Deutsche Einheit en deh

Kriste!

Aangezien ik ongeveer elke week een verhaaltje probeer te schrijven, hier de laatste ontwikkelingen. Naast Servus zegt men in Bayern dus ook heel vaak Kriste. Maakt alles een stuk logischer, want de oorspronkelijke begroeting is waarschijnlijk Servus Christi (dienaar van Christus). Zoals gezegd was woensdag een vrije dag en zijn we op dinsdagavond naar de stad gegaan om dat alvast te vieren. Het was oorspronkelijk het idee om met een hele meute stagiaires te gaan, onder aanvoering van Nikolay (Bulgaars uit Berlijn die ook stage loopt bij EADS), echter zoals te verwachtenwerd dit uitje gedomineerd door Delftenaren Lisero, Gijs, Joost van T en ik en waren verder mijn huisgenootje Johanna (had ook wel zin in een avondje uit) en nog een meisje met de leuke naam Franzi er bij. We zijn toen wat gaan drinken in het parkcafé (gelegen in het, hoe kan het ook anders, stadspark). Rond middernacht was ik toch eigenlijk al wel moe (door al het harde werken natuurlijk) en ben ik lafjes naar huis afgetaaid. Nikolay, Lisero, Gijs en Johanna hebben toen nog een of andere quatro stagioni disco gevonden en hebben tot half zes gedanst.

Aangezien het woensdag dus een vrije dag was en het ook nog eens ontzettend mooi weer was zijn Johanna en ik (Chrissie moest leren voor een toets en Kathi was naar haar ouders) naar de Englischen Garten gegaan. Dit is een enorm en mooi park vlakbij het centrum en aangelegd door de koningen Ludwig en Maximillian voor de inwoners van München begin 19e eeuw. Tot mijn enorme verbazing kwamen we ineens allemaal blote mensen tegen die rustig aan het pick-nicken waren of aan het badmintonnen. In Nederland zou je verwachten dat een naakt-gedeelte tenminste nog aangegeven zou staan. In München komen mensen gewoon aanfietsen, trekken hun kleren uit en gaan in blootje een boek lezen in het gras. Hoezo conservatieve stad. Even laten voegde Lisero zich nog bij ons en hebben een zak popcorn gehaald en heerlijk pootje gebaad in het stroompje wat door het park loopt. Iets wat echt uniek is volgens mij is dat in de Englischen Garten gesurfed kan worden! Midden in het centrum! Tjek de foto’s en video.




Donderdag moest er dan weer gewerkt worden en gelukkig had ik weer vanalles te doen. De software die ik aan het schrijven ben schiet aardig op (het gaat in ieder geval sneller dan ze verwacht hadden). Donderdag was ook de laatste dag dat we naar het Oktoberfest gegaan zijn. Deze keer was Lisero er ook bij (al moest hij kort nadat we aangekomen waren al naar Duitse les) evenals Gijs (zonder Lederhosen, wat een Knor), Chrissie en nog collega’s van Chrissie. Eerst zijn we in de grote zweefmolen (der XXL Ketten Carousel!) gegaan en daarna hebben we weer een tent opgezocht. Zonder König Michi was het een stuk lastiger om een tafel te vinden. Uiteindelijk zijn we bij al wat beschonken types langzaam aangeschoven en na een tijdje hadden we eigenlijk die tafel weggekaapt. Nah Gut, het was in ieder geval weer erg gezellig!


Op zaterdag ben ik weer lekker gaan vliegen. Helaas had ik mn camera niet bij me wat echt jammer was, aangezien er een oude Junkers-52 uit de jaren ’30 op het vliegveld was om rondvluchten te maken. Daarnaast kreeg ik ook nog de kans om die dag mee te vliegen met een oude Kranich III uit 1952. Dit was echt een onvergetelijke vlucht. We hebben namelijk anderhalf uur boven de stad gehangen. Op een gegeven moment hingen we wat laag naar mijn mening (350 m boven een grote stad is toch best appart) en zijn we gelukkig ook langzaam terug gevlogen. We hebben toen nog een thermiekbel gevonden en hebben toen recht boven de Olympia toren (vergelijkbaar met de TV-toren in Berlijn) rondjes gedraaid. Echt heel bijzonder, maar helaas dus geen foto’s. Zaterdag avond hadden we bezoek van mensen die we (lees Chrissie) op het Oktoberfest hebben ontmoet en zijn we thuis gebleven. De volgende dag lekker uitgerust en mijn huisgenootje Moni ontmoet die voor het eerst dat ik hier woon weer thuiskwam. Gelukkig is zij ook supertof!

Maandag weer aan de slag. Aangezien ik voor mn hoofdproject iets in een vliegtuig moet integreren, moest ik naar de afdeling waar ze het vliegtuig (ik zeg lekker niet welke :P ) aan het tekenen zijn. Uiteraard was er een hoop gedoe met versies van het tekenprogramma, maar uiteindelijk heb ik alles gekregen wat ik nodig had en kon ik aan de slag. Ware het niet dat we op onze afdeling maar 1 UNIX Workstation hebben en ik niet de enige ben die ermee wilde werken (en als stagiaire heb je nou eenmaal niks te zeggen). Op maandagavond had ik afgesproken met de vrienden van EUROAVIA München. Ze hadden afgelopen week een workshop en hadden een paar avonden wat georganiseerd in wat café’s. Ik werd ontzettend hartelijk ontvangen door Andreas en we zijn toen naar een tentje gegaan waar ze die avond all-you-can-eat Tex-Mex hadden voor €8,90. Niet alle deelnemers van de workshop waren lid, dus zoals het een waar oud-EUROAVIA Delft bestuurslid betaamt heb ik meteen gelubt voor nieuwe leden voor München. Andreas vroeg me dan ook of ik de week erop ook tijd had, wanneer het academisch jaar van start gaat en ze beginnen met de werving van sjaars.





Dinsdag had ik wederom een eetafspraak met mensen van EADS (Lisero en ik waren de enige stagiaires) in een running Sushi restaurant! In een running Sushi is er in het midden een lopende band waaraan de tafels geplaatst zijn. Je betaalt dan voor bijvoorbeeld een uur en dan kun je een uur lang allerlei bordjes die voorbij komen van de band pakken!


Woensdag (gisteren) was het dan tijd voor Kultur! We zijn met zn vijven (Johanna, Kathi, Chrissi, Moni en ik) naar de “Muffathalle” gegaan om de zoon van Klaus Kinski gedichten van wijlen zijn vader te horen voordragen. Dit alles duurde slechts een uurtje en dat was dan toch makkelijk verdiend geld (de toegang was €20,=). Dan kwam er nog bij dat het werk van Klaus Kinksi op zn minst appart te noemen is. Alhoewel zijn zoon een getalenteerd voordrager is, vond ik de gedichten niet al te prijzenswaardig. Ze gingen allemaal over hetzelfde en dezelfde woorden kwamen ook steeds terug. Ik zou de gedichten beschrijven als zwartgallig, miserabel en choquerend. Sommige mensen stonden dan ook halverwege op en verlieten de zaal.

Also, het oktoberfest is dus helemaal voorbij nu. Wel jammer, want het was best leuk om de hele dag mensen in klederdracht te zien in de metro enzo. Terwijl ik deze laatste woorden tik staat Bas op het punt om hier een nachtje te logeren en morgen komt Mirjam! De volgende week heb ik vrij genomen wat extra goed uit komt, omdat volgende week onze afdeling verhuist en ik toch niet zo’n zin heb in dozen uitpakken.

Tschüß!