Mit nen Guten Rutsch

Ik meen dat het tot na een week nog mag dus bij deze: de beste wensen voor 2008!

Na een week van pre-Kerstdiners en dergelijke ben ik voor Kerstmis naar Nederland gevlogen met Lufthansa (retourtje A'dam slechts 93 Euri, laatste oproep!). Het was natuurlijk heerlijk om weer even thuis te zijn bij moeders en vaders. De dag voor Kerst kwam ook Mirjam bij ons en zijn we traditie getrouw met een deel van de familie naar de nachtmis gegaan en daarna (dus rond een uur of 1 's nachts) bij oma worstenbroodjes eten, waar dan ook nog enkele kerkontwijkende familieleden zich bij ons voegden. Op Eerste Kerstdag had m’n moeder een fantastisch Kerstdiner voorbereid met gevulde kalkoen. Tweede Kerstdag zijn Mirjam en ik naar Groningen gereden naar haar ouders waar we heerlijk gegourmet hebben. Helaas moest Mirjam de rest van de week werken en ben ik weer naar Oss gereden. Zoals de huischregels het voorschrijven ben ik ook nog even gaan kijken op de JVB in Delft. Het was erg leuk om de aanwezige huisgenoten weer eens te zien en natuurlijk een appèl (ik doe niet aan de nieuwe spelling) te doen om toch zeker München nog te komen bezoeken. Hieronder in ieder geval het bewijs dat ik thuis was:




Die middag nog met Barend ‘t centrum van Delft in geweest en ik heb tot mijn spijt moeten concluderen dat het toch echt geen München is. Zo werden we onder andere door een stel opgefokte idioten vanuit een Ford Escort hartelijk de tering toegewenst, omdat we doorfietsten terwijl we voorrang hadden, omdat ze uit een uitrit kwamen. Heerlijk om weer thuis te zijn toch? Het zal in maart wel weer wennen worden. M’n ouders hebben me die avond nog naar schiphol gebracht waarvandaan ik per Bombardier CRJ-700 weer terug naar de Freistaat vloog.



De volgende dag kwam gelukkig Mirjam alweer naar München. We zijn met de jaarwisseling naar de Tollwood Silvester party gegaan. Dit is een groot festival met grote tenten op het Oktoberfest terrein. Het was erg mooie avond met goeie bands, een matige DJ en uitbundig vuurwerk.



Zoals het echte 'Holländer' betaamt zijn we de dagen erna op pad gegaan in de stad om van de winteruitverkoop te profiteren met succes om te eindigen in Sausalitos wat echt mijn favoriete bar van München is. Goede muziek, leuke sfeer, elke dag van 17:00 tot 20:00 happy hour met cocktails voor halve prijs en lekker eten (TexMex).

Op woensdag zijn we naar Salzburg gegaan, de geboortestad van Mozart. Dat de goede man als armoedzaaier zonder eigen graf heen gegaan is, weerhoudt de Salzburgers er uiteraard niet van om op elke mogelijke manier de bekendheid van hun geniale stadsgenoot financieel uit te buiten. Het is in ieder geval een erg mooie stad met fantastisch uitzicht vanaf de vesting.





Na een rustdagje zijn we dan op zaterdag naar skigebied Brauneck bij Lenggries gegaan. Omdat zowel Mirjam als ikzelf nog nooit op ski's of board hadden gestaan, hebben we een dagcursus genomen. Na eerst voorzichtig proberen op een licht glooiend stuk recht uit te gaan, te stoppen en de eerste bochtjes te maken gingen we naar de touwlift (lees kinderlift) waar we van een kleine helling afdaalden om de eerste echte bochtjes te maken. Omdat onze groep uit natuurtalenten bestond (hoe kan t ook anders ;) gingen we na de middagpauze al met een echte lift de eerste serieuze piste op. Onze skileraar zou voorop gaan en de groep zou met ruime bochten volgen.



Na de eerste bocht slaagde ik er niet in te remmen voor een steil stuk waar Skilehrer Matthias wat wilde uitleggen. Ik dacht toen maar, ach wat zal t ook, ik ga gewoon van die helling af. Helaas had ik me niet helemaal gerealiseerd dat ik wel bochtjes moest blijven maken, wat tot gevolg had dat ik maar bleef versnellen (remmen gaat dan gewoon niet) zodat ik met een enorme rotgang naar beneden rutschte. Op een gegeven moment ben ik maar naar een hellinkje aan de zijkant gezoeft waar ik tegenop geskiet ben tot ik omviel. Gelukkig niks bezeerd. De tweede afdaling ging al een stuk beter, ware het niet dat een stel gasten besloten hadden midden op de piste een picnic te houden. Aangezien ik natuurlijk nog niet zo bedreven ben kon ik ze niet meer ontwijken en heb maar hard 'Pas auf!' geroepen en ben op het laatste nippertje maar opzij gedoken. De derde afdeling ging ik onder wat directere begeleiding van de skileraar naar beneden deze keer zonder vallen. De cursus was daarna afgelopen, maar volgens Matthias konden we het nu best helemaal alleen proberen, dus zijn Mirjam en ik nog tweemaal geheel zelfstandig van de berg afgerutscht. Het was in ieder geval niet de laatste keer dat we gaan skieen. Ik zal dus nog zeker een keer de Bayerische Oberland Bahn nemen die je met een uurtje vanaf München naar de bergen brengt.



Op zondag zijn we, gelukkig met bijna geen spierpijn, naar het Deutsches Museum gegaan. Dit is het grootste en meestbezochte technische museum ter wereld waar werkelijk alles wat maar met techniek te maken heeft, zijn eigen afdeling heeft. Zoals je kunt raden waren er ook een vrije grote lucht- en ruimtevaart afdeling waar zeer terecht ook de meeste bezoekers te vinden waren. Er waren weer meerdere topstukken te bewonderen zoals een Me-262, Me-163, Me-109, EWR VJ 101 (supersonisch Duits verticaal opstijgend toestel), een V2 raket en wat echt uniek is, een klein windtunnel model van de Lampyridae, wat een super geheim Duits stealth vliegtuig was uit de jaren '80 en waarvan een bemand 75% grootte windtunnel model in de noordoostpolder van getest is. Helaas is er nooit een volwaardig prototype gebouwd om het Eurofighter project niet in gevaar te brengen.



Er is slechts 1 aanmerking op het museum: de naam van Nikola Tesla wordt overal angstvallig vermeden op de elektriciteit afdelingen, ondanks het feit dat ze driemaal daags een demo hebben met een enorme Tesla spoel (daar maak je bliksems mee, zoals in het filmpje in m’n vorige bericht) ten faveure van een of andere onbekende Duitse wetenschapper.

Vandaag moest ik dan alweer helaas Mirjam naar het vliegveld brengen en morgen ga ik weer gewoon werken.

Servus!