. Zoals ik al zei, alle mensen zijn hier SUPER vriendelijk ik mocht dan ook vanzelfsprekend meerijden. Hij heeft me toen bij een S-baan (soort stads-trein) afgezet en zo kwam ik toch nog thuis.

En zo begon het eerste weekend. Op zaterdag heb ik een beetje rondgekeken in de buurt. De wijk waar ik woon staat bekend als een achterbuurt, maar ik kan zeggen dat deze buurt er stukken beter uitziet dan vele ‘normale’ buurten in Nederland. De straten zijn superschoon, de gebouwen netjes onderhouden en eigenlijk wonen hier vooral gezinnen met kleine kinderen. Het enige is dat hier veel appartementengebouwen staan (ipv eensgezinswoningen) en dat er schijnbaar relatief weinig Duitsers wonen. Ook zijn we zondag naar een soort Kult-Bar, de ‘Favorit-Bar’genaamd. Er waren geen meubels, behalve dan wat uitstulpingen die uit de vloer kwamen. Of het tafels of zitplaatsen moesten zijn werd niet duidelijk. Alles was bekleed met oud vaalbruin linolium en er was dof vies geel licht. Bovendien werd er minimal-techno gedraait en hingen er een stuk of 50 ventilatoren in matrix vorm aan de wand.

Wat kan ik nog de komende tijd verwachten. Het Oktoberfest staat voor de deur! Gelukkig hebben ze hier ook C&A en die heeft alvast Lederhosen voor €69,- in de aanbieding. Verder wil ik dit weekend eens een kijkje nemen bij een zweefvliegclub die slechts op 9 km van mn huis te vinden is. Wat ook nog de moeite waard te vermelden is, is dat mijn afdeling volgende maand verhuist naar Manching. Even de voor en nadelen op een rijtje:

Nadelen:
-Het is 100km ten noorden van waar ik nu werk
-Ik zal dus langer moeten reizen

Voordelen:
-Het is ‘maar’ 70 km van mijn huis
-Er rijdt een bedrijfsbus
-Er worden carpool-groepjes georganiseerd (er worden 3000 mensen verhuisd)
-Het is het grote vliegtestcentrum van Duitsland!
-Er brullen dus elke dag, de hele dag straaljagers!
-Er staat een compleet nieuw gebouw (mn bureau is al ingedeeld)
-De landingsbaan daar is de langste van Europa en 't is tevens een uitwijk landingsplek voor de space shuttle

Goed, dat was het dan wel weer voor deze week. Heel veel groetjes!

Es ist angefangen!

2007-09-04T20:44:00.000+02:00

Zo! Hier een eerste bericht vanuit München! Zaterdagochtend ben ik vetrokken vanuit Oss, nadat mn vader me eerst met mn spullen uit Delft had opgehaald. Dat bleek toch aardig wat te zijn, maar gelukkig paste het allemaal in de auto.

Na een voorspoedige rit van 8 uur, waarbij mn vader de eerst 2 uur best naar Armin kon luisteren, kwamen we aan in de "Freistaat Bayern". Al snel vonden we mijn nieuwe thuis voor de komende 6 maanden. Mijn nieuwe huisgenoten, "Chrissie", "Kathi" en Johanna (die hier tijdelijk een maandje woont en dan de kamer weer teruggeeft aan "Moni") hebben ons zeer gastvrij ontvangen en ook meteen geholpen alle spullen mee naar boven te sleuren.

Ons huis bevindt zich op de 2e etage en op de foto hiernaast kun je mn kamer zien (2e van boven, linker 2 vensters). "Chrissie" en "Kathi" hadden mn kamer al ingericht en de binnenkomst was dan ook zeer bemoedigend. Het huis heeft totaal zo'n 115 M^2 (dus lekker ruim voor 4 personen) en studentikoos ingericht (maar dan zonder de zooi en afwas en dergelijke). Zoals t een echte Delfterik betaamt heb ik maar meteen een fatsoenlijk netwerk aangelegd (jaja, the term Nerd comes to mind) zodat we nu ook allemaal tegelijk kunnen internetten)

Op zondag zijn we even snel München gaan bekijken. De eerste indruk is echt fantastisch. München is twee keer zo groot als Amsterdam, maar desalniettemin geeft t een opgeruimde indruk. De binnenstad is ontzettend mooi en er lijkt geen einde te komen aan de mooie gebouwen.

Uiteraard kregen we honger en besloten een typisch Beierse maaltijd te nuttigen. De term vette hap is in dit geval een understatement. We kregen een gietijzeren wokpannetje voor ons met daarin een centimeter vloeibaar vet, en daarin een vettige karbonade, 3 weisswursten, een vast stuk vet, een leverkneudel en een gewone kneudel (soort deegbol). Waarschijnlijk is dit een goede bodem voor t Octoberfest ofzo, maar we kwamen er simpelweg niet doorheen.

Nadat zondagavond mn vader doorreisde naar Roemenie (hij komt volgende week weer de auto op de terugweg ophalen) begon maandag dan de eerste werkdag. Zoals de Duitsers het graag zien was ik om 8:50 aanwezig (ik moest er om 9:00 zijn), echter, toen mocht ik nog een vol uur wachten voordat ik mn badge kreeg, waarmee ik het terrein op kan en waar ze de werktijden mee bijhouden. Daarna kreeg ik nog een vrij korte introductie van de stagebegeleider van EADS en moest ik verschillende verklaringen tekenen over geheimhouding (overtreding kan tot 2 jaar gevangenis leiden!) en toen kon ik naar mn afdeling gaan.

Op mijn afdeling werd ik zeer vriendelijk ontvangen (tot nu toe heb ik gemerkt dat alle mensen hier zeer vriendelijke en opgewekt zijn) en in afwachting van mijn begeleider die er even niet was, wegwijsgemaakt met de belangrijkste procedures (lees: hoe het koffiezetapparaat werkt en waar je water kan halen om nieuwe koffie te zetten). Op mijn afdeling werken ongeveer 15 mensen in een grote ruimte waar ook allemaal andere evenzogrote groepen werken. Ik heb t idee dat ik op een prachtplek terecht ben gekomen, want op mijn afdeling worden allemaal nieuwe dingen bedacht. Zo heb ik al een opdracht gekregen die aan het begin van het ontwerpproces staat wat betekent dat ik veel eigen creativiteit kan gebruiken. Tot vandaag kon ik nog niet van mijn computer gebruik maken, maar de zeer vriendelijke secretaresse "Gitti" zorgde voor voldoende ruitjes papier en een potlood, zodat ik maar ouderwets met de hand begonnen ben. De komende dagen zal ik hopelijk volledig van de computer gebruik kunnen maken (let wel, prive gebruik ist verboten! dus gelukkig heb ik thuis mn eigen compu).

Dit was het weer voor even, tot volgende week!

tentamens in de zomer

2007-08-06T12:07:00.001+02:00

Hallo allemaal!

Hier een eerste testbericht op mn nieuwe internet-dagboek-dinges, waar over een maand jullie mijn vorderingen in München kunnen gaan volgen.

Op dit moment ben ik nog druk bezig met tentamens, wat met dit mooie zomerweer (eindelijk!) natuurlijk niet meevalt.

Bis bald!